Voor een band die zijn succes grotendeels te danken heeft aan een cover, is het uitbrengen van een coverplaat op papier een geniale zet. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat The Lemonheads met de nummers op Varshons nog potten zullen breken, maar dat neemt niet weg dat het album een fijne rockplaat geworden is.
Niet alleen zijn de tijden zodanig veranderd dat het weinig waarschijnlijk lijkt dat The Lemonheads ooit nog een hit van het kaliber “Mrs. Robinson” zullen scoren, ook The Lemonheads zelf zijn te hard veranderd om zelfs nog maar van een echte band te spreken. In 2006 diepte Evan Dando de groepsnaam van onder het stof om opnieuw no-nonsense gitaarrock te maken en dat deed hij verre van slecht. The Lemonheads was een best aangename worp die zelfs nu nog bij tijd en wijlen uit de kast geplukt wordt. Ook wat de band op het podium brengt, weet te begeesteren, al moet je er in dat geval de slordigheden bijnemen.
Diezelfde slordigheden hebben ook hun weg naar de studio gevonden, waar alles duidelijk niet even gestroomlijnd loopt. Een plaat met covers was voorzien voor het einde van zomer 2008, een plaat met nieuw materiaal zou niet lang daarna volgen. Van die laatste voorlopig nog geen spoor, maar de coverplaat heeft eindelijk het licht gezien. En laat een heel andere kant horen van wat tot nu toe verstaan werd onder muziek van The Lemonheads.
Met een grotendeels akoestisch karakter lijkt Evan Dando het nonchalante gitaarrockgeluid dat zijn bandje zo kenmerkte (tijdelijk) achter zich te laten ten voordele van een aanpak die doet denken aan de generatiegenoten van Grant Lee Buffalo. Dando waagt zich niet aan de minsten op Varshons: zo passeren ondermeer Townes Van Zandts “Waiting Around To Die” en Leonard Cohens “Hey, That’s No Way To Say Goodbye” de revue. Toch vertillen The Lemonheads zich nergens met hun songkeuzes. Met laatstgenoemd voorbeeld, waar Dando vocale hulp krijgt van Liv Taylor, weet de band zowaar zelfs even diep te beroeren als Cohen zelf.
Varshons is dan ook een plaat die bol staat van de breekbare akoestische gitaren en die passen wonderwel bij Dando’s melancholische stemgeluid. Enige uitzondering op die aanpak is het door Kate Moss gezongen en op een elektronisch ritme surfende “Dirty Robot” van Arling & Cameron, waarmee Dando aantoont dat zijn muzikale horizon breder is dan je zou kunnen denken. Zie wat dat betreft ook de semi-akoestische bewerking van Christina Aguilera’s hit “Beautiful”.
Daarmee bewijst Dando dat het niet per se de song maar evengoed de vertolker is die van belang is. Al is dat meteen ook de mogelijke zwakte van dit album. Diehardfans van pakweg Gram Parsons zitten misschien niet te wachten op de interpretatie van een ouder wordende grunge-kid van “I Just Can’t Take It Anymore”. Maar de diehardfans waar Varshons voor bedoeld is, zijn dan ook die van The Lemonheads. Voor hen is dit meer dan een fijn tussendoortje dat laat horen dat The Lemonheads nog steeds bestaan, én in staat zijn tot het voortbrengen van degelijk materiaal, zelfs al is het dan door anderen geschreven.
