Giardini di Mirò :: Dividing Opinions

Homesleep, 2007

De harteklop van ons landje is nog amper hoorbaar en de reanimatie
van de wispelturige, hypocriete politici wordt met de dag
hopelozer. Nooit eerder was ‘Dividing Opinions’, de titel van
Giardini di Mirò’s derde plaat, dan ook zo van toepassing op de
vadsige institutionele brij die België heet. Gelukkig zijn deze
getalenteerde Italianen minder navelstaarderig dan onze ‘leiders’
en de titel van dit album slaat dan ook niet alleen op hun
laarsvormige achtertuin, maar op universele angst en verdeeldheid
die de apocalyptische stofwolk van Children of Men wel erg
tastbaar maakt. Ook in haar muziek zet Giardini di Mirò de
oogkleppen af, want hoewel de Italianen vooral geboekstaafd staan
als indietronica-band, omzeilen ze de landmijnen van het
hokjesdenken door de grenzen van postrock- en shoegaze-land over te
steken. Hun sound is dan wel niet bijster origineel, maar ‘Dividing
Opinions’ is een plaat waarvoor zelfs de strenge douaniers van de
goede smaak maar al te graag een oogje zullen dichtknijpen.

Bij het lezen van de bio van dit Italiaanse collectief slaat de
schelle sirene van het indietronica-alarm stevig aan het loeien. De
band heeft namelijk al samengewerkt met Hood, Isan, Dntel, Alias en
Styrofoam. De
luie etiketklever zou z’n oordeel dan al klaar hebben, maar enkele
luisterbeurten wijzen uit dat het sonische spectrum van Giardini di
Mirò niet enkel gestoeld is op verknipte beats, melodieuze synths
en gemanipuleerde vocals. De Morr -sound verdwaalt namelijk
geregeld in een bedwelmende mist waarin de Berlijnse
stijloefeningen om de tuin geleid worden door de shoegaze-dromen
van de late Blonde Redhead. Zo
begint ‘Cold Perfection’ als The Go Find zonder prozac, maar
geleidelijk vervaagt de donkere werkelijkheid en worden we door
electro-klanken en new wave-noise naar een wereld vol kortgerokte,
vierbenige tennissters getrokken. ‘Embers’ gaat verder op het
ingeslagen pad en had zo een hidden track op het lichtjes geweldige
23 kunnen
zijn.

Ook het titelnummer is niet zomaar indietronica volgens het boekje:
snedige gitaren willen het gelaat openrijten, maar de klauwen
worden afgeknipt door sferische synths, zachte distortion en enkele
welgemikte beats. Denk aan het vurigste werk van Death Cab For
Cutie dat door de remix-molen van My Bloody Valentine is gehaald.
Met ‘July’s Strips’ verdwijnt de nevel echter en krijgen we een
naakte, kwetsbare parel te horen die ergens tussen Max Richter,
Styrofoam en God
Is An Astronaut
zweeft. De weemoed wordt plots een pak intenser
en van een groen paviljoentje worden we naar een tuin der lusten
met Bosch-allures gekatapulteerd. Het nietsontziende laatste
oordeel bereikt z’n climax in afsluiter ‘Petit Treason’, een episch
postrockmonster dat zo op Fires In Distant
Builing
s van Gravenhurst had kunnen staan. De dreigende
sfeerschepping beklimt King Kong-gewijs een hoog gebouw maar wij
zijn Naomi Watts niet en in tegenstelling tot de reuzenaap smijt de
song de luisteraar naar beneden om een bloederige vlek op de koude
straatstenen te vormen.

Jammer genoeg blaast deze laatste song wel een paar minder stevig
gefundeerde tracks weg. ‘Spectral Woman’ bijvoorbeeld, een nummer
dat we op eender welke Morr-release al eens beter gehoord hebben.
Hetzelfde geldt voor ‘Self Help’ dat met parlando begint als
‘Popular’ van Nada Surf om dan uit te monden in een doordeweekse
Styrofoam-imitatie die wel een paar sessies bij een zelfhulpgroep
voor inspiratielozen zou kunnen gebruiken. Veel beter is de
paradoxale monoliet van gebroken pracht die ‘Clairvoyance’ heet,
waarin een zachte vrouwenstem bij de hand genomen wordt door violen
en akoestische gitaarklanken.

Die paar mindere momenten zorgen voor enkele barstjes in het geluid
van Giardini di Mirò, maar ‘Dividing Opinions’ staat allesbehalve
op instorten. De groep vermengt op intelligente wijze verschillende
indie-elementen in haar sound en het eindresultaat gaat niet aan
het schiften. Postrock, indietronica, new wave en psychedelische
pop gaan op stap in een post-apocalyptische setting en ze
overschouwen de schade met een traan in de ogen. Met Giardini di
Mirò heeft de indiekid er een Zuid-Europees geheimpje bij!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =