Therapy? :: Crooked Timber

"From the crooked timber of humanity, no straight thing was ever made", schreef Kant ooit in het Duits, and boy, was he right: als een kromme oude boomstam, slingert Andy Cairns op het twaalfde — hun telling, niet de onze — Therapy?-album van zwak naar sterk nummer, met als gevolg alweer een halfslachtige plaat die nergens echt zijn punt maakt.

Nochtans had dat gekund. Het voornemen te focussen op ritme is er een die de groep in het verleden geen kwaad heeft gedaan — denk aan het brute, bijna industriële Nurse — en de kwaliteit van dat debuut in gedachten zouden we zelfs gewagen van enig reikhalzen. Zo goed is Crooked Timber echter niet; al komt de groep op sommige nummers aardig in de buurt.

Neem nu de ratelende percussie van "Clowns Galore": nooit is de groep dichter in de buurt van het geluid van dat debuut gekomen; al zijn de suizende gitaren eerder van de latere Therapy? De brute riff daar nog onder is dan weer gewoon vintage. En nog zo’n overeenkomst met hun eerste plaat: de zang die diep weggemoffeld zit in de mix. Dit gaat om brute kracht.

"Exiles" trekt nog eens volledig de kaart van de Joy Division-invloeden met een bijzonder prominente baslijn, en een doemgeladen trage zang vol echo. Ook hier horen we echo’s van "Disgracelands" of "Zipless" uit dat debuut. Sterk is ook het epische "I Told You I Was Ill". Maar dan begint de groep te knoeien.

De titeltrack loopt verloren in zijn eigen drama, en geen fuzzbas kan dat redden. "Somnambulist" is het soort nummer waarvoor de benaming "albumtrack" is uitgevonden: niet goed, niet slecht, maar niets om je echt mee bezig te houden; eerder iets om de plaat wat langer te maken, zo tussen track zes en acht in. "Blacken The Page" herneemt de op hol geslagen drums van "Clowns Galore", maar doet er verder niets mee. Albumtrack? Hopla; nog een. Dieptepunt? Het tien minuten lange instrumentale "Magic Mountain". Zever? Gezever.

Dat Therapy? enkele jaren pauze nam om deze plaat te maken, was veelbelovend, maar het is er opnieuw niet uitgekomen. We onthouden drie ijzersterke nummers en voor de rest inspiratieloos vulsel. En dat frustreert. Ooit hadden Andy Cairns, Michael McKeegan & hun wisselende co (ze zijn ondertussen alweer aan hun zoveelste drummer toe) een wereldgroep kunnen worden; maar een halve implosie en zes halfslachtige-tot-slechte platen later is het kalf al lang verdronken en ook Crooked Timber is niet de zo hard nodige mond-op-mondbeademing. We zingen met de dood in het hart en de Tröckener Kecks in het achterhoofd: "het komt nooit meer goed met dit Therapy?".

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + twaalf =