Dit zijn moderne tijden, meneer; platen worden niet meer gelekt, maar om ter onverwachts snel uitgebracht nog voor je er als luisteraar goed en wel klaar voor bent. Maar een beetje fan wil natuurlijk een mooi hebbedingetje. Twee maanden na de downloadversie komt nu de fysieke release van Bloc Party’s Intimacy mét wat extra tracks. Is dit meer en beter? Of sleutel je best niet te veel aan een plaat eenmaal je hem losgelaten hebt?
Een download is natuurlijk maar een download; een echte cd mag wel een ietsje meer hebben. Dus krijgt Intimacy een nieuwe coda in de vorm van twee extra tracks en ergens halverwege die nieuwe single "Talons". En dan blijkt dat je met dezelfde nummers echt wel maar één goeie plaat kunt maken. Zowel "Letter To My Son" als "Your Visits Are Getting Shorter" zijn niet meer dan B-kantjes, echt bonusmateriaal; alsof Intimacy twee maand na zijn release al aan een reissue toe is. Veel aandacht zijn ze dan ook niet waard.
Beide nummers voelen vooral als een zwaktebod: als de groep echt werk had willen maken van een verschil tussen de downloadversie en deze knap uitgegeven fysieke release, dan waren ze niet gewoon achteraan bijgeplakt maar netjes in de tracklisting verwerkt zoals het erg groovy "Talons". Dat versterkt de tweede helft van Intimacy immers als een welkom uptempo moment: gierende gitaar, alle kanten uit knetterende ritmes, een Okereke die in een oogwenk van ingetogen zingen naar passioneel geschreeuw gaat. Bloc Party, quoi.
Nogmaals dat Intimacy dan maar? "Wat je onmiddellijk na je laatste plaat schrijft, is nooit het begin van de volgende maar eerder track veertien en vijftien van je volgende", liet Milow ooit optekenen op deze pagina’s. En dat lijkt nogal op te gaan voor deze derde van Bloc Party, die er misschien net iets te snel is gekomen. Intimacy is meer Bloc Party versie 2.5 dan de 3.0. die het had kunnen zijn als ze nog een half jaar langer hadden durven proberen.
Af en toe kijkt de band immers nog iets te nadrukkelijk om naar wat geweest is. "One Month Off" is een onnodig Silent Alarm revisited en "Trojan Horse", een overschotje dat de wat mindere tweede helft van A Weekend In The City van de nodige punch had kunnen voorzien. Afsluiter "Ion Square" lijkt overigens wel heel hard het broertje van "SRXT", de net iets te melige afsluiter van A Weekend In The City.
Toch gaat de groep er op haar derde plaat wel met zevenmijlslaarzen vandoor, weg van het afgekloven cliché "rockband". De vele laagjes subtiele elektronica onder "Biko" of "Sign" zorgen voor een bijzonder geslaagd huwelijk tussen beats uit de Warpcatalogus en traditionele rock. En dan hebben we het nog niet gehad over het onvolprezen "Mercury", het nummer dat ons begin augustus helemaal op onze kop deed staan.
Tussendoorsingle "Flux" ontlokte ons al bewonderende kreten — bleef Radiohead in al zijn vernieuwingsdrang altijd aan de juiste kant van fout, dan was dit "hier is Milk Inc. Eens kijken wat er gebeurt als wij hier mee gaan knoeien" —, "Mercury" is helemaal duwen aan de grenzen van de rock: chaotische blazers, tegenritmes, urgente tekst; een kruising tussen de big beats van Chemical Brothers, de urgentie van 65DaysOfStatic en songschrijvervaardigheden uit de klassieke rock. Zou er een betere wereld bestaan waar we hele nachten kunnen uitgaan op "Flux" en "Mercury"?
Verrassend genoeg zijn het echter de trage nummers — op vorige platen niet bepaald Bloc Party’s forte — die Intimacy diepte geven. Naast "Biko" en "Signs" is het vooral "Zephyrus" dat indruk maakt met zijn op dubstep gebaseerde beats, de koortjes die producer Jacknife Lee zo graag gebruikt en een tekst die midscheeps doel treft. Want ook dat is Bloc Party: zelfs met een persoonlijke plaat over het einde van een relatie, er nog in slagen om de vinger op de wonde van deze tijd te leggen. Er is geen groep die beter het bestaan van twenty-somethings in de grootstad vat dan deze.
Niettemin is Intimacy ook in deze wat uitgebreide versie net niet het meesterwerk dat de groep in zich heeft, zoals ook A Weekend In The City dat niet was. Opnieuw scheelt het echter niet veel, al blijft die laatste plaat ons nog altijd net iets meer raken. Het blijft vanaf nu uitkijken naar plaat nummer vier, die met een beetje geluk de kwantumsprong wordt die alles wat Radiohead sinds Amnesiac deed in de schaduw zal stellen.
