Kinski :: Down Below It’s Chaos

Er zijn zekerheden in het bestaan: een nieuwe Kinski blijkt nog steeds garant te staan voor een opwinding en kwaliteit. De groep gaat op zijn nieuweling verder met de vaste ingrediënten, maar weet tegelijk verrassende nieuwe elementen aan boord te hijsen.

Music and lyrics by Chris Martin. We moesten twee keer kijken, maar het staat wel degelijk in het hoesje van Down Below It’s Chaos. Niet de naam Chris Martin was verantwoordelijk voor onze verbazing — we zijn er ondertussen aan gewend dat de frontman van dit luid gezelschap uit Seattle een melige naamgenoot heeft — ,wel het feit dat er melding gemaakt wordt van ‘lyrics’ deed onze wenkbrauwen de hoogte in gaan. Kinski, was dat geen instrumentaal gezelschap?

Toch wijkt Kinski minder af van het tot nog toe bewandelde pad dan dat ene woordje laat vermoeden. “Crybaby Blowout” is een motherfucker van een openingssong, die drijft op totaal opgefokte fuzzgitaren zoals we ze kennen van een band als Supenik. Met zo’n song zet Kinski subtiel de deur open voor vernieuwing: het nummer klinkt door het overweldigende bombast uiterst vertrouwd, maar toch verhult dat niet dat er een nieuwe, frisse wind het viertal heeft opgetild.

In “Passwords & Alcohol” komen de nieuwe kantjes van het gezelschap helemaal bovendrijven. Aloude psychedelische invloeden worden vermengd met de Spectoriaanse drumpartijen die The Raveonettes bij momenten ook zo graag in hun muziek verwerken. Dat geeft het nummer een plechtstatige uitstraling die, in de schaduw van een massieve gitaarmuur die uiterst langzaam wordt opgetrokken, de stem van Chris Martin zijn entree in stijl laat maken. Hoewel het even wennen is, klinkt de vocale uitbreiding van het Kinski-pallet als een geslaagde keuze: de band is zuinig met het afpellen van zijn instrumentaal bestaan, en de luisteraar krijgt hierdoor de kans te wennen aan deze nieuwe aanpak.

Pas in “Dayroom At Narita Int’l” betreedt Kinski het pad van de doorsnee bas/zang/drum/gitaar-band, door onmiddellijk met zanglijnen op de proppen te komen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld “Passwords & Alcohol”, dat zich de eerste minuten nog instrumentaal ontwikkelt. Toch behoudt Kinski zijn eigenheid; als er dan, zoals met “Dayroom At Narita Int’l” een ietwat doordeweeks nummer opduikt, dan heeft dat vooral de functie van rustpunt, want ook op Down Below It’s Chaos vraagt het viertal het uiterste van de luisteraar.

Het volledig instrumentale “Plan, Steal, Drive” bijvoorbeeld, klinkt zo spannend als de beste thriller, en vormt het ultieme bewijs dat ook bij instrumentale muziek een goede titelkeuze uitermate belangrijk is. In dit nummer hoor je de drie afzonderlijke delen van de titel zowaar, en verdomd dat het drive-gedeelte opwindend is! Die opwinding is een van de sterkste punten van Kinski, en het hoeft dus niet te verbazen dat de band op dat vlak enkele keren spectaculair weet te scoren. Het op oude Black Sabbath-gitaren drijvende “Boy I Was Mad!” bouwt zo langzaam, en met een beangstigende precisie op tot een climax, die overweldigend is als een joekel van een paddenstoelwolk.

Naast deze vertrouwde, verschroeiende elementen laat Kinski naar goede gewoonte allerhande invloeden toe in zijn muziek, en dat komt Down Below It’s Chaos alleen maar ten goede. “Child Had To Catch A Train” maakt gebruik van hetzelfde losgeslagen orgel als wijlen Fifty Foot Combo, en “Argentina Turner” vermengt Santana en Pink Floyd met de baslijnen van Kyuss, een gewaagde combinatie, maar ze werkt en dat is uiteraard het voornaamste.

Met Down Below It’s Chaos weet Kinski zichzelf te overtreffen, en dat is heel wat, gezien hetgeen de band in het verleden presteerde. Was voorganger Alpine Static al een plaat om U tegen te zeggen, met deze nieuwe worp heeft Kinski de lat voor zichzelf weer wat hoger gelegd. Dat puristen hierbij moeilijk doen over de sporadische zangpartijen van Chris Martin zal ons eerlijk gezegd aan onze reet roesten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + elf =