Gooi een actrice en een singer-songwriter (of wat pretendeert er voor door te gaan) samen en binnen de kortste keren zal wel iemand een referentie maken naar Serge Gainsbourg en hoe die samen met Brigitte Bardot Bonnie & Clyde en Initials B.B. opnam, om nog maar te zwijgen van de schandaalsingle “Je ’t aime…moi non plus” die finaal in de versie met Jane Birkin verscheen.
Het is een snelle en flauwe vergelijking die niet alleen voorbijgaat aan het feit dat Bardot niet minder dan vier albums op haar naam had staan alvorens ze scheep ging met Gainsbourg, maar ook geen oog heeft voor de muziek die gebracht wordt. Maar al te vaak is de enige lijn die tussen het legendarische koppel en de vele (vermeende) acolieten te trekken valt, niet meer dan dat het om een mannetje-vrouwtjeduo gaat waarbij zij wel eens op het witte doek verschijnt terwijl hij zijn dagen vult met liedjes schrijven.
Toegegeven, wanneer het mannetje, in casu Pete Yorn, zelf te pas en te onpas verwijst naar de invloed die het koppel Gainsbourg-Bardot gespeeld heeft bij de conceptie van Break Up en dat Scarlett Johansson die Bardot-twist heeft waar hij naar zocht, wordt het moeilijk om de vergelijking buitenhuis te houden. Zelfs al haast hij zich om erbij te vertellen dat het hier geen hommage of replica betreft, maar met een herhaling van de man-vrouwdynamiek, is de geest uit de fles. Zelfs al is die geest dan conform zijn natuur ongrijpbaar en onbestaand.
Als er dan toch vergeleken moet worden met andere duo’s, dan liever met She & Him, het project van M. Ward en actrice Zooey Deschanel. Op hun album Volume One is het immers Ward die aan de muzikale touwtjes trekt, net zoals Yorn dit voor Break Up doet. Bovendien zijn beide platen schatplichtig aan americana, al blijft Yorns versie wel mijlenver van alles wat ook nog maar vaag controversieel zou kunnen zijn. Yorn is er nooit de man naar geweest om ook maar iemand tegen de haren in te strijken, brave folk-rock was altijd al meer zijn ding.
De ideale schoonzoon heeft dat tikkeltje gestileerde ruwheid dat hem samen met zijn suikerspinnen houding de lieveling van zowat iedereen maakt voor wie indierock gelijk staat aan gitaren die wel eens tot zes durven gaan. Yorns muziek is op maat van Disney-rebellen die hun leren jassen met wit krijt beschrijven en luidkeels “Gosh darnit” roepen wanneer ze in een ultieme daad van non-conformisme tegen een losliggende steen schoppen. Dat op Break Up, nochtans een plaat over een relatie die stukloopt, geen greintje passie of — God verhoedde — seks te bespeuren valt, mag dus niet verbazen.
Ook van Scarlett Johansson hoeft je op dit vlak geen soelaas te verwachten. Wie haar Tom Waits-album Anywhere I lay My Head een eerlijke kans heeft gegeven, kon niet anders dan besluiten dat Johansson weliswaar geen godsgruwelijke prestatie had neergezet, maar dat haar beperkte zang ook van alle emotie ontdaan was. Op Break Up is het niet anders, Johansson had net zo goed een boodschappenlijstje kunnen inzingen, de inleving zou er niet minder om zijn geweest. Dat het niet eens stoort, zegt waarschijnlijk meer over de functie van deze plaat dan gelijk welke vileine recensie.
Het is goedkoop om Break Up te bestempelen als radiovriendelijke drek, want dat is in essentie het doel van de plaat. Yorn en Johansson zijn niet op zoek naar de erkenning van een indie-publiek maar willen vooral een plaat brengen waar het hele gezin van kan genieten. Anywhere I Lay My Head was een stompzinnige poging van het mooiste meisje van de klas om ook door de outcasts aanvaard te worden, waar Break Up het plaatje is dat je mag verwachten van het koningskoppel van de school.
Break Up is een knap opgebouwde plaat met vlot in het oor liggende songs die relaties reduceert tot gekibbel in de marge en het stiekem vasthouden van handjes in het donker. Bij Gainsbourg en Bardot hoorde je elk krols gilletje en geile toespeling, bij Yorn en Johansson verbaast het je niet eens dat ze tijdens het opnameproces niet meer dan vrienden geworden zijn. Onschuldig en gericht op de grootste gemene deler verglijdt de plaat zo snel naar de achtergrond dat wie mee zou fluiten met de catchy single “Relator” niet eens zou weten over welk nummer het gaat.
