The Teenagers :: Reality Check



Je moet de afgelopen maanden wel héél ver weg geweest zijn, als de
naam The Teenagers je niets zegt. Het zou me niet verbazen moest
zelfs Osama Bin Laden inmiddels op de hoogte gesteld zijn van het
bestaan van deze drie in Londen woonachtige Parisiens. The
Teenagers (allemaal twintigers, overigens) zijn zelf maar al te
goed bewust van hun huidige status van band-of-the-moment (een blik
werpen op hun MySpace top friends volstaat: een opsomming van
andere hipsters als Yelle, Chrystal Castles, Vampire Weekend, SoKo
en Yeasayer), maar net dan loert des te meer het gevaar om de hoek
dat de muziek niet langer de hype kan bevestigen, laat staan
overtreffen. Of dat ook hier het geval is, moet debuutplaat
‘Reality Check’ uitmaken.

Eerste single ‘Homecoming’ heeft uiteraard geen introductie meer
nodig. Deze ‘love story’ over een Brit (met Frans accent,
weliswaar) en zijn Amerikaanse stiefnicht wordt door de twee
‘personages’ vanuit een lichtelijk verschillend standpunt gezongen.
“I fucked my American cunt”, vertelt de jongen trots. “I loved
my English romance”
, aldus de verliefde Amerikaanse. Een
behoorlijk in-your-face nummer voor een band om als eerste
visitekaartje mee te geven. In het geval van The Teenagers is het
wel behoorlijk representatief voor hun hele oeuvre, want ‘Reality
Check’ bulkt van de opzettelijk provocerende teksten.

Het andere bekende nummer op ‘Reality Check’ is ‘Starlett
Johansson’, een liefdesbetuiging aan Scarletts adres. Tekstueel
doet ook deze song ons meermaals glimlachen (“You don’t believe
in monogamy/I’m not jealous/Scarlett, will you marry me?”
) en
de stuwende beat steekt opnieuw vernuftig in elkaar.
Ook ‘Love No’ heeft het tot single geschopt, maar deze klaagzang
van een jongen over zijn veeleisende vriendin is in feite niet meer
dan een flauw afkooksel van zijn voorgangers.

Dan hadden The Teenagers beter geopteerd voor ‘Feeling Better’, al
zou dat misschien een iets té opportunistische keuze zijn.
“Who’s there for you when you’re cold and alone?/The Teenagers,
The Teenagers/You’re playing our songs and you’re dancing
alone/You’re feeling better, you’re feeling better”
. Eerlijk
is eerlijk, het kan ook subtieler. Desalniettemin is deze song
muzikaal gezien wel één van de beste op het album. Al kan dat ook
te maken hebben met de schaamteloze diefstal van het onvergetelijke
riffje uit New Orders ‘Ceremony’.

Een andere van mijn favorieten is ‘Streets of Paris’, een nummer
over het niet altijd even veilige leven van een tiener in de
straten van de Franse hoofdstad. Synthpop van het hoogste niveau!
In ‘Make It Happen’ probeert het drietal hetzelfde trucje toe te
passen, maar weten de jongens zeker niet hetzelfde effect op te
wekken. De stuwende kracht die we een nummer eerder te horen
kregen, is ingeruild voor een al te voorspelbaar geluid. Zo
verdwijnt ook de meeslepende werking van Michael Szpiners stem, die
dan eerder overkomt als zwak en zoutloos.

The Teenagers durven ook wel eens de beats achterwege te laten en
voor een rustigere sound te opteren. Soms met groot succes (‘Wheel
of Fortune’, een ‘mooi’ nummer vol filosofische vragen als “If
Ben Affleck wasn’t making movies/Would the world be a better
place?”
en “Does Internet makes us smarter?/Or does it
just help us for porn?”
), soms pijnlijk slecht; ‘End of the
Road’ getuigt van een saaiheid waarmee geen enkele teenager
geassocieerd wil worden.

‘Fuck Nicole’ – over een niet al te lovende MySpacebezoekster –
laat The Teenagers nog eens op hun best horen, maar daarna verliest
‘Reality Check’ zijn focus en weet het album nergens echt meer te
boeien.

Maar de vraag was of The Teenagers met hun debuutplaat konden
bewijzen of ze de hype waard zijn. Het antwoord op die vraag is
tweeledig.
Enerzijds mogen we het trio zeker niet als het zoveelste snoepje
van de dag afschrijven, want zeker de eerste helft van het album
bewijst dat The Teenagers verstand hebben van wat ze doen. Hun
synthpop klinkt eenvoudig, maar er schuilt meer denkwerk achter dan
je zou denken.
Anderzijds vrees ik een beetje voor de blijvende aard van het
succes van de band. In het promotekstje bij ‘Reality Check’ wordt
hun muziek als ‘tijdloos’ bestempeld, maar dat vind ik geen
passende omschrijving. De teksten zijn van buitengewoon belang voor
de zeggingskracht van The Teenagers, en net die zullen niet lang
relevant blijven. De kans dat de jongeren van over tien jaar nog
steeds om een vindingrijk, maar tijdgeestgebonden mopje als
“When I noticed for Jared Leto/I felt sad for 30 seconds/And
when I noticed for Josh Hartnett/I prayed for 40 nights”

kunnen gniffelen, is eerder klein.

The Teenagers heeft met ‘Reality Check’ een album afgeleverd dat
enkele zeer sterke momenten kent, maar ook met verscheidene zwaktes
te kampen heeft. Of ze ook bij hun volgende album -wanneer de hype
voorbij gewaaid is – nog op zoveel bijval kunnen rekenen, is nog
maar de vraag.

http://www.theteenagers.net/
http://www.myspace.com/theteenagers

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vijf =