Emily Jane White :: Victorian America

Het was pas eind vorig jaar dat we ‘Dark Undercoat’, het bij ons in
2008 uitgebrachte debuutalbum van Emily Jane White te horen kregen.
Net te laat om de officiële eindejaarslijstjes te halen, maar wel
goed om ons maanden aan een stuk als een gek naar dat schijfje te
doen teruggrijpen. In haar thuisland verscheen ‘Dark Undercoat’ een
jaar eerder, zodat Emily rustig de tijd had om zich de juiste
muzikanten te zoeken, een nieuwe reeks schitterende songs te
schrijven en ons de kans te geven haar tweede album ‘Victorian
America’ wél richting eindejaarslijstjes te sturen. En hoe!

Maar eerst een beetje bio-talk, want de doorbraak van Emily Jane
White is op dit moment nog geen feit. Emily groeide op in Fort
Bragg, een godvergeten plaats in Californië, ging na haar studies
een tijdje in Frankrijk wonen om daarna terug te keren naar de VS
en aan haar muziekcarrière te beginnen in San Fransisco. Geen
vuiltje aan de lucht, tot plots ‘Dark Undercoat’ verschijnt, alsook
geleidelijk aan de ene positieve review na de andere. Toch haalt ze
helemaal niet de bekendheid van pakweg Alela Diane, speelt ze in
café Video (Gent) voor toevallige passanten en legt ze zichzelf
voor haar opvolger nog een hogere schrijfstandaard op. Het geluid
wordt rijker met een volwaardige band en een strijkersduo, die de
eenvoud van haar songs niet verstoren en er toch in slagen Emily’s
nummers beter tot hun recht te laten komen. Het resultaat: een
heerlijke folkplaat met country-invloeden en een opeenvolging van
bloedmooie nummers.

Zo is daar opener ‘Never Dead’. “Sun / Morning sun / Never dead
/ On the horizon
“. Met deze gevleugelde woorden zet Emily haar
plaat in. De sfeer is zoet, het slagwerk beperkt tot een zeldzame
cimbaal, de strijkers zijn heerlijk subtiel en country komt om de
hoek kijken. Zit dit even goed. En het wordt nog beter met
‘Stairs’, een vroeg hoogtepunt van ‘Victorian America’. De
experimentele structuur brengt ons naar Joanna Newsom. De
behandeling heeft weg van een Alela Diane-nummer.
Opnieuw zijn het de strijkers die de hoofdrol delen met Emily’s
onweerstaanbare, mooie stem. Telkens wanneer je denkt dat het
afgelopen is, komt er nog zo’n droomvervolg bij. Haalt met weinig
moeite onze lijst van topsongs van het jaar.

Parels nummer drie en vier heten ‘Frozen Heart’ en ‘Liza’. Het
eerste verbluft met een fantastisch mooie combo piano-strijkers en
is eens te meer een vederzacht, steengoed nummer, waarbij Emily
zelf lijkt op te stijgen telkens ze een vers afmaakt. Het valt ons
moeilijk te omschrijven hoe goed ‘Liza’ is zonder in herhaling te
vallen, maar verzen als “Oh I woke up today / Then I thought
that death had swept me away
” en een heerlijke ongedurigheid
dankzij een complexer wordende begeleiding vallen hier in bijzonder
goede aarde.

In ‘Victorian America’ (de song) horen we echo’s van het latere
werk van Mirah – het
majestueuze – met een melancholische countrybridge. ‘Baby’ verhaalt
het verlies van een pasgeboren dochter (“the devil came between
she and I
“) en geeft het gemis erg passend weer met uithalen
op elektrische gitaar die als pijnkrampen doorheen de song
sidderen. ‘The Country Life’ gaat over – hoe raad je het – het
landelijke leven en bevat de nodige country-effecten. Mocht dit
leven zo mooi zijn als Emily het hier bezingt, namen we direct onze
koffers. ‘Red Serpent’ is dan weer een heerlijke trip opgeluisterd
door gitaareffecten en synths.

‘The Ravens’ vergt heel wat aandacht om zich volledig te openbaren,
maar is eenmaal je volledig door het lange gedicht bent nogmaals je
zeven minuten waard. De drie minst goede songs – al geven we hen
enkel deze naam om een onderscheid te maken – staan mooi op de drie
laatste plaatsen, al is dit beslist geen uitnodiging het album
vroeger te beëindigen. Gewoon uitspelen en herbeginnen.

Nooit gedacht dat we dit ooit zouden zeggen, maar deze Emily Jane
White klopt Cat
Power
op haar eigen (vroegere) terrein, vormt de zachtere en
geüpgrade versie van Alela Diane, en ligt vaak beter in het oor dan
Joanna Newsom. Onze nieuwe ster fonkelt nu nog een beetje hoger aan
het firmament. We hebben nu dertien keer naar dit album geluisterd
en telkens wordt het nog dat tikkeltje beter. Vrolijker zal je van
‘Victorian America’ niet worden. Gelukkiger wel. Haal dit in
huis.

www.myspace.com/emilyjanewhite
www.emilyjanewhite.com

Emily Jane White speelt op 2 december in Botanique (Brussel),
op 4 december in La Brasserie Sauveniere (Luik) en op 5 december in
TRIX (Antwerpen).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =