Men zou het de man niet aangeven maar J. (Joshua) Tillman gelooft duidelijk niet in onthaasting. Wanneer de man niet de ezelsvellen beroert bij Fleet Foxes, houdt hij zich bij voorkeur bezig met eigen werk. Nauwelijks acht maand na het superieure Vacilando Territory Blues gooit hij er het uitstekende Year In The Kingdom achterna.
Hoewel de openingstrack “Year In The Kingdom” laat vermoeden dat Tillman opnieuw gekozen heeft voor een minimale bezetting van gitaar en zang, weerlegt “Crosswinds” dit onmiddellijk door in zijn songaanhef onder meer ijle cimbaalslagen, windorgels en meerstemmig gezang te incorporeren alvorens zijn allesbepalende warme bariton en de akoestische gitaar het heft naar zich toetrekken. Even lijkt het er naar dat Boduf Songs voor een toegankelijker geluid gekozen heeft, maar finaal blijft dit een Tillmannummer van hoog niveau.
Met “Earthly Bodies” wordt opnieuw geopteerd voor een kale invulling, al schuifelen niet alleen een drum maar ook een enkele pianoslagen behoedzaam in beeld, waarna iedereen deel mag nemen aan het festijn en zelfs een strijkerspartij mee aan tafel schuift. Ondanks het verscheiden instrumentarium laat Tillman nooit de teugels vieren waardoor “Earthly Bodies” bovenal een ingetogen track is die uitstekend bij het nakende herfstweer past.
Drie nummers ver kleurt het album met andere woorden duidelijk in warme bruine kleuren, iets wat met het zachtmoedige “Howling Night” bevestigd wordt. Tillman laat de percussie doelbewust op de achtegrond meespelen opdat zijn gitaar en zang de boventoon zouden voeren. Wanneer de strijkers in beeld komen, is het louter om de lege plekken in de achtergrond in te vullen. Net als Iron & Wine blijven de arrangementen in dienst staan van de man met gitaar en worden ze alleen gehoord wanneer hij dat wil.
De manier waarop onder meer de piano en de strijkers in “Though I Have Wronged You” aan bod komen, spreekt in dat verband boekdelen. Geen noot te veel valt er te horen in het nochtans rijk gearrangeerde en veelzijdige nummer, zozeer is alles ondergeschikt aan de song zelf. De enige maal dat de instrumentenkeuze negatief opvalt, is paradoxaal genoeg in het minimalistische “Age Of Man”: Tillmans stem en de vijfsnarige banjo vormen geen geslaagde combinatie, hier had een akoestische gitaar gemoeten.
Gelukkig volgt “There Is No Good In Me” dat zijn melodielijn en opbouw steeds krachtiger laat weerklinken in een ingenieus opgebouwd en indrukwekkend crescendo. “Marked In The Valley” weet beter dan te trachten de vorige song naar de kroon te steken en kiest dan ook voor de klassieke weg binnen dit album: Tillmans stem en gitaar die zicht gedekt weten door op de juiste momenten percussie en strijkerpartijen toe te voegen. Een opmerking die overigens ook opgeld maakt voor de waardige afsluiter “Light Of The Living”, met dien verstande dat de piano een laatste maal de toetsen mee beroeren mag.
Het roer is op Year In The Kingdom allesbehalve omgegooid, Tillman blijft zweren bij het klassieke folk/americana/singer-songwriterconcept dat zijn songs tezelfdertijd zo opmerkelijk en melancholisch maakte. Alle instrumenten, de strijkers in het bijzonder, blijven op de achtergrond opdat zijn gitaar en zangpartijen maximaal tot hun recht zouden komen. Vooralsnog moet het album echter zijn meerdere erkennen in grote broer Vacilando Territory Blues, zelfs al klink Tillman, nu het seizoen aangebroken is, herfstiger dan ooit.
