Een pauze hoeft niet noodzakelijk een moment van herbronning en vernieuwing zijn. Broken Social Scene neemt op Hug Of Thunder de draad op waar ze die lieten liggen op Forgiveness Rock Record uit 2010. Meer van hetzelfde, en dat is eigenlijk geen enkel probleem.
Druk jaartje daar in Toronto: Do Make Say Think, dat twee groepsleden met Broken Social Scene deelt, en Feist, die hier op verscheidene nummers mee zingt, lieten allebei nieuw werk los, en nu komt ook het moederschip aanzetten met een nieuwe langspeler vol indieanthems die het Broken Social Scene-verhaal waardig verderzetten. Een plaat vol jubelende songs die het groepsgevoel vieren, zowel binnen het negentienkoppige collectief als in de bredere maatschappij. De eerste losse singles die werden afgevuurd, wisten ons weliswaar niet geheel te overtuigen, maar na enkele beluisteringen blijken ze in het bredere plaatje van Hug Of Thunder toch volledig te kloppen.
Neem nu “Halfway Home”, dat na de ambientgolven “Sol Luna” (meteen het enige niemendalletje op deze plaat) het album op gang mag trekken. Eerlijk, de eerste keer dat we het hoorden, greep het ons niet bij het nekvel, maar enkele beluisteringen later durven we het te nomineren voor beste indieanthem van het jaar. Gitaarlijntjes spelen haasje-over, terwijl Kevin Drew en Ariel Engle vocals afwisselen en de song richting enkele stevige climaxen stuwen. De toon is meteen gezet voor de rest van het album, want de kwaliteit duikt nauwelijks onder die standaard.
“Protest Song” mag een dosis crunch aan het geluid toevoegen en wat ruiger rocken, maar kan uiteindelijk toch teruggebracht worden tot ettelijke glorieuze melodielijnen die evengoed in akoestische versie zouden blijven staan. Elders waaieren de songs wel in enkele richtingen uit, en zijn er genoeg eigenzinnige accenten te horen om het gros een eigen smoelwerk te geven. Het zijn vaak de kleine details die je daarbij op het puntje van de stoel houden, zoals die korte breakdown in “Vanity Pail Kids” waarin enkele blazers hortend en stotend om elkaar heen dansen om uiteindelijk de deur weer open te zetten naar knallende drums en gitaren.
Muzikaal levert dat weliswaar frisse klanken op, maar het is in essentie niets nieuws voor Broken Social Scene, buiten misschien dat alles in de eerste helft wat grootser, theatraler en massiever mag klinken. Voor die eerste helft is dit een volbloed anthemplaat, eentje waarvan de songs op festivals luidkeels worden meegezongen. In de tweede helft duikt de berusting dan toch op, en hoewel de songs daarbij hoogstaand blijven, vergen ze wel meer moeite om ze in het hart te sluiten. De titeltrack kan gezien worden als de scheidslijn, al bloeit deze naar het einde open met zanglijnen die ongegeneerd tegen moderne r&b aanschurken. De volgende tracks weten iets minder uit de band te schieten, maar hebben in feite allemaal behoorlijk wat te zeggen.
Het is vooral de eerste helft van Hug Of Thunder met zijn in your face-klank, die blijft hangen, maar tegelijkertijd hebben ook de finesse en melodieënrijkdom van de latere songs heel wat te bieden. De dualiteit van de plaat wordt in afsluiter “Mouth Guards Of The Apocalypse” mooi samengevat: de groep moddert enkele minuten aan in een luie groove, en dan barst plots een storm los die niet meer loslaat tot het nummer naar zijn glorieuze conclusie wordt gedreven, terwijl Drew verkondigt hoezeer we angst moeten loslaten en comfort moeten zoeken bij elkaar.
Broken Social Scene predikt op Hug Of Thunder geen revolutie, maar menselijke warmte, en in zekere zin is dat ook waar voor de muziek: de band laat geen revolutionaire nieuwe ideeën los, maar levert wel elf geïnspireerde songs af die verder bouwen op een ondertussen klassieke sound. Soms moet het niet meer dan dat zijn.
