The Charlatans “Ik liep enkel marathons op drugs”




Ze stonden op podia met The Who en The Rolling Stones en waren
vooral in de tweede helft van de jaren negentig erg succesvol in
Groot-Brittannië (en daarbuiten). The Charlatans werden
wereldberoemd met ‘The Only One I Know’, verloren een bandlid door
een auto-ongeluk op hun commerciële hoogtepunt en hebben de
sympathieke Tim Burgess als frontman gekozen. Het is hem die we,
kort na de release van The Charlatans’ nieuwste ‘You Cross My Path’
aan de lijn kregen.

enola: Hallo Tim, hoe gaat het met u?
Tim: dat gaat. Gisteren een optreden in Londen. Al een paar
interviews achter de rug ook vandaag. Ik was volledig vergeten dat
dat op het programma stond toen ze me daarnet opbelden, dus wat was
even schrikken.

enola: Een beetje tevreden over jullie recente optredens in
Groot-Brittannië?

Tim: zeker! Onze optredens verlopen bijzonder goed. We spelen heel
wat materiaal van onze nieuwe en je verwacht altijd ergens dat het
een beetje lastig wordt voor het publiek maar ze blijken het
allemaal goed te vinden. Het lijkt zelfs dat onze toeschouwers het
nieuwe materiaal beter vinden dan het oude.

enola: Is je publiek aan het veranderen, denk
je?

Tim: ik denk gewoon dat mensen het nu downloaden en dat de drempel
naar onze nieuwe muziek veel lager is geworden. We hebben ons album
gratis aangeboden, dus velen zullen het wellicht gehoord
hebben.

enola: Welk statement probeerden jullie hiermee te
maken?

Tim: we wilden gewoon dat zo veel mogelijk mensen van onze muziek
konden genieten. Wij zien ook wel dat bijna niemand meer cd’s koopt
maar we zijn ervan overtuigd dat mensen zeker nog van muziek
houden.

enola: Wat waren de reacties van collega’s en
vrienden?

Tim: sommigen vinden het geniaal, anderen maken zich sterk dat ze
hun platen nooit zomaar zouden weggeven. Ik weet niet of dit de
toekomst van muziekdistributie is maar ik vind dat mensen eens hard
moeten nadenken hoe ze in deze tijden op de beste manier hun muziek
kunnen verdelen. Ik weet niet of platenmaatschappijen vandaag zo’n
goed idee zijn voor bands. Maar vooral artiesten die al een hele
tijd meedraaien, zijn niet zo happig om hun nummers weg te geven.
Toch denk ik dat dit binnen vijftien jaar een doodnormale zaak zal
zijn en dat wij dan gewoon bij de eersten waren die dit deden.

Boekhouder in gevangenis

enola: Je hebt ooit gezegd dat bij je eerste acht jaar, toen
jullie bij Beggars Banquet zaten, jullie daar financieel zo goed
als niets aan overhielden. Veranderde dit toen jullie naar
Universal zijn overgestapt?

Tim: dat veranderde zeker. We gingen enkel voor het geld naar
Universal. We waren erg gelukkig bij Beggars Banquet op artistiek
gebied, maar geld verdienen zat daar niet in. Toen kregen we een
deal aangeboden van Universal van een miljoen pond. Was dat even
welkom! (lacht) Maar dat gaat dan naar managers en
advocaten en zo. Dat geld was er verbazend snel door eigenlijk. Dan
hadden we nog een probleem met onze boekhouder die 300.000 pond had
gestolen en daarvoor in de gevangenis is beland. Uiteindelijk maakt
het dus niet zo veel uit of we onze muziek gratis weggeven of niet.
Al hopen we wel dat hierdoor meer mensen naar onze shows zullen
komen. We gaan spelen in plaatsen waar we nog nooit
waren.

enola: Jullie gaan naar Afrika?!
Tim: we gaan naar India. Naar China ook. In Australië en
Nieuw-Zeeland hebben we ook nog nooit opgetreden. Er zijn nu al een
twintigtal festivals in Europa en de zomer en het is nog maar mei,
dus het ziet er niet slecht uit.

enola: Jij bent niet de allereerste zanger van The Charlatans.
Weet je waar Baz Ketley, die je vervangen hebt, beland
is?

