Emily Jane White :: 8 december 2010, Botanique

De Rotonde is misschien wel de grootste troef die de Brusselse concertzaal Botanique te bieden heeft. De intieme en fraai vormgegeven zaal lijkt wel gemaakt te zijn voor artiesten en bands die op het punt van doorbreken staan of doodeenvoudig beter gedijen in de intieme(re) sfeer van het zaaltje dat veel meer dan de Orangerie uitnodigt tot een intiem samenzijn.

De zaal is de Amerikaanse Emily Jane White dan ook op het lijf schreven. Waar ze vorig jaar met celliste Jen Grady en violiste Carey Lamprecht nog in een tot theaterzaal omgetoverde Orangerie een sterke set afleverde, voelt de ( uitverkochte) Rotonde toch als knusser en gepaster aan voor de gotische folksongs van White. Ditmaal wordt ze bijgestaan door Grady en gitarist Henry Nagle waardoor de nadruk meer komt te liggen op het nieuwe album Ode To Sentience. En ook al overheerst de plaat in belangrijke mate de set, toch mag het “Wild Tigers I Have Known” uit debuutplaat Dark Undercoat zijn die het optreden in gang zet.

Het is een van de weinige oude nummers die gespeeld wordt, later in de set zullen nog een superieur “Hole In The Middle” en een ronduit beklijvend “Dagger” als bisnummer volgen. Naast de nieuwe plaat, mag dan ook vooral het muzikaal meer verwante Victorian America (waarvan de titelsong de set afsloot) de bijna anderhalf uur durende set vullen. Haast broederlijk staan songs als “The Cliff” en “Stairs” (een hoogtepunt uit Victorian America) naast elkaar, en weet “Oh Katherine” net zo te beklijven als “Frozen Heart” (een ander hoogtepunt uit Victorian America).

Een opvallend verschil met vorig jaar (en de vorige platen) is dat ditmaal de nadruk veel meer op de piano komt te liggen, zowat de helft van de songs brengt White vanachter dit instrument waarbij haar betere beheersing ervan duidelijk wordt. Jammer genoeg switcht ze ook continu tussen de akoestische gitaar en de piano waardoor de “vaart” uit het optreden gehaald wordt en de magie verbroken dreigt te worden. Gelukkig weet het publiek de stilte tussen de nummers te waarderen waardoor het gevoel van intimiteit nooit verstoord wordt.

Toch hangt er een klein minpuntje over het optreden, doordat de nummers uit de beide laatste platen nauw met elkaar verwant zijn, treedt hoe dan ook een verzadigingspunt op. Er valt weinig af te dingen op de haast vlekkeloze uitvoeringen van “A Shot Rang Out”, “Requiem Waltz” (dat vorig jaar als nieuw nummer opdook) of “I Lay To Rest (California)”, alleen dreigt het na meer dan een uur wat te veel van het goede te worden. In het bijzonder omdat Whites nummers ditmaal grotendeels op de combinatie cello/piano of cello/akoestische gitaar steunen (de tweede gitaar zorgt voornamelijk voor ondersteunende sfeergeluiden), kan een déjà-entendu gevoel niet uitblijven.

Nauwelijks een jaar na haar vorige doortocht staat Emily Jane White opnieuw op Belgische bodem met een plaat die in het verlengde ligt van haar vorige album. De grote doorbraak lijkt nog niet in het verschiet maar met een uitverkochte Rotonde en een sterke live-set kan het niet anders dan een kwestie van tijd zijn voor ze een groter publiek weet te bereiken. Want ook zonder zwaarwichtige promomachine achter de hand is het mogelijk om tot de harten te bereiken, de juiste zaal bijvoorbeeld kan al wonderen verrichten.

Wie het optreden gemist heeft, krijgt op 14 december een nieuwe kans in Cactus (Brugge).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + negen =