Eerlijk? We waren er zeker van dat Grizzly Bear de mooiste plaat van dit jaar had gemaakt. Tot vier donkere verschijnselen – – die slechts twintig jaar geleden het levenslicht zagen – -, geprikkeld door liefde en verdriet, in stijl de fakkel overnamen. Het titelloze debuutalbum van The XX is het mooiste van het jaar.
Plaats ze tegenover Florence + the Machine. Beiden waren ze de muzikale hype van het afgelopen jaar, maar ze hebben vooral dezelfde thema’s verscholen achter hun fluisterpop: liefde, seks en passie . Zonder veel woorden sleept The XX ons mee naar de diepste poelen van emoties.
Ze klinken op de eerste plaats alsof ze verscholen zaten in het donkere bos van Wallers, nadenkend over de liefde en de problemen die zij met zich meebrengt. Spelend met twee ongewone, mysterieuze stemmen, die door de weerkaatsing van de bomen met elkaar worden vermengd. De gitaar van zangeres Romy Madley Croft klinkt van bij de eerste noot uit “Intro” frisser dan haar ruige, hijgerige stem. Het sterk handwerk van producer/beatman Jamie Smith smijt met een speelse r&b-beat een modern aspect in het spel. The XX heeft geen overbodige clichés in zijn geluid, integendeel.
Het expressionisme van de Duitse kunstenaar Egon Schiele zit dicht op het geluid en woordenspel van deze vier tieners. Het rollenspel uit “VCR”, waar Croft tegenspeler Oliver Sim aanspreekt en omgekeerd, is een onbesuisd liefdesdrama. Met een speelse xylofoon-keyboardtint en een strakke Joy Division-bas op de achtergrond zingt het frontduo in waanzinnige harmonie.
XX is een perfect uitgebalanceerde plaat, met een grote knipoog naar Young Marble Giants en een combinatie van melancholische elementen. De gitaarriff uit “Infinity” heeft veel weg van Chris Isaaks “Wicked Game”, samen met de welbekende reverb-gitaar op de achtergrond. De strakke beat uit “Heart Skipped A Beat” is herkenbaar uit nineties-r&b of de hedendaagse dubsteptinten in “Basic Space”. “Fantasy” is Oliver Sims’ monoloog met een fluisterende hallucinante zang, opgedreven door Crofts scherpe klanken en Smith’ effectenknopjes. En dan zijn er nog Romy Madley Crofts dreigende liefdesproblemen in “Shelter”, die met een poëtische songtekst op expressionistische wijze gebracht worden, als door een gedeprimeerde tiener die geen enkel positief element in het leven opmerkt, behalve het verlangen naar prille liefde.
“I couldn’t spill my heart/My eyes gleam looking in from the dark/I walk out in stormy weather/Hold my words, keep us together”, lispelt Croft in “Night Time”, dat in de eerste plaats een liefdesverklaring aan Sim lijkt.
The XX veroverde duizenden zielen met zijn debuut. XX is een sensuele huiskamerplaat, die live nog beter overkomt dan op cd. Het is maar dat u het weet.
