The Charlatans :: You Cross My Path

Over een jaar kunnen ze hun twintigste verjaardag als band vieren –
allicht met een resem ‘best of’-platen, dvd-boxen en heruitgaven in
‘special edition’ van de hele back catalogue – maar voor het zover
is, komen The Charlatans eerst nog op de proppen met een tiende
studioalbum. Na 18 jaar is het effect van hun enige echte superhit
‘The Only One I Know’ niet meer sterk genoeg om iedereen spontaan
naar de platenzaken te doen stormen, maar dat is in het geval van
‘You Cross My Path’ ook niet nodig. Na in oktober al een eerste
single (de titelsong) gratis vrijgegeven te hebben, besloten The
Charlatans het helemaal in Radioheadstijl te doen en hun volledige
album kosteloos als download aan te bieden op het net (via
www.xfm.co.uk en de eigen site). Voor de echte fans of de
internetleken is er nu echter ook een tastbare versie van ‘You
Cross My Path’ verschenen.

The Charlatans is zo’n band die nooit echt slechte platen maakt,
maar ook slechts zelden echt in het oog springt. Een singlesband
zijn ze niet – na ‘The Only One I Know’ is geen enkel nummer nog
werkelijk blijven hangen – maar onvergetelijke albums hebben ze
evenmin ooit afgeleverd. Soms kan je je de vraag stellen of de
wereld nog wel zit te wachten op alweer een plaat van The
Charlatans. Een vraag die zeker gerechtvaardigd is, gezien de
vorige twee albums een vermoeid, zelfs ietwat druilerig geluid
lieten horen.

Wie voor de finale en fatale ondergang van The Charlatans vreesde,
kan ik geruststellen. Er lijkt opnieuw wat frisse lucht tussen de
voegen van de muziek gekropen te zijn, waardoor het drukkende
gevoel van op de laatste cd’s verdwenen is. Ook het stemgeluid van
Tim Burgess lijkt deze herwonnen luchtigheid te weerspiegelen.
Daardoor klinkt de man soms wel akelig veel als Bernard Sumner. Dat
‘Oh! Vanity’ een brutale kopie is van New Orders ‘Waiting
For The Sirens’ Call’ zet de gelijkenis uiteraard nog wat sterker
in de verf. ‘Oh! Vanity’ is zonder meer de beste single die The
Charlatans sinds ‘The Only One I Know’ gemaakt hebben, maar de eer
daarvoor kunnen ze dus zeker niet zelf opstrijken.

Nochtans kunnen ze zelf ook best met goede songs naar buiten komen.
‘Mis-takes’ is een prima nummer met als winnende ingrediënten een
zelfzekere drum, het kenmerkende orgeltje (voor de rest misschien
wat minder prominent aanwezig dan vroeger) en een sterk refrein.
Ook de titelsong is er eentje om trots op te zijn. The Charlatans
laten zich van hun stevigste kant horen en geven nog eens klaar en
duidelijk de definitie van waar Madchester nu weer allemaal om
draait. Dit nummer kan de competitie aan met het betere werk van
Oasis.

Spijtig genoeg zijn we dan zo goed als uitgepraat. De rest van ‘You
Cross My Path’ is The Charlatans, en ook niets meer of minder
dan…The Charlatans. Degelijke muziek over de hele lijn (het
eindeloos uitgesponnen ‘My Name Is Despair’ uitgezonderd), maar
nergens songs die je keer op keer wil blijven herbeluisteren. De
band heeft al gedurende vele jaren elke vorm van vernieuwing achter
zich gelaten, maar groeit ook niet meer echt binnen de vertrouwde
formule.
De muziekscène anno 2008 verschilt danig met die van eind jaren
tachtig, begin jaren negentig, maar The Charlatans zijn niet
helemaal mee geëvolueerd.

http://www.thecharlatans.net
http://www.myspace.com/thecharlatans

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 5 =