Kinski :: Down Below It’s Chaos

Het elfde gebod: ‘Gij zult uw plaat een representatieve titel
geven’. Wie hiertegen zondigt, wacht geen tête à tête met de
paternoster, maar nachtmerries over de doomdruïden van Sunn O )))
die met een zilveren pijl door het hart een einde maken aan
artistieke huichelarij. We kunnen ons voorstellen dat de bandleden
van Kinski geregeld badend in het zweet wakker worden na een
nachtje huiveren op het altaar van de in pijen gehulde
geluidsterroristen. ‘Down Below It’s Chaos’ is niet zo proper of
spekglad als de woonkamer van een poetsvrouw met smetvrees, maar
ondanks de aanwezigheid van Randall Dunn, producer van Sunn O ))) en Earth,
achter de knoppen, beschikken de gitaarbevingen van Kinski namelijk
niet over de monolithische kracht om zelfs de beelden op Paaseiland
tot gruis te verpulveren. Een paar barstjes in het plafond is het
hoogst haalbare voor deze rockers uit Seattle. In hun smog van
gitaarwalmen waren geen bloeddorstige hellebeesten rond, maar
verzadigde monstertjes die genade kennen met de luisteraar in
plaats van voor de aanval te kiezen. Wie zich graag in de muzikale
afgrond stort, zoekt dan ook best apocalyptischer oorden op, maar
rockliefhebbers die hun innerlijke seismograaf liever niet volledig
op hol zien slaan, kunnen de dampende decibels van Kinski
onbevreesd uit de speakers laten galmen.

Dit viertal heeft een maandlang mogen openen voor Tool tijdens hun
laatste toer, maar de sound van Kinski heeft bitter weinig te maken
met de labyrinten van uitgekiende gitaarspinsels van Maynard James
Keenan en co. In plaats daarvan smijt de band elk genre waarbij
noise komt kijken in hun betonmolen en het resultaat is een zompige
brij met grofkorrelige restanten van klassieke hardrock, stoner en
psychedelica. Aan de samenstelling van hun mengsel is nog wat werk,
maar de gortdroge zandstorm van ‘Crybaby Blowout’ mist zijn effect
niet en laat ons kuchend en snakkend naar een pint achter. Het is
misschien geen song for the deaf, maar heel wat hardhorigen kunnen
er wel hun voordeel mee doen. Dat geldt ook voor ‘Plan, Steal,
Drive’, een song die begint met een kronkelend, postrockerig
gitaarlijntje dat zich als een zalm stroomopwaarts beweegt om dan
gevangen te worden door een vette stonerriff die besmettelijker is
dan gonorroe op de set van een Eddy Lipstick-film.

Op de rest van de plaat smijt Kinski zijn netten uit in andere
luidruchtige zeeën, maar de vangst is niet altijd even geslaagd. Zo
paart ‘Punching Goodbye Out Front’ de garagerock van The White Stripes en
BRMC aan een
stuntelige stonerpletwals die nog geen kartonnen doos plat krijgt
en ronkt de motor van ‘Silent Biker Type’ zo saai en repetitief dat
zelfs Jules Deelder na een overdosis speed er de slaap door zou
vatten. Wanneer Chris Martin (neen, Coldplay-fans, niet die!)
tijdens ‘Passwords & Alcohol’ met enkele zanglijnen op de
rifftrein springt, wordt de monotonie enigszins doorbroken, maar
tijdens de muffe downtempo stoner van ‘Dayroom’ At Narita Int’l.’
zijn zelfs zijn vocalen slechts een pleister op het houten been van
de apathie.

Naast Tool heeft Kinski eveneens getourd met Mono, maar waarom de
band overwegend onderverdeeld wordt in het postrock-hoekje is op
basis van deze plaat een raadsel. ‘Boy, Was I Mad’ gaat inderdaad
van start met dromerige gitaarfiguurtjes zoals de pingelaars uit
dat genre ze graag weven, maar voordat iemand ‘Explosions In The
Sky’ kan roepen, is daar alweer een fuzzy gitaarriff die een pot
korzelige verf over de subtiele schets gooit. ‘Argentina Turner’ is
in hetzelfde bedje ziek en de conversatie tussen een orgel en –
jawel hoor – een stonerriff in ‘Child Had To Catch A Train’
verraadt dat de gesprekspartners al een paar trappisten te veel
hebben gezopen om nog lucide uit de hoek te komen.

Op basis van de titel belooft ‘Down Below It’s Chaos’ heel wat
lekkers voor decibelvreters, maar de band klinkt zo gedateerd als
het camerawerk in ‘Wij, heren van Zichem’. Op een paar verslavende
lappen stonergeweld na valt er dan ook weinig opwindends te rapen
op deze plaat. Bij wie dweept met Kyuss en Nebula zal dit album wel
voor goedkeurend geknik zorgen, maar wie meer wil dan enkel
voorgekauwde stijloefeningen, keert dit plaatje beter de rug
toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 12 =