Mars Attacks!




106 min. / USA/
1996

Marsmannetjes? Iedereen heeft er zijn eigen voorstelling van,
maar twee dingen staan roestvast bij een sporadische schepping
ervan op ons netvlies: ze zijn groen en heel lelijk. Niet roze en
fluffy of geel en glibberig. Groen en lelijk. De gedachte dat
wezens van andere planeten wel eens veel mooier dan ons mensenras
zouden kunnen zijn, komt gewoon niet aan de orde. De mens is het
hoogste ras en dus het mooiste, punt uit. In de jaren ’60 dachten
ze daar ook al zo over. Toen circuleerde er in Amerika een reeks
bubblegumprentkaartjes, waarop vieze groenachtige monsters met
gigantische hoofden op een schriel lijfje te zien waren, die een
aanval op onze planeet pleegden en hierbij onze burgers ongegeneerd
in brand staken en zich aan zedige maagden vergrepen. Hoewel ze
voor die tijd te choquerend werden bevonden en al snel uit de
handel werden genomen, is Tim Burton ze nooit vergeten. Voor ‘Mars
Attacks!’ baseerde hij het uiterlijk van zijn E.T.’s erop en hij
spon er een scenario rond van twee zinnen lang: ‘Mars valt aan!’ en
‘Iiiiiiieeee!’

Vliegende schotels zijn van Mars op weg naar de aarde. De
president van Amerika (Jack Nicholson) moet beslissen wat gedaan en
raadpleegt zijn adviseurs. Generaal Decker (Rod Steiger) wil meteen
kernwapens inzetten (de knipoog naar ‘Dr. Strangelove’ is vet),
terwijl wetenschapper Donald Kessler (Pierce Brosnan in een olijke
bui) er een andere redenering op nahoudt: het grote hoofd van de
aliens duidt erop dat ze véél intelligenter en technologisch verder
ontwikkeld zijn dan ons, dus ze moeten wel een vredevol volk zijn.
Het rode lopermoment in de Nevadawoestijn draait even anders uit:
de Marsmannetjes leggen meteen het hele ontvangstcomité in skelet
en as. De president en Kessler schrijven de gewelduitbarsting toe
aan een cultureel misverstand, maar ook hun tweede
verzoeningspoging draait uit op een gruwelijk fiasco, tot het niet
meer te ontkennen valt: de Marsmannetjes zijn op aarde op de boel
over te nemen!

De film volgt enkele personages op verschillende locaties vóór
en tijdens de aanval: de dochter van de president (Natalie
Portman), die absoluut niet geïnteresseerd is in het hele gebeuren
en zijn vrouw (Glenn Close) die beleefd wil blijven, maar het niet
kan (die beesten komen niet in mijn huis!). Het gezin Norris met
hun twee zonen: de trots van de familie (Jack Black als soldaat) en
de andere die genegeerd wordt en liever met zijn demente
grootmoeder optrekt. In een casino in Las Vegas volgen we eveneens
een groep mensen: een ex-bokser Byron (Jim Brown) die zich over de
telefoon met zijn vrouw probeert te verzoenen, Tom Jones
himself en blaasjeswijsmaker Art Land (Jack Nicholson in
een dubbelrol) en zijn vrouw Barbara (Annette Bening), die de
invasie als een spirituele uitkomst ziet voor haar probleem als
anonieme alcoholiste.

‘Mars Attacks’ is typisch zo’n film die waarschijnlijk veel
leuker was om te maken dan om naar te kijken. De film is duidelijk
een voortvloeisel uit Burtons voorgaande film, de biopic over Ed
Wood, de slechtste regisseur ooit, die ervan droomde om de beste
aliensinvasiefilm ooit te maken. Gebeten door het onvergankelijke
enthousiasme van Ed Wood om zijn ‘Plan 9 from Outer Space’ te
verwezenlijken, groeide waarschijnlijk de goesting om het zelf eens
te proberen. Plezier gegarandeerd bij het bedenken en in elkaar
flansen, maar op papier klonk dit idee eigenlijk al vrij slecht:
zijn biopic was de enige juiste manier om Ed Wood te eren, niemand
zat echter te wachten op een hommage aan crappy alien B-films. Wil
je je film een B-filmlook geven, dan sluimert al gauw het gevaar
dat het er zelf één wordt (dat bewees Tarantino met zijn ‘Death
Proof’ ook al). Eén geluk: Burton maakt het niet te campy
en de ruimteschepen in ‘Mars Attacks!’ vliegen gelukkig wél zonder
zichtbare draden. Op visueel vlak staat Burton een pak ervaring en
inventiviteit van zijn voorbeeld verwijderd. Verbeelding heeft
Burton duidelijk genoeg: hij weet het juiste foute sfeertje op te
roepen, de CGI-aliens zijn spectaculair en ook de overvliegende
ruimteschepen en de special effects maken indruk.

Visueel dus prikkelend, maar qua verhaal en opbouw blijkt ‘Mars
Attacks!’ helaas nogal onevenwichtig en even weinig zeggend als het
‘Ack ack’ dat de aliens de hele tijd slaken. Het verhaal wipt van
de ene plaats naar de andere, springt over van het ene personage
naar het andere, tot we er absoluut tureluut van worden. Het
verhaal valt duidelijk uiteen in twee stukken: vóór en na de
aanval, maar het ritme zit een beetje scheefgetrokken. De aanloop
ernaartoe is traag en te lang tot het ritme zodanig opgedreven
wordt dat de beentjes als bij het dansen van een ‘In Zaïre’ haast
niet meer kunnen volgen. Er zijn te veel personages en de overvolle
supercast krijgt pakweg drie seconden de tijd, vooraleer ze tot as
vergaan. Lekker ironisch dat wel, sterren die al na een half uur
uit de film verdwijnen (RIP Michael J. Fox), maar Tim Burtons
hopla-aanpak zorgt voor zero betrokkenheid. De opbouw is rommelig
en het verhaal wordt ons weinig verteerbaar voorgeschoteld:
nauwelijks geslaagde dialogen, Jack Nicholson is niet in zijn
sterkste doen en er zijn gewoon te weinig verrassingen.

De humor in de film is zowel een vloek als een zegen. Annette
Bening die haar redders in lotushouding begroet is lachen, Tom
Jones zijn cameo is geinig, maar de beste mop blijft Sarah Jessica
Parker die met haar hoofd op dat van haar chihuahua genaaid een
hoofse romance beleeft met het hoofd van Pierce Brosnan. Het gros
van de tijd blijft de humor helaas nogal goedkoop en met eenmalige
houdbaarheid: het zijn puur visuele platvloerse gags, waarin we
aliens als opgefokte, giechelende Gremlins de mens zien doodpesten
en de wereld naar de vaantjes helpen (met o.a. de verplichte reis
rond de wereld waarin heel wat historische/bekende gebouwen eraan
moeten geloven). De film is er kortom gewoon niet ver genoeg over
om grappig te zijn en dan weer té onnozel om als sociale satire
serieus genomen te worden.

Danny Elfman levert weer de juiste ‘space man’-geluidjes (die
wooohs!), het idee had potentieel en het einde is origineel, maar
écht genieten is het niet, daarvoor gaat de film uiteindelijk toch
een beetje vervelen. Burton heeft al zijn jetons op de look van
zijn films ingezet, die uiteindelijk ook niet schreeuwt niet
helemaal verdiend is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 4 =