Superlijm / Winterslag :: Superlijm / Winterslag

Het Belgisch label Debonair staat garant voor veelbelovende indietronica, zoals de postrock van Yuko en de warme elektronica van Wixel. Sinds kort mogen ook Superlijm en Winterslag aan het lijstje worden toegevoegd, twee bands die onlangs samen een EP-tweeluik uitbrachten. Jeugdnostalgie voor zomer en winter.

Superlijm heeft al een eerste hit te pakken met “Michael Jordan”, de single waarop een bende smurfen bedwelmd door helium hun devotie voor de beroemde basketbalspeler scandeert. Pieter-Jan Delesie, aanvoerder van Superlijm, schaamt er zich niet voor dat hij van kindsbeen af een toegewijde fan van Michael is. Integendeel, als kind van de jaren negentig evoceert hij met dromerige indietronica die zorgeloze tijd toen alles nog eenvoudig was. Daarbij benadrukt hij zowel de niet in te tomen en door snoep gedreven energie waarover koters beschikken als het onbestemde gevoel dat je tijdens een hete zomervakantie overvalt.

De band stopt niet onder stoelen of banken dat hij zijn oor te luisteren heeft gelegd bij zijn muzikale helden. De combinatie van rockelementen en keyboards alsook de zang van Pieter-Jan lijkt soms een tikkeltje teveel op een doorslagje van Grandaddy, maar er zijn natuurlijk slechtere groepen om mee vergeleken te worden. Openingsnummer “Super Sunday” doet dan weer vermoeden dat de bandleden samen met Bran Van 3000 pubs in L.A. hebben afgeschuimd. Die vette knipoog naar zijn voorbeelden neemt echter niet weg dat Superlijm aanstekelijke deuntjes gesopt in nostalgie tevoorschijn tovert.

Het wondermooie “Input Selector” vertaalt met een weemoedige keyboard en glockenspiel de ambivalente gevoelens die zo’n toepassing teweegbrengt. Aan de tekst zelf (“Input Selector, you make me cry, you make me smile”) is het moeilijk een touw vast te knopen, maar dergelijke hersenkronkels weten het kind in ons wel te charmeren. Afsluiter “Summertime” zou dan weer perfect kunnen dienen als begeleiding bij de aftiteling van een zomerse coming-of-age-film waar de stroperigheid net niet te veel van afdruipt.

Deze debuut-EP is dus allesbehalve superlame dankzij de ontwapenende balans tussen jeugdsentiment en zelfrelativering, maar hopelijk ontwikkelt Superlijm in de toekomst een meer uitgesproken eigen sound die minder aan andere groepen doet denken.

De zomerse nostalgie van Superlijm vindt zijn tegengewicht in Winterslag, muziek die bij voorkeur aan de open haard wordt afgespeeld terwijl sneeuwvlokken vredig het landschap onderdwarrelen. Ook Rolf Verresen, frontman van Winterslag, vertoeft net als Superlijm graag in de dromerige sferen van melancholie en jeugdherinneringen. Vijf nummers ingetogen indiefolk met een toefje Pinback laten zich als pakjes onder de kerstboom uitpakken. Bij “Presents” mag dat zelfs letterlijk opgevat worden, want het vooruitzicht van Transformers en Playmobil onder de boom verjaagt de droefheid van koude winters en nepplastic bomen waar Thom Yorke ook last van heeft. Halverwege slaat het klagerige nummer met sombere cello helemaal om in kinderlijke vreugde.

De kinderlijke lieflijkheid krijgt een wrange bijsmaak in “When I fell in the water”, een bizar verhaal over verdrinkingsdood en geweigerd worden aan de hemelpoort, gekruid met ironie als het over de hel gaat: “It’s great for smokers, cause you’ll always find a light”.

Ondanks de ietwat neerslachtige ondertoon die in ieder nummer schuilgaat, is Winterslag vooral een riem onder het hart tijdens grijze dagen. De meligheid wint het van de bitterheid. Zangeres Annelies Leyssens vergezelt Rolf bij een drietal nummers, maar het blijft voornamelijk bij ondersteunende meerstemmigheid. Enkel in “Feint” klinkt ze even fragiel als kristal, maar eenmaal Rolf invalt wordt ze weer een vocale sidekick. Uitschieters op vocaal of muzikaal vlak blijven uit: Winterslag is bovenal een zacht dekentje waaronder je vredig kan inslapen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − elf =