Jason Collett kennen de fans van liner notes als een der muzikanten uit de periferie van Broken Social Scene. Minder bekend is dat de man ook solo in de weer is, met akoestisch getinte, bezielde songs als resultaat.
Drie studioplaten en een compilatie leverde dat tot nu toe al op. Terwijl Jason Collett bij Broken Social Scene mee de grenzen van de rockmuziek opzocht, kleurt hij solo netjes binnen de lijntjes. Maar dat hoeft daarom niet minder boeiend te zijn, gezien de vorige platen én een bevlogen concert in de Rotonde vorig jaar dat ons nog voor de geest staat alsof het gisteren was.
En dan is er nu Here’s To Being Here, een uitermate sobere, maar wondermooie plaat, zoals al lichtjes vermoed wordt na het bladeren door het even prachtige artwork. De snapshots van vergankelijkheid en kleinschalig geluk vormen een perfecte visuele aanvulling op de muziek die, zoals in “Through The Night These Days”, gericht is op schoonheid en intimiteit.
Het resultaat is een album dat perfect aansluit bij recente releases als die van The Cave Singers en Grand Archives, maar evengoed doet de plaat qua sfeer denken aan The Triffids. En al vallen er bij Collett weinig of geen versterkte gitaren te bespeuren, een parel als “Not Over You” roept onwillekeurig herinneringen op aan de lp Crazy Horse van de gelijknamige band.
Dat er over het hele album een zweem van Americana hangt, zal hier wel iets mee te maken hebben. Toch laat Collett zich niet zo makkelijk in een hokje duwen en klinkt zijn muziek vooral vrij en ongedwongen, net als de zonnestralen die dezer dagen onverwacht door de wolken breken. De totale zorgeloosheid die van “Out Of Time” afstraalt vormt daar een goed voorbeeld van. Net zo goed is er “Roll On Oblivion” dat op goedkeurend hoofdgeknik – in de maat, uiteraard — kan rekenen en prima geschikt lijkt voor het wegdrijven van de winterse demonen.
Enige minpunt is “Carlyn, Angel Of Kensington” dat een zodanig hoog Paul Simon-gehalte heeft dat het ronduit eng wordt. Maar elke grote artiest gunnen we een uitschuiver en wat is één misser als daarnaast op dezelfde plaat elf songs staan waar niks op aan te merken valt? Elf waarvan er bovendien eentje, “Waiting For The World” met name, het bovendien geschopt heeft tot onze hoogstpersoonlijke favoriet van de maand? In dit nummer zingt Collett je immers zo zacht en overtuigend toe dat je ongemakkelijk in je stoel begint te schuiven, maar evengoed laat hij je achter met een gelukzalig warm gevoel en een kamerbrede glimlach op het gezicht.
In al zijn eenvoud heeft Collett opnieuw een wondermooie plaat afgeleverd. Het is er eentje die we iedereen zouden willen aanraden, alleen zijn we daar, na het veelvuldig beluisteren van Here’s To Being Here, te beschroomd voor. Zo zie je maar weer: muziek kan niet alleen het beste naar boven halen, soms vijlt het gewoon de scherpe kantjes van je af.