Tim: Baz is met de band begonnen, samen met Martin (Blunt) en Jon
(Brookes) maar het werd al snel duidelijk dat het allemaal wat
aanmodderde en ze wisten niet echt een richting te vinden. Martin
heeft dan een zeer plotse beslissing genomen en als was het kop of
munt tegen Baz gezegd dat hij de band moest verlaten. Hij was
sowieso al van plan eruit te stappen.

enola: Hoe zijn ze dan bij jou terecht gekomen?
Tim: ik woonde in Northwich en was zanger bij een band die The
Electric Crayons heette. De manager van The Charlatans had een
platenwinkel in Northwich en plande een optreden van The Charlatans
met ons in het voorprogramma. The Charlatans zagen me dan aan het
werk en wilden me erbij.

Drugsadviseur voor bands

enola: Jullie zullen steeds geassocieerd worden met de single
‘The Only One I Know’ die jullie eerste echt grote hit werd. Hoe
sta je nu tegenover dat nummer?

Tim: het was een echt grote single geworden en daar ben ik zeer
dankbaar voor. Zelfs toen we het gisteren brachten, voelde je de
grote appreciatie van het publiek. Toch denk ik niet dat dit het
beste is wat we ooit gedaan hebben. Zelf ben ik vrij wild van ‘Oh!
Vanity’ van onze nieuwste plaat. Of ‘Forever’ (van op ‘Us And
Us Only’, kvv
). Daar heb ik ook altijd iets voor gehad. Dan is
er ook nog ‘How High’ (van op ‘Tellin’ Stories, kvv). Dat
is wellicht wel bekend bij de meesten.

enola: In de Verenigde Staten hebben jullie nooit echt potten
gebroken. Jij bent er gaan wonen. Was dat om hen te overtuigen dat
jullie toch heel wat betekenden?

Tim: dat kon me eigenlijk weinig schelen toen ik naar Hollywood
ging. Wanneer ‘The Only One I Know’ uitkwam, waren we daar samen
met Jesus Jones en EMF en zij waren er een stuk populairder dan
ons. Ik ben blij met de dingen hoe ze gegaan zijn.

enola: Heeft de Verenigde Staten als woonplaats uw muziek
beïnvloed?

Tim: ja, zeker! Vooral op de nieuwe plaat, vind ik. Je voelt aan
dat het geluid zeker Europees is maar dat het in de Verenigde
Staten gemaakt is. Ik denk dat ik deze plaat enkel kon maken omdat
ik nu zo ver af sta van het hele vorige leven.

enola: Je bent er ergens trots op dat jullie misschien de
Britse band van de jaren negentig waren die het meest drugs tot
zich namen. Nog nooit gevraagd om voor leerlingen te gaan staan en
te spreken over de gevaren of voordelen?

Tim: neen, maar ik zou er zeker goed in zijn. Er zijn veel bands
met drugsproblemen en wij hebben ook wel wat meegemaakt. Ik denk
dat ik nu een goede adviseur zou zijn voor bands die zich te veel
laten gaan. Ook nu ben ik niet anti-drugs. Het kan je geest
bijzonder verruimen en je op artistiek vlak heel wat creativiteit
bezorgen. Zelf wil ik het nooit meer nemen.
Vele mensen worden hysterisch wanneer ze aan drugs denken en zien
alleen de negatieve effecten. Ze zien Amy
Winehouse
en Pete Doherty. Ik vind het gek dat ze daar
blijven over doorleuteren. So what?

enola: Ooit zei je dat drugs de beste entertainment is na
muziek. Wat is je derde?

Tim: ik het nogal voor Red Bull (lacht). Of ik verslaafd
ben? Waarschijnlijk, dat weet ik niet zo goed.

enola: Loop je nog marathons?
Tim: marathons? Euhm… die liep ik enkel op drugs. Wanneer ik jong
was, was ik een goede atleet trouwens. Maar dan kwamen drugs en
rock-‘n-roll.

‘You Cross My Path’ is uit bij V2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 1 =