Het dreigende W-teken, de comic-stijl waarmee de drie legendarische MC’s uitgebeeld worden en de niet verkeerd op te vatten titel Wu-Massacre: alle elementen zijn aanwezig voor een weergaloze trip doorheen hiphopland. Met als bonus dat de plaat al meer dan een jaar geleden aangekondigd werd. Dat het album nog niet half de verwachtingen inlost, doet er nauwelijks toe.
Hun namen hoeven niet eens voluit geschreven te worden, iedereen weet over wie het gaat. Net als hun collega-clanleden staan Method Man, Ghostface Killah en Raekwon The Chef zozeer in het collectieve hiphopgeheugen gebeiteld dat een hint al volstaat. Bovendien behoren ze tot de meest flamboyante, in het oog springende MC’s van de Wu-Tang Clan dat het loutere idee dat ze samen een plaat in elkaar flansen al volstaat om een halve natie hysterisch te laten worden.
De plaat laten starten met “Criminology 2.5” — de song verwijst naar het legendarische “Criminology Rap” dat op Raekwons infame debuut Only Built For Cuban Linx als een van de hoogtepunten gold — gooit nog meer olie op het vuur. Jammer genoeg is dit nummer geen waardige opvolger geworden. Niet alleen zijn de beats volledig hernomen, bovendien schittert Raekwon in afwezigheid op wat vooralsnog zijn nummer behoort te zijn. Dat Ghostface Killah noch Method Man echt geïnspireerd klinken, helpt de plaat al evenmin vooruit.
Met “Meth vs. Chef 2” krijgt de battle tussen Method Man en Raekwon die plaatsvond op Method Mans debuut Tical een broeierige opvolger. Ditmaal staan beide MC’s niet zozeer tegenover als wel naast elkaar, terwijl de kale beats van het origineel ingeruild werden voor een soulvolle track. De overbodige skit “Yo Mama” terzijde gelaten, tapt “Smooth Sailing (remix)” uit eenzelfde vaatje. Zonder afbreuk te willen doen aan Solomon Childs en Streetlifes gastoptredens, blijft de vraag waarom Raekwon hier niet samen met Method Man en Ghostface Killah opduikt.
Het is pas in het overduidelijk op Ghostface Killahs maat geschreven nummer “Our Dreams” (soul met hoge pitch) dat de drie MC’s samen op eenzelfde track verschijnen, al blijft het verwachte vuurwerk ook hier uit. Toch valt er weinig af te dingen op het nummer dat net zoals “Dangerous”, “Pimpin’ Chipp” en “Gunshowers” in ware Blaxploitation-stijl voorbijraast. De soulplaten worden schaamteloos geplunderd terwijl de MC’s zich als volleerde badasses van hun virielste kant tonen.
En ook al neemt “Youngstown Heist” wat gas terug, het blijft een venijnige song. Zelfs het door gladde soul vormgegeven “Miranda” laat zich tekstueel niet kennen. Memorabel zijn ze niet, maar in tegenstelling tot het teleurstellende “It’s That Wu Shit” (met een enerverende beat), weten ze wel een Block party op gang te trekken.
Wu-Massacre klinkt als een soulvol tussendoortje (het album duurt nauwelijks een half uur) of als een rondje schaduwboksen ter voorbereiding van het echte werk. De producers (waaronder RZA) noch de MC’s halen het onderste uit de kan, maar evenmin laten ze de hoofden hangen. Wu-Massacre is niet het meesterwerk dat het had kunnen zijn, al is het de vraag in hoeverre dat de bedoeling was. De cover zegt het immers overduidelijk door zijn comic-referenties: dit is bedoeld als entertainment, een korte rollercoaster die alle organen overhoop haalt maar geen blijvende, beklijvende herinnering wenst achter te laten.
