In het duister komen de meest onverwachte gedachten naar boven. Yael Naims nachtmuziek is een getuigenis van drie jaar zoeken en verzamelen van vergeten maar onverwerkte geheugenscherven om daarmee een nieuw album samen te stellen. Een intieme, dromerige omvaart die het leven binnenshuis draagbaar weet te houden.
Wat een vreemde tijd om als artiest te werken. Alles staat paraat om een gloednieuw album te promoten en dan slaat het noodlot toe. Na enige jaren van zwoegen is er geen andere uitweg dan het ondergaan van een verplicht opgelegde quarantaine. Geen concerten in alle Europese culturele trekpleisters, weg is iedere manier om in fysieke vorm het nieuwe album aan de man te brengen, van de buitenlucht te proeven en met trouwe fans in contact te komen.
Waar veel artiesten in de huidige situatie vanwege het coronavirus zouden terughouden en het ergste uitzitten, ziet Yael Naim het praktische obstakel als een uitdaging om met andere methodes haar werk naar buiten te brengen.
Na een lange periode van zelfisolatie en nachtelijke schrijfbuien, “drie jaar van alleen creëren en drie jaar van leven en groeien door harde en even mooie en sterke momenten”, zat er weinig anders op dan het resultaat zo goed en uitgebreid mogelijk te delen. Sinds de release is Yael Naim bijna voortdurend bezig met live musiceren op haar Instagram-account, vanuit haar thuisstudio of in de tuin, met opnames voor radio en het Franse televisiekanaal Arte. Een toewijding voor haar vak die vele thuiswerkers, in nood van verpozing en afleiding, ongetwijfeld weten te appreciëren.
Hoe krachtig en zelfzeker de manier waarop Yael Naim haar muziek via digitale kanalen tot de afgesloten luisteraars, hoe zachtaardig en bijna vertwijfelend Nightsongs in onze oren klinkt. Dromerige pop in navolging van Agnes Obel en Naims eigen discografie, maar een album dat tegelijk introspectie en zelfontdekking in de schijnwerpers plaatst. De angst die met verandering gepaard gaat, wetende dat er geen ontkomen aan is.
Vooralsnog heeft Naim weinig prijsgegeven over de betekenis van het album, ook al is het moeilijk om in haar woorden de pijn van een gebroken relatie over het hoofd te zien. Dit thema heeft weliswaar geen betrekking op haar huidige situatie – gehuwd met kinderen – maar voelt eerder aan als een verzameling van oude, gebroken scherven die in het nachtelijke licht opglanzen. “Years after you’ve gone / I’m feeling fine and I fight to be strong / but when I’m laughing / well it’s not quite the same” mijmert de Frans-Israëlische zangeres in “How Will I Know”. Een gelijkaardige indruk dringt zich door de zoete tintelingen van “Familiar”: “I wake up with the smell of you in my hair / it was like a familiar dream we shared”. Zelden heeft een afgelopen liefde zo vertederend en als een broodnodig soelaas geklonken.
Net als in het verleden is Nightsongs een verhaal dat zich in verschillende taalregisters doet ontplooien. Yael Naim opent dezelfde oude wonden en pijn in “Des trous”, een knipoog naar het Franse chanson maar met veel sensibiliteit voor esthetiek en intimiteit gebracht. Op die manier overbrugt ze verschillende muzikale tradities met een feeërieke kwinkslag die aan Patrick Watson en Sébastien Tellier doet denken (vooral te horen bij het sublieme “She”).
Naim wil niet al te groots wil uitpakken en toch weet ze de balans te houden tussen het intieme en vluchtige aan de ene kant en een verkenning van het atmosferische aan de andere kant. Piano en mandoline zijn de basisingrediënten terwijl synthesizer en een engelachtig koor voor monumentalere toetsen zorgen. Toch is de artieste op haar sterkst wanneer het licht wegvalt en ze voor een minimalistische weg kiest. Of het gaat over broodkruimels (“Miettes”) of kleine beetjes van alles (“A Bit Of”) maakt dan weinig uit. Haar vasthouden aan strofes doorheen het album voelt vertrouwd aan en zorgt voor een rode draad tussen de twaalf nummers.
Het is de schoonheid en confrontatie van dromen alsook de schijnbare eenvoud die ervoor zorgen dat het album Nightsongs zich uitstekend leent tot musiceren in tijden van quarantaine. Yael Naims nachtelijke omzwervingen zullen vertrouwd en ondersteunend klinken wanneer we met z’n allen binnenshuis zitten en vanuit het raam naar de wonderlijke buitenwereld staren.
