Bloc Party :: Alpha Games

Bekijk Berichten

‘Bon, we gaan nog eens een concertje placeren’, schokschouderde de ingehuurde drummer tussen backstage en podium. Het was werk, de lening kon weer een maand afbetaald, alles was ok. Maar de muziek voélen? Neen, dat zat er niet in. Hetzelfde ongemakkelijke gevoel laat de nochtans niet onverdienstelijke zesde van Bloc Party achter.

Natuurlijk is de promopraat die Alpha Games vergezelt dat van het “herwonnen vuur”. Na de gemakkelijke triomftocht rond de vijftiende verjaardag van debuut Silent Alarm kon dat niet anders. Het is onzin, maar het is niet gelogen. Bloc Party wilde het wel, maar het ging gewoon niet anders. De Kele van nu is immers niet die van toen; de onzekere jongen uit 2005 is een kloeke vent geworden die zijn plek in de wereld heeft gevonden, een kind opvoedt, en weet waar hij mee bezig is. Met wat geluk vind je dan nog wel terug hoe je dat soort muziek maakte, maar dat gevoel komt nooit terug.

En dus klinkt Alpha Games wel krachtig, maar je weet nooit waarom. Het zijn schetsen die Okereke en mede-oprichter Rusell Lissack schreven tijdens die terugbliktour, voor het eerst samen met vervangbassist en –drummer Justin Harris en Louise Bartle. En als een soort Bloc Party 2.0 klinken die akelig als een kille kopie van die eerste versie.

Er zijn flitsen van snedigheid. “Traps” dreunt als een stampede, Bartle laat haar drums ratelen als heeft de geest van Matt Tong bezit van haar genomen. “I wanna be your contact-high”, zucht Okereke. “Day Drinker” heeft de vinnigheid van “Like Eating Glass”, “Callum Is A Snake” raast voorbij met de snelheid van een “Helicopter”. Tegelijk is er ook “Rough Justice”; een song die doet wat ie denkt te moeten doen, maar nooit weet waarom; een vormoefening die niet overtuigt.

Er wordt verstoppertje gespeeld achter een soort concept dat zelfs dat niet wil zijn. Het is een verhaallijn, of neen, er is een thema: slechte vrienden. “Callum Is A Snake”, waarschuwt Okereke, en hij besluit het met een ferm “You have been warned”, maar zelf is zijn vertellend personage ook niet erg zuiver.  In “Day Drinker” wordt schokschouderend gereageerd op een interventie: hoezo, ik drink te veel?

“Was I shady and obscene? / Was it the worst it had ever been? / Do you remember what you had to do before I saw something in you?”, gaat het in “You Should Know The Truth”. De frontman mag dan ondertussen een gelukkig samenwonende huisvader zijn, herinneringen aan saucier days zijn duidelijk nog erg aanwezig: “How many times will he use the same lines? / How many maidens will fall for his charms?” Maar waaróm Kele in de huid van zo’n ranzig personage kruipt? Dat wordt op geen moment duidelijk.

Het is uiteindelijk in de ballads dat Bloc Party toch wat van de magie van vroeger terugvindt. “Of Things Yet To Come” horen we echo’s van “I Still Remember”, dat hoogtepunt van op A Weekend In The City. “I’m still wedded to the idea that you are still there again, somewhere underneath”, beweent Okereke een onbekende ontvallene. “If We Get Caught” surft mee op die vibe, maar heeft alweer dat ‘verhaal’ of wat het ook is dat in de weg loopt: “With the money in the glovе box, the burner on the dash / Meet me in the getaway car”. Wat is dit? Een knullige versie van Kae Tempests Everybody Down?

Zes jaar is het geleden dat Bloc Party Hymns uitbracht, en dit is alles waar Kele Okereke mee afkomt: een slechte heist-film – of zo. Drie keer al viel in deze recensie “waarom?”, en op dat woord blijft het op neerkomen: op geen enkel moment voel je een urgente reden dat deze plaat is gemaakt.

 

 

5.5
Infectious

verwant

Cactusfestival 2019 :: Real men met hashtag

En hier staan we dan weer in het Minnewaterpark,...

Bloc party

6 juli 2019Cactusfestival, Brugge

B

Algiers :: 13 januari 2019, Het Depot

Op de drempel van de studio rolt Algiers nog...

Bloc Party :: 20 oktober 2018, Vorst Nationaal

"Vanavond nemen we je terug mee naar 2005", zo...

This Fire :: De onvervulde belofte van de postpunkrevival

Het moest het moment worden dat de oude sokken...

aanraders

Beth Gibbons :: Lives Outgrown

Tientallen jaren wachten op een plaat hoeft niet altijd...

Ronker :: Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like A Big Boy

Ronker-frontman Jasper De Petter over hoe Fear Is A...

ILA :: Ayna

Het was met verbetenheid dat Ilayda Cicek zich met...

English Teacher :: This Could Be Texas

Muziek die in de rondte stuitert als een lading...

Girl In Red :: I’M DOING IT AGAIN BABY!

Somberte verkoopt, zo ook de sad girl aesthetic waar...

recent

Peter de Wit :: Doodleuk

Dood moeten we allemaal en toch lopen we indien...

Bridgerton – Seizoen 3 (Afl 1-4)

Wie wil, kan opnieuw zijn dagelijkse beslommeringen vergeten en...

Mdou Moctar :: Funeral For Justice

Mdou Moctar is boos. Er is niet alleen de titel...

Furiosa: A Mad Max Saga

In 1979 draaide George Miller – een spoedarts die...

Hit Man

De films van de Amerikaanse independent-regisseur Richard Linklater worden...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in