Het is een uitstervend ras: muzikanten die in de relatieve luwte werken, zich onttrekken aan de commercie en pogen volledig onafhankelijk te zijn. Geen lucratieve deals met platenfirma’s, albums sowieso in eigen beheer opnemen en het liefst ook zonder producer. Ondertussen de wereld rondtrekken en elke gelegenheid aangrijpen om hun evangelie te verkondigen. De sympathieke Ierse troubadour Luka Bloom is nog van dit zeldzame soort, of moeten we zeggen ‘was’?
Luka Bloom (echte naam Barry Moore) is een telg uit een typisch Iers singer-songwriternest waarvan broer Christy Moore misschien de bekendste telg is. Bloom behoorde altijd tot dat uitstervende ras, waarvan volledige onafhankelijkheid het doel was. Toch geeft ook Bloom zich nu over aan de mallemolen die de muziekindustrie heet. Een redelijk grote platenmaatschappij (V2) contracteerde Bloom en waarschijnlijk werd hij als gevolg daarvan ook met een nadrukkelijk aanwezige producer opgezadeld, die luistert naar de naam Simon O’Reilly. De scepsis is dan natuurlijk niet van de lucht. Als zelfs de volledig authentieke Ier zijn ziel aan de duivel verkoopt, wordt de spoeling wel erg dun.
U kunt echter weer rustig ademhalen, want het resultaat mag er zijn en beantwoordt niet aan de scepsis. Tribe is bij vlagen bezwerend en laat alle ruimte voor het rustige en warmbloedige stemgeluid van Bloom. Natuurlijk klinkt Tribe gepolijster dan we gewend zijn, maar dat is nergens storend. De typerende fingerpicking gitaarstijl, die op vorige albums van Bloom vaak de sound bepaalde, is nu naar de achtergrond verdwenen, maar wordt ruimschoots gecompenseerd door sfeervolle en gedoseerde muzikale begeleiding.
De tot nu toe onbekende O’Reilly slaagt erin om een muzikaal kader te creëren, waarbinnen alle ruimte wordt gelaten aan de teksten en zang van Bloom. Het hele album trekt in slow motion voorbij en vliegt nergens uit de bocht. Halverwege lijkt Tribe enigszins gebukt te gaan onder eenvormigheid. Sfeervol is het zeker, maar het verglijdt af en toe tot achtergrondmuziek.
De songs waarop Bloom zelf nog de Spaanse snaren beroert, blijken de sterkste momenten van Tribe. Het geheel instrumentale en op Ierse leest geschoeide “Star Of Doolin”, de titelsong en ook “Lebanon” zijn de momenten waarop Bloom het sterkst uit de hoek komt. Tegen het einde van het album lijkt de balans, door een aantal sterke songs, toch nog de juiste kant uit te slaan. “Homeless” is een song waarbij de nieuwe aanpak tot een mooi resultaat heeft geleid: het heeft het bezwerende van een Nick Cave of Lou Reed. Een Bloom die niet zingt maar een verhaal vertelt: zeer indrukwekkend. Een diepe bas, wat geroffel op de bekkens en een elektrische gitaar die op de achtergrond haar werk doet.
In de teksten blijkt nog steeds dat Bloom een onvervalste romanticus is, maar dat hij ook zeker een criticaster kan zijn. Hij bezingt in “Homeless” zijn overpeinzingen over daklozen en de rol (lees: schuld) van de maatschappij hierin. Zijn toon wordt enigszins pathetisch als hij zingt “Love in time, will show her hand”, over de wreedheden van de jarenlange oorlog in Libanon. Wanneer de romantische geest van Bloom gaat mijmeren over de verschrikkingen van een oorlog wil dat nog wel eens uitmonden in het al te zoetsappige. Het is hem vergeven, simpelweg omdat alles wat hij doet van een oprechtheid getuigt die evident is. Tribe overtuigt uiteindelijk genoeg om de scepsis die er vooraf was definitief overboord te gooien. Misschien minder onafhankelijk en ook zeker een stuk gepolijster, maar Tribe kan uiteindelijk wel degelijk beklijven.
Luka Bloom speelt op 3 november in de Cactus in Brugge.
