Af en toe duiken ook nu nog in het nieuws zogenaamde wonderkinderen op, kleuters en jonge kinderen die nauwelijks de eigen schoenen kunnen knopen maar wel moeiteloos pianostukken van beroemde componisten genre Chopin en Mozart kunnen brengen. Indrukwekkend zonder meer, maar iets uitvoeren en iets componeren blijven nog altijd twee verschillende zaken.
Wat dat laatste betreft duiken er veel minder talenten op: waar blijven de nieuwe Mozarts en Beethovens die nauwelijks de eerste stappen in de puberteit gezet, zich waagden aan composities en muziekstukken? Heeft rock-’n-roll het overgenomen en moeten we de nieuwe muzikale talenten zoeken onder de jongeren van Freaky Age of Steak Number Eight? Niet als het aan de IJslandse Ólafur Arnalds ligt. De in 1986 geboren jongeling drumde weliswaar korte tijd bij hardcore-bands als Fighting Shit en Celestine maar zag zijn toekomst vooral in de zogenaamde postklassiek (zie ook Greg Haines en Eluvium).
Op nauwelijks eenentwintigjarige leeftijd debuteerde hij met zijn eerste album Eulogy For Evolution waarna hij enkele EP’s uitbracht die de uitgezette lijn van klassieke muziek met een streepje electro vervolgden. Ook de officieel tweede plaat … And They Have Escaped The Weight Of Darkness biedt in die optiek geen verrassingen: Arnalds blijft zweren bij zacht meanderende klassieke stukken waarbij vleugjes drums als ondersteunende klank gebruikt worden. Occasioneel leidt dit tot een vorm van postrock goes classic, maar door de band genomen blijft Arnalds ver weg van al te voor de hand liggende composities.
Arnalds is bovendien niet te beroerd om te erkennen waar hij de mosterd haalt en erkent grootmoedig dat … And They Have Escaped The Weight Of Darkness geïnspireerd is door Béla Tarrs film Werckmeister harmóniák en indirect dus ook door de soundtrack, geschreven/gecomponeerd door Mihály Víg. Net als Tarr/Víg zoekt Arnalds een ondefinieerbare melancholie op die voorzichtig richting hoopvol sluipt en voornamelijk steunt op strijkers en piano. "Tunglið" smokkelt enkele drums in de song die halverwege het nummer een korte semi-uitbarsting opzoeken maar blijft verder netjes binnen de door weemoed uitgetekende kantlijnen.
"Hægt, kemur ljósið" volgt eenzelfde pad door het ingetogen nummer een vitaler middenstuk te geven dat dankbaar gebruik maakt van een rijk instrumentarium, inclusief blazers. "Gleypa okkur" lijkt op papier het ’buitenbeentje’ doordat het niet alleen drums toelaat maar ook een zangpartij. Toch wijkt de song niet sterk af van de andere nummers, zo blijft de drum een grotendeels ondersteunende rol op de achtergrond spelen en is het met een vergrootglas zoeken naar de vocale inbreng van Vala Yates. Ware het niet voor de liner notes, niemand zou het opmerken.
Hoewel Arnalds geen wonderkind is dat adembenemende composities op de wereld loslaat, kan niet ontkend worden dat hij op … And They Have Escaped The Weight Of Darkness een zeker talent tentoonstelt. De songs blijven weliswaar nog te veel vast zitten binnen bepaalde (rock)stramienen maar weten wel een aangenaam gevoel van verpozing op te roepen. Net als bijvoorbeeld Greg Haines en Eluvium weet Ólafur Arnalds (ondanks zijn jonge leeftijd) een klassiek instrumentarium uitstekend te hanteren voor wat in essentie moderne (pop)muziek is.
