The Hold Steady :: A Positive Rage

Een score van vier uitstekende albums op vijf jaar gaat er ongetwijfeld voor zorgen dat The Hold Steady een van de eerste namen zal zijn die ons zal ontglippen als we het in een toekomstig decennium over de muzikale noughties hebben. A Positive Rage, een live-album annex concertfilm, vat nog eens mooi samen waarom.

2006 was hét sleuteljaar voor de band: hij had al uitvoerig bewezen er een imposante werkethiek op na te houden (voor het derde jaar op rij werd immers een geweldige plaat uitgebracht), maar in dat jaar, en in de eerste plaats door het magistrale Boys And Girls In America, wist de band door te breken naar een hoger niveau, waardoor kleine achterzaaltjes en veredelde pubs werden ingeruild voor middelgrote zalen die vaak het walhalla zijn voor een pure rock-‘n-rollband. A Positive Rage bewijst dat de band als weinig andere hedendaagse concurrenten erin slaagt een relatie op te bouwen met een publiek via intelligente en pretentieloze rock die verleden en heden geslaagd weet te mengen en meteen ook beslag legt op een boeiende toekomst.

De vijftig minuten durende dvd is een combinatie van concertmateriaal en stukken die werden gefilmd voor en na optredens. Concertfilms die niet meer willen bieden dan een pseudo-authentieke ervaring (“beleef het concert alsof je er echt bij was”) leveren doorgaans het saaist mogelijke kijkvoer op: niets is immers irritanter dan verplicht worden om te doen alsof je getuige was van iets dat je nooit meemaakte door kristalzuivere surround sound, onmogelijke visuele gymnastiek en andere verkoopspraat. Hier worden rauwe livebeelden afgewisseld met vrij intieme momenten die de fans doorgaans niet te zien krijgen: de laatste teambuilding voor een band het podium opgaat, het maken van een playlist, de nabespreking, de interviews met de pers.

Een constante die steeds opnieuw terugkeert, tot in den treure zelfs, is de dankbaarheid van de band, die geen kans onbenut laat om te benadrukken hoe geweldig hij het vindt om dat plezier te delen met dat van de fans. Het lijdt geen twijfel dat dat voor beide partijen effectief zo is: The Hold Steady schaamt zich er niet voor om een ouderwets rock-‘n-rollfeestje te bouwen met een feel good-ambiance en zijn fans erbij te betrekken, maar ergens blijf je wel achter met het gevoel dat er meer moet zijn dan dat. De band kan bezwaarlijk beschuldigd worden van uitverkoop of slimme marketingtrucs; er zijn veel gemakkelijkere manieren om te scoren dan met zijn ambitieuze retrobewerkingen.

Soms krijg je echter het gevoel dat documentairemakers en bandleden al te veel aan de oppervlakte blijven, dat er ook wat valse bescheidenheid bij komt kijken. Pintjes pakken en muziek delen met gelijkgezinden is vast en zeker iets bijzonders, maar de albums en songs steken veel te goed in elkaar om afgedaan te worden als zomaar ‘fun’. In de muziek zitten een diepgang, een geletterdheid en een donker kantje die nergens aan bod lijken te komen tijdens de film. Als de tip van die sluier ook wat opgelicht zou worden, dan had het ongetwijfeld een completer en eerlijker beeld opgeleverd. Dat neemt echter niet weg dat je onmogelijk kan twijfelen aan Finns gebralde “There’s SO MUCH JOY in what we do!” tijdens afsluiter “Killer Parties”.

Het live-album werd op Halloween 2007, zo’n jaar na de dvd, opgenomen in Chicago. De set wordt gedomineerd door Boys And Girls In America, goed voor zowat de helft van de songs, maar er zijn ook enkele songs uit debuut Almost Killed Me, een paar obscure outtakes van oudere albums en ten slotte ook al “Lord, I’m Discouraged’, dat een half jaar later een van de sleutelmomenten op album nummer vier (Stay Positive) zou worden. De performances zijn sterk over de hele lijn; ondanks enkele beperkingen (de stem van Craig Finn is niet bepaald veelzijdig) kwijt de band zich met verve van zijn taak en pakt hij uit met enthousiaste versies van favorieten “The Swish”, “Chips Ahoy”, “Same Kooks” en “Your Little Hoodrat Friend”.

Ook opmerkelijk: de verbale brille van Finn, die het publiek op lege momenten rond z’n vinger weet te winden, en de kalmere songs “Citrus” en “First Night”, die minstens even helder schitteren als de energieke rockers. Op die manier is A Positive Rage een innemende concertregistratie en film over een band die ambitie en talent te over heeft, maar zich nooit te beroerd voelt om het op een ouderwetse potje rocken te zetten. Nieuwe zieltjes worden hier niet mee gewonnen, maar de fans kunnen deze release blindelings aanschaffen om een bevestiging te krijgen van al wat ze in die band zochten en gevonden hadden. In deze cynische, zelfbewuste tijden, waarin geen einde lijkt te komen aan het ironische ginnegappen, is het ronduit verfrissend om een band als The Hold Steady aan het werk te zien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 14 =