Yael Naim :: Yael Naim

Bang!
2007

Muzikaal kan Yael Naim gelinkt worden aan Keren Ann: een minder
smeulende, doch even warme stem en knusse wegdroomliedjes.
Geografisch gezien maakte Yael Naim echter de tegenovergestelde
beweging van Keren Ann. Na een kleutertijd als Parisienne met
Tunesische roots namen haar ouders haar mee naar Israël, alwaar ze
na haar jeugd in het leger ging. Daar vervoegde ze het koor van de
luchtmacht, wat de opstap was naar haar debuutalbum ‘In A Man’s
Womb’. Om deze plaat maalde nagenoeg geen kat, maar zes jaar later
zou in het gezelschap van David Donatien en zijn rijkgevulde
instrumentencollectie haar tweede plaat haar van meer aandacht
voorzien. Bij de release sloten de critici deze plaat al in de
armen en dankzij de airplay die de nieuwe single ‘New Soul’ krijgt,
blijft deze belangstelling maar toenemen.

De track is de perfecte afgevaardigde om radiowaarts te sturen
aangezien je de melodie na één luisterbeurt gegarandeerd vijf weken
later nog kan nafluiten. Van alle nummers die dit album herbergt,
is dit exemplaar dan ook het eerste dat de aandacht trekt, maar een
verdere ontdekkingstocht levert al snel grotere schatten op. Ook in
‘Far Far’ is deze vrolijkheid hoorbaar, maar dan wel een subtielere
variant die deze song fris als een dauwdruppel laat klinken. Achter
‘Too Long’ gaat een prachtige compositie schuil, die vooral in het
middenluik perfect tot uiting komt, waarin de warme uitstraling
gecounterd wordt door achtergrondvocalen die uit een geestenrijk
opgediept lijken en voor een intrigerende harmonie zorgen die de
fans van Björks ‘Pagan Poetry’
ongetwijfeld zal aanstaan.

Tussendoor laat Naim zich ditmaal ook tot enkele Hebreeuwse
gezangen verleiden, die echter geen taalbarrière opwerpen en
perfect in het plaatje passen. Songs als het melancholische
‘Levater’ of een bluesy ‘Pachad’ hebben dan ook geen verstaanbare
tekst nodig om een gevoel te evoceren. En ondanks de oostelijker
gesitueerde taal genereert opener ‘Paris’ vreemd genoeg
onmiskenbaar de sfeer van de lichtstad door de ogen van Amélie Poulain.

Hoewel de hele schijf charme uitstraalt, komen enkele nummers toch
in de gevarenzone terecht wanneer ze in isolement geplaatst worden.
Terwijl ‘Lonely’ in de refreinen een gevecht levert op de grens van
goedkoop sentiment, komt ‘Yashanti’ al snel afgezaagd over. De
appreciatie voor deze tracks hangt sterk af van het moment waarop
en de context waarin ze beluisterd worden. De mooie instrumentaties
van Donatien maken echter veel goed. ‘Lachlom’ mag dan wat bleekjes
beginnen, vanaf de tweede helft word je genadeloos meegezogen in de
muzikale pracht. Hoewel de coverkeuze niet echt meer origineel of
passend binnen de uitstraling van deze plaat genoemd kan worden,
pakt toch ook het nieuwe jasje van ‘Toxic’ je in, dat een veel
volwassener sensualiteit weet uit te stralen.

In David Donatien heeft Yael Naim een ijzersterke partner in
crime
gevonden: de twee voelen elkaar duidelijk goed aan en
weten samen schijnbaar eenvoudige deuntjes neer te schrijven die na
enkele beurten echter steeds meer prijsgeven en zo inniger aan de
boezem gedrukt kunnen worden. De mix van Engels en Hebreeuws geeft
Naim een eigenheid mee die niet als een gimmick aanvoelt, maar net
heel natuurlijk overkomt. Een ononderbroken aaneenschakeling van
toppers is haar tweede plaat nog niet, maar dat neemt niet weg dat
deze dame er eentje is om in het oog te houden.

http://www.myspace.com/yaelnaim

Yael Naïm staat op Les Nuits Botanique. Op 14 mei kan je haar
in het Koninklijk Circus treffen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =