Joanna Newsom :: Have One On Me

Drag City, 2010

Het zal je maar overkomen: je bent wild van alles wat enigszins
naar mooie en bijzondere klanken neigt, en dan lees je het
fantastische nieuws dat Joanna Newsom een
nieuw album uitbrengt. Drie hoeraatjes verder lees je ook voorbij
de headline en barst je spontaan uit in vreugdetranen, want het zal
niet één, niet twee maar drie schijfjes tellen. Maar plots, als een
tekenfilmduiveltje, steekt vertwijfeling de kop op. Je favoriete
elfje zal toch niet te hoogmoedig geweest zijn? Want ken je
eigenlijk wel een artiest die ooit met succes een driedubbelaar
heeft uitgebracht? Oké, George Harrison deed het eerder al met ‘All
Things Must Pass,’ maar dat is ondertussen 40 jaar geleden…

Voor je helemaal gek wordt van de spanning besluit je alle
negatieve gedachten – met wisselend succes – uit te bannen. Wanneer
de tijd eindelijk rijp is breek je op weg naar de platenzaak het
Belgisch record (let’s face it, Usain Bolt you ain’t) op
de 100 meter. En wanneer je dan je eigen exemplaar van ‘Have One On
Me’ hebt bemachtigd, stop je – eens thuisgekomen – het eerste deel
met licht bevende handen in de lade van de cd-speler. Worden je
stoutste dromen werkelijkheid? Heeft er iemand geluisterd naar je
overstuurde gebeden? Kortom, wordt dit album het meesterwerk dat zo
goed als iedereen ervan verwachtte?

Je drukt op de play-knop en wordt vanaf de eerste noot
onvermijdelijk meegezogen in de wondere wereld die Joanna Newsom
heet. Nadat ook schijf twee en drie gepasseerd zijn, blijf je
verward en versteend, maar uiterst voldaan achter. En mocht de
aarde op dat moment exploderen, je zou het nu een stuk minder erg
vinden dan voordien.

Want zo goed is dit album. Geen enkel nummer ruikt naar middelmaat.
Hell, geen enkel nummer is minder dan briljant te noemen.
Favorieten uitkiezen is dan ook zeer moeilijk, onmogelijk zelfs. We
doen een – al bij voorbaat vergeefse – poging: ‘Baby Birch’ sluit
de eerste disc af met meer dan negen minuten puur genot, ‘Go Long’
doet in de verte denken aan het beste van PJ Harvey en ‘Esme’
doet haast geloven in wereldvrede.

Naar goede gewoonte flirten enkele nummers met de tien
minutengrens, maar ook de enkele korte nummers op de plaat doen het
uitstekend en bewijzen dat de zangeres ook in een traditioneler en
meer gebald formaat voor niemand onder hoeft te doen. Voor wie ons
niet gelooft, raden wij aan om ”81′ of ‘On A Good Day’ eens te
proberen.

Waar voorganger ‘Ys’ nog dreef op grootse orkestratie en complexe
melodieën, doet ‘Have One On Me’ opvallend sober en lieflijk aan.
Er wordt meer gefocust op de kern van de songs, en ditmaal staat
niet de harp maar de piano in de spotlights. Dit wil echter niet
zeggen dat de arrangementen van de songs van ondergeschikt belang
zijn, ze zijn zelfs iets meer uitgebalanceerd dan op Newsoms
vorige. Ook thematisch is er een lichte verschuiving waar te nemen:
teksten lijken meer dan voorheen over het hier en nu te gaan, al
blijft het geheel toch weer erg sprookjesachtig aandoen.

Of dit alles Joanna Newsom ook veel airplay zal opleveren valt nog
af te wachten (en jammer genoeg ook te betwijfelen), maar wij
kunnen niet anders dan besluiten dat we hier met niet minder dan
een toekomstige klassieker te maken hebben . ‘The Milk-Eyed Mender’
was de plaat van de belofte en ‘Ys’ die van de grote bevestiging.
‘Have One On Me’ is die voor in de geschiedenisboeken.

Joanna Newsom speelt op 14 mei in Botanique.

http://www.dragcity.com/artists/joanna-newsom

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 9 =