Efterklang :: Magic Chairs

4AD, 2010.

Pure pop omarmen en toch een acquired taste blijven, het
is een evenwichtsoefening waar slechts een select kransje bands in
slaagt. Grizzly
Bear
profileerde zich vorig jaar nog als een volleerd
koorddanser en nu treedt Efterklang in hun voetsporen. Dit Deense
gezelschap is niet meer die knotsgekke fanfare van vroeger, zoveel
bewijst ‘Magic Chairs’ wel. De dromerige epiek en speelse
vitaliteit zijn gebleven, maar die avontuurlijke levenslust zit nu
gebotteld in strak gestileerde popsongs. En in de meeste gevallen
is de afdronk warm en gloedvol als betrof het single malt scotch.
Cheers!

Efterklang is nog zo’n eenzaam Mohikaantje in indieland: een band
die geen stagnatie verdragen kan, maar tegelijkertijd niet van de
hak op de tak springt. Op ‘Tripper‘ sculpteerden
deze Denen nog glaciale soundscapes, maar op ‘Parades‘ ging die
diepgevroren pracht traag aan het smelten. Een warme orkestrale
aanpak zette de dooi in en een breed kleurenspectrum sijpelde
traagjes de kale toendra van hun sound binnen. Op ‘Magic Chairs’
ballen de Denen die kleurrijke creativiteit tot bijwijlen
succulente pop, zonder aan bewegingsvrijheid in te boeten. Of hoe
het format van de song allerminst een keurslijf hoeft te
zijn!

Neem nu opener ‘Modern Drift’: het inleidende pianomotiefje had uit
de koker van Chris Martin kunnen komen, maar toch vertoeft het
nummer in tegenstelling tot Coldplay wel aan de
goede kant van de pathosgrens. Ook ‘I Was Playing Drums’ en ‘Full
Moon’ drijven voort op eenvoudige melodielijnen die bij mindere
goden tot bombast zouden leiden, maar de subtiele arrangementen en
eclectische inkleuring redden de songs van het grote gebaar. Enkel
‘The Soft Beating’ klinkt met z’n dramatische zanglijnen iets te
veel als Elbow
light.

Efterklang kruidt de nummers dus gelijkaardig af als op ‘Parades’,
maar nu gaat het eerder om kleine aperitiefhapjes in plaats van een
copieus menu. Zo bevat het bedwelmende ‘Mirror Mirror’ hun typische
orkestrale zwierigheid, maar een dominantere ritmesectie houdt de
teugels veel strakker in handen. De ijsgekoelde elektronica in
‘Alike’ zou op ‘Tripper’ dan weer uitgerokken worden tot een
langoureuze soundscape, maar de prominente vocals laten geen
gekabbel toe.

Jammer genoeg werpt deze koerswijziging niet altijd vruchten af. De
band wil overduidelijk het onkruid uit z’n composities wieden, maar
af en toe kortwieken ze ook hun ideeënpracht. Zo is ‘Raincoats’ te
onvoldragen om te blijven boeien en ook ‘Harmonics’ is slechts een
waterig afkooksel van hun vorige werk. Af en toe verzandt
Efterklang dus in ongeïnspireerde luchtigheid, maar meestal
bewijzen de Denen wel dat popmuziek en raffinement met elkaar
kunnen rijmen.

De hoes van ‘Magic Chairs’ vat het allemaal mooi samen: strak,
minimaal en gestileerd, maar tegelijkertijd een dartele sound in
feestelijk multicolor. Buiten het feit dat Efterklang het gemeander
laat varen, is er dan ook niet zo heel veel veranderd. De Denen
maken dan ook geen knieval voor een radiovriendelijk popgeluid,
maar zetten gewoon een volgende stap in hun evolutie. Een stap
voorwaarts, laat dat duidelijk zijn!

Efterklang speelt op 15 mei in het Koninklijk Circus (Brussel),
in het kader van Les Nuits Botanique.

www.efterklang.net
www.myspace.com/efterklang

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + 6 =