Solenoid :: Solenoid

Buzzville,
2008

De Vlaamse laagvlakte is nooit echt een vruchtbare bodem gebleken
voor heavy metal waar de ballen nog niet vanaf gesnoeid zijn. Als
we onze laatste nationale speler willen noemen die ook buiten de
landsgrenzen z’n strepen verdiend heeft, dan moeten we al haast
teruggaan tot de 5 korte jaren (1992-1997) waarin Channel Zero Iron
Maiden en consorten voorzag van een eigen(zinnige)
adrenaline-injectie. 11 jaar zonder echt vermeldenswaardige
opvolger dus. Welja, hier en daar werd de leemte ietwat gedempt,
maar echt gevuld werd die niet. Tot, u voelde het al aankomen,
2009, het jaar waarin Solenoid ons van onze sokken komt blazen; een
zeer welkom gebaar na een dik decennia van hoofdzakelijk hetzelfde
muffe gedoe.

Uit het land van Mauro Pawlowski en Steve Stevaert komen ze, dit
vijftal, en tussen de mijnschachten en lang gerekte klinkers
maakten ze een debuut dat voortdurend flirt met ronkende namen,
zonder dat het gênant wordt. ‘Whambambition’ bijvoorbeeld maakt
zonder kleerscheuren de overstap tussen een stoner, Slayer and
back
op de rug van deze Genkenaren, die naar het einde toe
zelfs nog bijgestaan worden door een naar Iron Maiden-lonkende
duivels gewauwel. Als om de Apocalyps gebracht door deze 5 ruiters
(schort er iets aan onze Bijbelkennis?) compleet te maken, zonder
ergens de teugels te laten vieren. Een vintage Ac/Dc-riff
bijt dan weer de kop af in ‘Trashday’, wederom ontaardend in hels
klanklandschap van geschreeuw en vingervlug gesoleer, met zeer veel
cojones gespeeld. Net als ‘Angelspray’, een naar Corrosion
of Conformity en de onder hetzelfde Buzzville-label ondergebrachte
Belgen The Killbots lonkend vehikel, dat in onze jukebox nu al de
stempel ‘essentieel Belgisch’ kreeg.

Kyuss en wijlen Cowboys & Aliens beheersen dan weer het iets
radiovriendelijkere, en wijselijk als eerste single gekozen, ‘Down
The Dream’, en toch durven we er heel wat op verwedden dat u dit
nog niet gehoord heeft op pakweg Stubru of MNM.
Het gevaar schuilt er hem dan ook in dat Solenoid zodanig
doodgezwegen zal worden dat de grote massa niet eens weet dat de
ware erfgenamen van Channel Zero opgestaan zijn uit Limburgse asse.
De grillen van de grote studiobonzen zullen grotendeels bepalend
zijn voor hun vallen en (hopelijk) opstaan.
Meer dan genoeg fraais nochtans op ‘Solenoid’ om nationale lof te
verdienen. Onze 3 favorieten hebben we u al opgesomd, maar het Fu
Manchu-eske ‘Out In The Cold, of het door blinde furie gedreven
‘Grandadhead’ benaderen wel heel dicht dat (naar binnenlandse
normen) torenhoge niveau.

Begrijp ons echter niet verkeerd, de heren van Solenoid zijn nog
niet de verhoopte messiassen waarvoor we elke avond een
schietgebedje prevelen. Nog niet. In al ons chauvinisme zouden we
haast vergeten te vertellen dat ze nog geregeld de bal misslaan,
zij het dan wel eerder een lichte fausse keu, dan een
echte windslag. Net als bij een mindere Slayerplaat zijn enkele
nummers namelijk onderling inwisselbaar. Niet goed, niet slecht,
eerder zozo. Kleine fouten die kunnen rijpen met de groeiende
ervaring. En wie weet maken ze binnen enige jaren de echte opvolger
van ‘Black Fuel’ (de laatste officiële van Channel Zero). Tot dan
overwintert de gehoornde toch weer een heel klein beetje in
Vlaanderen.

www.myspace.com/solenoidrocks

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =