Thee More Shallows brengt met More Deep Cuts zijn tweede album uit, maar de kans dat zij voor u een nobele onbekende zijn is groot te noemen. Debuut A History Of Sport Fishing brak immers potten noch verkooprecords en voor More Deep Cuts zal het helaas niet veel beter zijn. Helaas: want het album heeft meer dan genoeg in huis om te boeien.
Ruzie tussen onbekenden: het heeft iets schrijnends. Thee Shallows had maar net hun debuut A History Of Sport Fishing uitgebracht of ze werden al gedwongen hun naam te veranderen door nobele onbekende Brian Gregory. Het geheel liep uiteraard op een sisser af, maar de groep had zichzelf ondertussen al omgedoopt tot Thee More Shallows en bracht op de al gedrukte exemplaren van A History Of Sport Fishing dan ook een mooi stickertje aan met de nieuwe groepsnaam.
Terwijl A History Of Sport Fishing nog het gezamenlijke werk van Dee Kessler en Tada Kieselius was, “with a little help from their friends”, klaart Kessler het op More Deep Cuts zonder de hulp van Kieselius. Er springen weliswaar nog steeds meer mensen binnen om een handje toe te steken dan bij de gemiddelde kaartavond in café Den Bonten Os en er is zelfs sprake van een vaste groep, maar toch lijkt het ons veilig te stellen dat dit plaatje in de eerste plaats er eentje van Kessler is.
Op More Deep Cuts horen we een groep die beter weet welke richting ze uit wil. Kesslers stem lijkt weliswaar nog steeds net niet te breken wanneer hij boven het gefluister uitstijgt en hij gaat wel eens net niet kopje onder (bijvoorbeeld in “Cloisterphobia”) maar in zijn geheel worden de songs naar een hoger niveau geheven. De weemoed wordt nog steeds gedragen door een inventief gebruik van zacht gestemde gitaren, gebroken keyboards, verdwaalde zingende zagen, vogelgetjilp en intelligent aangewende strijkers, maar deze keer is ook aan de songs gedacht. Nog niet geheel voldragen horen we nu meer dan aardige voortkabbelende klanktapijtjes die naar het einde toe hun weg dreigen te verliezen. We hebben de grand cru nog niet te pakken maar het smaakt alvast naar meer. More Deep Cuts is de laatste nieuwe ideale soundtrack geworden voor weemoedige avonden wanneer de schemering invalt.
Collega-recensenten gewagen in hun besprekingen dan ook van vergelijkingen met illustere namen als Yo La Tengo, Sparklehorse, Mercury Rev, Grandaddy, Elliot Smith, Godspeed You! Black Emperor, Tortoise of The Flaming Lips en ook wij horen hier en daar flarden van voornoemde groepen. Maar bij deze vergelijkingen durven Thee More Shallows wel eens te kort schieten. Wanneer we het album daarentegen op zijn eigen merites beoordelen, horen we vooral een prachtig kleinood dat we nauwelijks aan de buitenwereld durven te tonen uit angst dat het breken zal. Het album mag dan wel nog steeds niet tot op het bot snijden, doorheen onze ziel raakt het alvast wel.
Maar laat dergelijke overpeinzingen er u vooral niet van weerhouden om More Deep Cuts aan te schaffen en te bewijzen dat we ongelijk hebben wanneer we zeggen dat ook hun tweede album helaas geen potten of verkoopcijfers breken zal. We krijgen af en toe ook eens graag ongelijk weet u.
