Kinski + Dead Meadow



Diep
verscholen in de achterbuurten van Brussel blijkt er zich een
gezellige maar toch ruime concertzaal te bevinden: de Vk*. Vanavond
werd er, jammer en vreemd genoeg, maar in kleine getale naar
afgezakt.

Voor
Kinski de aanwezigen met hun geheel eigen psychpostkrautstonerrock
wegblies, mocht Dead Meadow even demonstreren wat
ze allemaal hebben opgestoken van hun diepe research naar de
psychedelische 60’s en 70’s. Dit powertrio uit Washington DC laat
ondertussen acht jaar non-stop fuzzy, wah-heavy rock op de wereld
los, en ze zijn duidelijk niet van plan daar mee op te houden
voordat iedereen het gehoord heeft. Dead Meadow is echter niet echt
de meest vernieuwende band ter wereld, maar ze kunnen zich zonder
schaamte aan hun voorgangers meten en ze gaan er dan ook volledig
voor. Ze gingen er zo hard tegenaan dat zelfs technische problemen
hen niet konden stoppen. “Gaat er iets fout dan fixen we dat
on-the-go wel” leek ons hun motto. Zo sprong er een snaar die de
gitarist dan doodleuk tijdens het nummer aan een recordsnelheid
verving. Na 40 minuten trage psychedelische stonerjams begon het
wel allemaal een beetje te veel en te langdradig te worden.
Gelukkig was dat net het moment waar de band, na enige twijfel,
besloot het voor bekeken te houden.

Headliner Kinski bestaat uit
drie mannen, een vrouw en een berg effectpedalen. De band uit
Seattle timmert ondertussen al tien jaar aan hun carrière met hun
rockende mix van stijlen. Ze vlogen er van de eerste seconde sterk
in met ‘Crybaby Blowout’, tevens het openingsnummer van hun laatste
album ‘Down Below It’s Chaos’. Hierna kregen we ‘Passwords &
Alcohol’ waarin Chris Martin (neen, niet die) begon te zingen. Het
toevoegen van vocals was namelijk de grote verrassing op Kinski’s
laatste album. Het hele eerste deel van de set bleek een
opeenvolging van “hits” en snellere nummers. Zo kwam ook ‘The Wives
of Artie Shaw’ voorbij, waarbij live duidelijk werd dat het vreemde
geluid dat we halverwege op plaat hadden gehoord, geen gitaar maar
een fluit is.

Wegens
vertraging in het programma (Kinski begon een dik half uur te laat)
en strakke treinregelingen moest Uw Reviewer tijdens de song ‘The
Party Which You Know Will Be Heavy’ echt het feestje verlaten. De
avond bewees sowieso dat jambands en psychedelica verre van dood
zijn en dat Kinski een wereldgroep is die een pak meer aandacht
verdient.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + een =