Laura Marling :: I Speak Because I Can

EMI, 2010

We herinnerden u enkele weken terug nog aan de ongelooflijke
creativiteit die er lijkt te bloeien onder de vrouwelijke bevolking
over het Kanaal. En blij dat we daar mee zijn! Alhoewel we
hartstochtelijk genoten hebben van de albums die Lily Allen, Marina & The
Diamonds
en konsoorten de voorbije maanden op het publiek
loslieten, speelt Laura Marling in een geheel andere klasse.
Slechts 18 was de (toenmalige) blonde schone toen ze in 2008 de
verzamelde muziekpers met verstomming sloeg. ‘Alas I Cannot Swim
was een debuut dat uitblonk in briljant songschrijven. Zowel
muzikaal als tekstueel zagen we een absoluut talent in wording het
strijdtoneel betreden.

Laura is ondertussen 20, ze ruilde haar bleekblonde haren in voor
een zwart kopje en producer Charlie Fink (het brein achter Noah and The Whale)
voor Ethan Johns (die onder andere bij ‘Heartbreaker’ van Ryan Adams en ‘Gossip
In The Grain’ van Ray La Montagne
achter de knoppen zat). Het resultaat is impressionant: Laura’s
natuurlijke talent komt op ‘I Speak Because I Can’ nog meer tot
ontplooiing, en het verwarde meisje van weleer is een
zelfverzekerde vrouw geworden.

Openingssong ‘Devil’s Spoke’ zet meteen al een trend voor wat nog
komen zal. De folky banjoaanslagen en het nerveuze ritme waarmee
Laura dit nummer inleidt schreeuwen Mumford & Sons
(die nog mee toerden als haar voorprogramma én begeleidingsband
zijn op dit album). Meer up-tempo dan voorheen, maar nog steeds
vintage Laura-lyrics: “Eye to eye/ Nose to nose /Ripping off
each other’s clothes in the most peculiar way
“. Ook ‘Rambling
Man’ is anders dan we van de Britse schone gewend waren, haar
fragiele engelenstem wordt op net de perfecte momenten in het
nummer aangevuld door haar band tot een hemelse samenzang.

Wie had verwacht dat Laura met ‘I Speak Because I Can’ een
weerwoord zou bieden op ‘First Days of
Spring
‘, de prachtige plaat waarmee Charlie Fink een break-up
van zich afschreef, heeft het mis. Op het subtiel bittere
‘Blackberry Stone’ na (‘And you never did learn to let the
little things go/And you never did learn to let me be
‘) zijn
ook de teksten voornamelijk geworteld in een folktraditie. In ‘Made
By Maid’ roept ze beelden op van een mistige countryside en fairy
maidens die door mysterieuze bossen dwalen, en ‘What He Wrote’ doet
ons spontaan denken aan een eenzame burgvrouw die haar eigen
overspel van zich afschrijft. ‘Hope In The Air’ brengt op een
ingenieuze wijze een zeer donkere sfeer teweeg, die we eigenlijk
onmogelijk op voorhand van haar hadden verwacht.

Alhoewel we de new and improved Laura Marling met
enthousiaste teugen verzwelgen, zijn onze twee favorieten niet
toevallig nummers die even goed op ‘Alas I Cannot Swim’ hadden
kunnen staan. ‘Goodbye England (Covered In Snow)’ kwam in december
al uit op single en is de ideale soundtrack bij de afgrijselijke
winter die we net achter de rug hebben, eenvoudig breekbaar maar
bovenal gewoonweg mooi. ‘Alpha Shallows’ biedt het tegengewicht met
een duister door strijkers gevoed ritme, tantrisch ge-aaaaah in het
refrein en een tekst die Laura-style heen en weer slingert tussen
duidelijk verhalen en vage metaforen.

Net als Vampire
Weekend
wist ook Laura Marling met haar ‘moeilijke’ tweede worp
aan alle verwachtingen te voldoen. Ze schudt nog steeds heerlijke
melodieën uit haar mouw en haar stem klinkt net dat beetje
zelfverzekerder. De zeer aanwezige begeleidingsband op ‘I Speak
Because I Can’ zorgt voor een grotere coherentie en in de teksten
zien we hier een jonge vrouw die berusting heeft gevonden, in
tegenstelling tot het vaak verwarde meisje dat op ‘Alas I Cannot
Swim’ onze harten stal.

Het is nu al een Zeer Grote Madam, en het feit dat we bij het
verschijnen van deze nieuwe plaat al meteen ongemeen hard uitkijken
naar waar ze ons de volgende keer mee van onze sokken zal blazen,
staaft die uitspraak alleen maar.

Laura Marling speelt op 6 april in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − negentien =