Het is algemeen geweten: de doorsnee rockfan zal zich aan Belgian Asociality geen bult verschieten. De jolige punk op KaBAal is echter geen dijenkletser, maar veeleer een zoutloos Geert Hoste-mopje geworden.
Belgian Asociality, Jupiler-addicts en de schrik van menig welmenend concertorganisator,
zijn jeugdsentiment; een studentenkot in Leuven, begin jaren negentig, gekopieerd beduimeld cassetje, daarop het album Astamblief vol korte pretpunksongs in een Mechels dialect gebruld, grappig en af en toe maatschappijkritisch, doldraaien op talloze opwindende nummers over een zedelijk losgeslagen "Iron maidchen Heidi" (in JM ’Ich habe in Belgien ook vele elfmeters gestopft und ich maak das hier ook Pfaff-Duits), de vergankelijkheid van de liefde ("Frak an!"), braspartijen, stagediven, overdadige flatulentie, bergen afwas en politiek gekrakeel, net datgene wat een student nodig had.
Midden jaren ’90 scoorde Belgian Asociality zelfs een bescheiden hitje met "Morregen", het lijflied van elke lanterfant, dat uiting geeft aan een levenshouding die na het lezen van de populaire boeken van de Britse levenskunstenaar Tom Hodgkinson ten zeerste aangemoedigd dient te worden.
Time flies when you’re having fun.
Fast forward naar het jaar 2009 dan maar: Belgian Asociality bestaat iets meer dan 20 jaar en daarom schonk het gespuis rond brulboei Mark Vosté samen met een kersverse gitarist zijn recentste werkstuk KaBAal aan de mensheid.
Openingsnummer "Anti-iedereen" maakt meteen duidelijk waarvoor de Keerbergse rockers staan: ’t is plat, vettig, boertig, onnozel, nihilistisch en het ademt anarchie. De eerste songs komen uit de Ramones/Turbonegro-school maar tekstueel helaas zonder de geslaagde grappen. Wel vermakelijk is "Tip van de week", waarin kelners gratuit in elkaar worden gemept en "Pakske slaag" is een lekker ironisch nummer over vrouwen die altijd weer op foute mannen vallen en het slachtoffer worden van huiselijk geweld. "België", een liefdesverklaring aan onze morzel grond, is heerlijk nerveuze rammelpunk.
Het is echter gauw uit met de pret. Originaliteit is niet het handelsmerk van Belgian Asociality en dat is ook niet de bedoeling. Bij de song "Die van ons" hadden we zelfs zin om Biohazard te roepen (tip : loop met een wijde boog om mannen die hun geliefde de mijne of mijn vrouwke noemen heen).
De riff van "Axis Of Evil" werd uit de Prong-catalogus geplukt, maar de lyrics, een kritiek op cowboy George Bush, laten een vijgen-na-pasen-gevoel achter nu die swingende zwarte de boel in de States bestiert.
De update van "Bompapunk" ("BAmpa Punk 2.0") werd in een suf ska/Doe Maar-jasje gestopt en die mayonaise pakt niet echt. "Anarchie" steekt vol onbegrijpelijk Engels gewauwel en stuitert, als een pornoacteur op Viagra tijdens een orgie, ideeënloos alle richtingen uit.
"BA Testament" is flauwe Middelnederlandse rijmelarij en zie daar, ’t is — Schietspoele, sjerrebekke, spoelza! Djikkedjakke, kerrekoltjes, klitsklets! — een samenwerking met enkele Laïsleden.
De verhaspelde zegswijzen in "Preekwoorden" (met Ignorance is Bliss-riffje) en de kinderliedjes in "1,2 C4" zijn melig en irriteren al na één luisterbeurt en hetzelfde geldt voor "Achterklap", een song die met medewerking van Loes Vanden Heuvel in haar tenenkrullende Carmen-rol roddel en viswijven een hak zet. "Treimeloe City" is een jachtig hillbilly-achtig nummer dat evenwel helemaal niet beklijft. Wel leuk is afsluiter "Tip van de vos", waarin Gorki-opperhoofd Luc De Vos in onnavolgbaar Wippelgems zijn felicitaties aan de band overmaakt.
Belgian Asociality is pretentieloos maar de kwaliteit en grappen blijven uit, de riffs klinken vermoeid en lusteloos, het album is het muzikale equivalent van een vleeskroket uit de muur.
Kabaal? Ja, much ado about nothing.
