The Hives :: The Black And White Album

Drie lange jaren heeft het geduurd voor The one and only Hives, Zwedens meest favoriete exportproduct sinds Smörebröd en Ikea-meubelen, op de proppen kwam met een nieuw album. De bijzonder slappe samenwerking met Timbaland, “You Throw It On Me”, kelderde echter onze hoge verwachtingen en deed het ergste voor de plaat vermoeden. Die angst blijkt gegrond: “the best band in the world” doet een gooi naar het grote succes, en vergeet in al zijn enthousiasme om als vanouds ook een album vol geweldige nummers af te leveren.

Nochtans begint de plaat uitstekend: de eerste drie nummers van The Black And White Album zijn namelijk drie lappen garagerock die de soundtrack bij eender welke Teenage Riot kunnen zijn. Opener “Tick Tick Boom” is dan wel niet zo overweldigend als andere Hives-singles, het blijft nog altijd een geweldige toef op uw bakkes waar je met plezier aan zal terugdenken. Ook “Try It Again”, met zijn aanstekelijk handengeklap en kinderkoortje, en “You Got It All… Wrong” hebben het potentieel van een bulldozer,. Vooral dat laatste nummer blijkt één van de sterkste songs die The Hives ooit neergepend hebben. Dit is de energetische cocktail waarop we zo lang gewacht hebben, en de reden waarom we in de eerste plaats fan zijn van hen: catchy ongein.

Maar dan begint de miserie. “Hey Little World” en “It Won't Be Long” zijn ronduit slappe nummers waarop de Zweden zichzelf lijken te coveren. Dit zijn twee ongeïnspireerde rockers die de wit missen van het vroegere werk, en volstrekt nutteloos lijken in het licht daarvan. “A Stroll Through Hive Manor Corridors” is dan weer een instrumental waarin een orgel en een drumcomputer hun ding mogen doen. Het resultaat heeft meer weg van een soundtrack van één of andere B-film dan van een Hives-nummer. Toegegeven, het is grappig, maar ook niet meer dan dat. “Puppet On A String” is een pianonummer dat ze beter als b-side gelanceerd hadden, en “Giddy Up” is met zijn synthesizers en drumcomputers ronduit irritant. Ook flirt de groep twee nummers lang met ouderwetse soul, funk en r&b in samenwerking met Pharrell Williams. De makke swing van “Well Allright!” zal niet echt bekoren, maar de stomende seventies funk van “T.H.E.H.I.V.E.S.” verdient toch het voordeel van de twijfel. Het nummer bewijst dat de groep echt klaar is voor iets anders dan withete garagepop, maar jammer genoeg is het zowat het enige geslaagde experiment op de plaat.

Gelukkig zijn er nog lichtpuntjes op deze plaat, want als The Hives de gitaren weer inplugt, geeft de groep er als vanouds een lap op. Weliswaar geen originele garagerockers met onverwachte wendingen of echte wereldnummers zoals “Hate To Say I Told You So”, maar wat de band verliest aan “originaliteit” compenseert hij nog altijd met branie én bakken energie, die zelfs door dure productietechnieken niet gestuikt kan worden. Nummers als “Return The Favour” zijn geweldige flashbacks naar een rommelige garage in het Seattle of Detroit van de jaren ‘60. Ook “Square One Here I Come”, “You Dress Up For Armageddon” en afsluiter “Bigger Hole To Fill” zijn zo aanstekelijk en anthemisch dat een mens onmiddellijk wil rechtveren en de boel kort en klein slaan. Pelle Almqvist is nog altijd die halve gare frontman die met zijn indrukwekkende howl iedereen de daver op het lijf jaagt. Er zijn nog zekerheden, meneer, al lijkt zelfs The Hives die tegenwoordig op het spel te willen zetten voor het succes.

The Hives heeft een toegankelijke plaat gemaakt die ideaal is om het grote publiek voor zich te kunnen winnen, maar daarbij boet hij wel aan originaliteit in. Nochtans zit de groep er geregeld boenk op, maar verliezen de leden zichzelf kort daarna in nutteloze experimentjes en nietszeggende nummers. Waar de groep vroeger stond voor schijnbaar rammelige maar toch retestrakke, slimme popsongs lijkt hij nu te staan voor middelmatigheid. En dat is een groot verlies.

The Hives is op 2 december 2007 te bewonderen in de AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 13 =