Drie in één: omdat een backline delen goedkoper is. Omdat je ’t wel met elkaar kunt stellen. De All The Feelings Tour in De Roma was een Canadees indiefeestje waarop wij bijna kwansuis waren uitgenodigd. “Het voelt alsof ik hier partycrash”.
Daar staan ze dan allemaal: het volledige Stars, alle duizend leden van Broken Social Scene, en natuurlijk het viertal van Metric dat hen op het podium heeft gevraagd. “Loyal” is de titel van het nummer, en dat voelt maar al te juist. Deze bende houdt elkaar al meer dan twintig jaar vast, en deze tour is een liefdesverklaring aan elkaar. Want het is niet omdat je muzikaal heel erg verschillende richtingen bent uitgereisd, dat je elkaar niet graag kunt zien. Dit is trouw, vriendschap, elkaar niet loslaten.
En misschien ook omdat het zo wel werkt, en je elkaar maar best kunt optillen als je zo kosten kunt besparen. In Europa is Metric nooit de popgroep geworden die het in Canada wel was, Broken Social Scene was altijd al een oddball, maar vond hier bij ons wel een publiek; een uitruil lag voor de hand. En Stars? Dat was altijd al een snoepje voor wie er echt van hield. En dus mogen zij beginnen, terwijl ze alvast een fan uit Brazilië herkennen; bien étonné de se retrouver ensembles.
“Hold On When You Get Love And Let Go When You Give It” is meteen een mooie opener, waarbij Torquill Campbell in typische stijl overemotioneel te keer gaat. Hij mag dat, en wanneer Amy Millan hem van antwoord dient, hoor je hoe mooi ze elkaar aanvullen. Als beide zangers met elkaar in dialoog gaan, voelt het als twee oud-geliefden die iets uit te praten hebben van lang geleden. Er hangt de zoete zweem van nostalgie, een verlangen naar onschuldigere tijden. En dat het wat Erik-en-Sanne-vibes heeft, die blikken naar elkaar? Ach, zo theatraal kun je van een acteur als Campbell nu eenmaal verwachten.
“Dead Heart” wordt mooi ingekleurd met synths en baritonsax van Eric Hove, voor setsluiter “Your Ex-Lover Is Dead” krijgt die laatste gezelschap van een trombone. Nu Stars met gezelschap reist, kon er wel iets van af. Die brede arrangementen passen de nummers in elk geval zo goed dat je vanaf nu niets minder meer eist. “We’ll see you again soon”, belooft Campbell. Zou het?
Dit is: drie bands, drie sferen, en dus brengt Broken Social Scene iets helemaal anders. En dat is natuurlijk ook het intrigerende. Op papier hebben deze bands niets met elkaar te maken, maar als mensen des te meer. Alleen daarom klopt deze tour, waarin Millan samen met Jill Harris aanloopt voor “7/4 Shoreline”, en even later zowel Campbell als Hove de driekoppige blazerssectie vervoegen. Een nummer later – we zijn dan bij “Ibi Dreams Of Pavement” beland – is de sfeer op het podium zo uitbundig dat we ons bijna ongewenste partycrashers voelen.
En zo rammelt dit veeltal – stond er tien man op het podium? Elf? Twaalf? – door zijn barokke set, waarbij more steevast more blijkt. Feist kreeg een shout-out voor “Hug Of Thunder” omdat zij dat nummer oorspronkelijk schreef, voor “Fire Eye’d Boy” komt Campbell wat meedansen en -zingen, en dan duikt plots Metric-frontvrouw Emily Haines op, om uit te leggen hoe het allemaal begon. “Dit nummer is een ruimte”, begint ze: “een kelder. Je gaat de trapjes af, en daar zit Brendan een riffje te spelen en te zingen: ‘used to be …’.”. We weten allemaal hoe dat geëindigd is: in “Anthems For A Seventeen Year-Old Girl”, het dichtste dat dit collectief ooit bij een hit is beland. Vandaag is het vooral een flashback naar twintig jaar geleden, toen goddeau.com – zo heette enola.be toen echt – een forum had, en we mixtapes voor elkaar maakten waarvan dit nummer steevast het epische slot was.
Het is gek hoe de sfeer daarna verandert. Het doek gaat van die drum op zijn verhoog, extra lichtbalken op het podium schieten plots in actie. Links en rechts achteraan vormen torens sequencers een mooi decor waar gitarist Jimmy Shaw en bassist Joshua Winstead druk aan draaien, vooraleer ze zich op hun echte instrumenten richten. Was dit vooral theater? Natuurlijk.
Dit is iets anders dan wat vooraf ging. Nestelden Stars en Broken Social Scene zich comfortabel in de wereld die ze ongetwijfeld kennen als “indie”, dan durfde Metric buitenstappen en zich als popgroep presenteren. Zo voelt deze set ook: dit is de enige band van de drie die avond na avond zo goed als dezelfde setlist brengt, de productie is clean en afgemeten met lichten die geen seconde hun cue missen.
Noem het zoals het is: in Canada is Metric iets als Bazart, een popgroep die de schemerzone tussen elektronica en brave rock verkent, en daar niet onaardig in slaagt. “Victim Of Luck” is dan ook een fijne opener, waarin Haines laat horen dat ze ook op haar 52ste een popzangeres kan zijn, “Crush Forever” krijgt pruttelende synths die uit de jaren tachtig ontsnapten, maar hier op hun plek blijken. En dan mag ook Millan opnieuw op het podium, omdat ze de eerste vriendin is die Haines maakte toen ze in Toronto ging studeren. De introductie van de Stars-zangeres eindigt in een inside-anekdote en de slappe lach, maar “Breathing Underwater” is toch maar mooi een eerste uitschieter.
Dat daarna “Leave You On A High” volgt, is natuurlijk een grapje. Het is noch een hoogtepunt, noch een eindpunt. “All Comes Crashing” moet immers nog volgen, of een “Synthetica” waarvoor de blazers van daarnet nog héél even mogen opdagen. Sam Goldberg Jr. van Broken Social Scene komt in alle stilte een fijn “Gold Gun Girls” versterken, en dan staat plots iedereen er dus voor “Loyal”. Het voelt als die keer dat School Is Cool de Rock Rally won, en voor zijn winnende set van de weeromstuit gewoon elke finalist mee op het podium vroeg: familiefeest, verbroedering, euforie.
We zijn dan al lang aan de finale toe. “Gimme Sympathy” is de tweede en fijne single uit de tijd dat Metric ook hier even de A-rotatie van Studio Brussel kraste, Millan en Harris dagen als een soort indie-Spice Girls op voor setsluiter “Combat Baby”. En dat is dat. Natuurlijk moet nog even “Help I’m Alive”, die bijna-hit van weleer, maar die voelt in de bissen meer gedateerd dan je zou willen. Metric zal ook anno 2026 geen tienerharten meer beroeren, hoe graag Haines dat ook zou willen.
All the feelings was vooral dat: heel veel gevoel, waarvan nostalgie de boventoon voerde. Je kan en mag van deze bands niet meer verwachten, en het was ook zo mooi. Het was goed dat deze bende nog eens in Europa raakte, en afgaand op vanavond hopen we vooral dat het niet de laatste keer was. Want niets is zo mooi als vrienden die elkaar oprecht en openlijk graag zien.
