Burial :: Untrue

Hyperdub, 2007

De setting: een donkere, brede straat, volgebouwd met
onheilspellende, op het eerste gezicht verlaten
appartementsgebouwen. Een straatlicht knippert terwijl in de verte
een lege nachtbus voorbijrijdt. Er klinkt gefluister in een donkere
steeg, en af en toe brengt de wind flarden muziek met zich mee. Dat
zijn de eerste impressies die wij kregen toen wij een jaar geleden
het titelloze debuut van de anonieme dubstepproducer Burial voor
het eerst beluisterden. Wij waren meteen verkocht. Nog nooit was
een electronicaplaat er zo in geslaagd het beklemmende gevoel van
de minder voorspoedige delen van de grootstad weer te geven. Wij
keken dan ook reikhalzend uit naar de opvolger, en die stelt
hoegenaamd niet teleur.

Het eerste wat opvalt als je ‘Untrue’ beluistert, is dat Burial op
deze plaat meer experimenteert met vocalen. Die waren bijna niet
aanwezig op zijn debuut. Enkel op de opener ‘Distant Lights’ en op
‘Spaceape’ was er sprake van echte stemmen. Aangezien wij ‘Distant
Lights’ zonder meer de beste track van de plaat vinden, waren wij
bijzonder in onze nopjes toen we hoorden dat Burial ervoor gekozen
heeft om op dat ingeslagen pad verder te gaan. Dat betekent dat
‘Untrue’ vol staat met gedempte, springerige beats, verknipte,
praktisch onverstaanbare vocalen en diepe, doordringende
subbassen.

Het mooiste voorbeeld daarvan is opener ‘Archangel’, met stip onze
favoriete track op de plaat. Op zich is het een behoorlijk
eenvoudig nummer: een 2-stepbeat “met een hoek af” vormt de
ruggegraat, terwijl een sample van een r&b- of soulzanger zo
door de mangel gehaald wordt, dat je slechts af en toe een woord
kunt verstaan. Het mag duidelijk zijn dat voor Burial de stem meer
als instrument gebruikt wordt dan als medium om boodschappen over
te brengen. Die stem wordt echter verder nog ondersteund door de
daverende bassen die zo typisch zijn voor bijna alle Britse
electronische muziek, en trance-achtige soundscapes. Op een of
andere onnavolgbare manier zorgt Burial ervoor dat al deze
ingrediënten van ‘Archangel’ zowaar een ontroerende track maken,
waar wij het keer op keer koud van krijgen.

Het gros van de andere tracks op is opgebouwd volgens hetzelfde
principe. ‘Ghost Hardware’, ‘Etched Headplate’ of ‘Untrue’, het
zijn allemaal prachtige, melancholische werkstukjes die wonderwel
bij elkaar passen. Deze nummers worden af en toe afgewisseld door
pure ambienttracks, in navolging van ‘Night Bus’ op het debuut. ‘In
McDonalds’ en ‘UK’ zijn Biosphere met echo’s van een soulzangeres,
terwijl ‘Dog Shelter’ knipoogt naar de strijkertjes van Moby’s
‘Go’, maar dan zonder de beats. De eenheid van deze plaat wordt
daar enkel maar mee versterkt. Er is echter ook wel één klein
minpuntje. De beats op de laatste track, ‘Raver’, zijn nét iets te
hard en te eenvoudig om die donkere sfeer tot het einde van de
plaat vast te houden. We vergeven het Burial echter graag, want
‘Raver’ is zeker geen slecht nummer, en een fantastische plaat
blijft nu eenmaal fantastisch, ook als het laatste nummer er niet
helemaal op zijn plaats staat.

In tegenstelling tot andere dubstepproducers als Skream, Plastician
of Digital Mystics, is Burials materiaal duidelijk niet gemaakt
voor de dansvloer. Burial wil, in de lijn van Kode9 en Various, de
luisteraar een bepaald gevoel meegeven; een gevoel van melancholie,
en bij momenten zelfs onbehagen. Mensen die hun beats graag hard en
rechtlijnig hebben, zijn hier dus aan het verkeerde adres. Deze
plaat klinkt alsof je buiten aan een groezelig Londens kraakpand
staat te luisteren naar de muziek die binnen gespeeld wordt: enkel
flarden van vocalen komen door, samen met de luide subbassen en
hi-hats, terwijl de rest vrij gedempt klinkt. Daar moet je wat aan
wennen, maar wie zich daarover kan zetten, heeft aan ‘Untrue’ een
perfecte plaat om thuis te beluisteren ná het dansen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =