Exploding Star Orchestra :: We Are All From Somewhere Else

Bij jazzorkesten denken we in eerste instantie aan vaders elpees van Glenn Miller en Benny Goodman. Daarna volgen Duke Ellington en Count Basie. Deze gesjeesde bende uit Chicago is echter van een totaal andere orde.

Uit de bio op de Thrill Jockey-site: “We Are All From Somewhere Else is comprised of 3 distinct sections, and corresponds to a story involving an exploding star, cosmic transformation, a sting ray, the travels of the sting ray, intelligent conversations with electric eels, the destructive power of humans, the death and ascension of sting ray, the transformation of sting ray ghost to flying bird, and the transformation of bird to phoenix to rocket to flying burning matter to a new-born star.” Kortom: een rampscenario. Niets is echter minder waar. We Are All From Somewhere Else mag dan wel een plaat zijn die zichzelf in al zijn ambitie soms voorbijholt, het is tevens een van de meest intrigerende platen in tijden.

In 2005 werd trompettist Rob Mazurek door The Chicago Cultural Center and the Jazz Institute verzocht om een groep samen te stellen die een goede afvaardiging zou zijn voor de bloeiende avant-garde/jazz-scene van de stad. Hij verzamelde dertien muzikanten, waaronder ronkende namen die sinds jaar en dag gelinkt zijn aan de moderne jazz (o.m. fluitiste Nicole Mitchell en trombonist/Vandermark 5-oudgediende Jeb Bishop), maar ook volk van postrockpioniers Tortoise. Vroege waarschuwing voor de postrockfans: verwacht geen album dat in de lijn ligt van ouder werk van Tortoise. De link met de band is onmiskenbaar (al kan dat ook te maken hebben met die vibrafoon en marimba), maar het ensemblemateriaal op dit album leunt sterker aan tegen de avant-garde die de stad al enkele decennia vermaard maakt.

Wees gerust: het gaat niet om een obscuur, zelfbevlekkend werk. Er zijn wel degelijk passages die aanvoelen als vrijblijvende chaos of artsy geneuzel, maar ook dan worden ze achter de schermen gestuurd door een overkoepelende visie. Het inhoudelijke concept achter de plaat mag dan wel onthaald worden op wenkbrauwgefrons, de muzikale uitwerking werkt een pak beter. Het album werd verdeeld in twee suites: “Sting Ray And The Beginning Of Time” en “Cosmic Tones For Sleep Walking Lovers”. Alhoewel ze beide meer dan twintig minuten duren gaat het om fundamenteel verschillende stukken met elk een eigen atmosfeer. Het korte tussenstuk dat het album in twee klieft, de pianosolo “Black Sun”, is het ingetogen rustpunt tussen te hogedrukgebieden.

De eerste songcyclus is ongetwijfeld de meest aanstekelijke, niet in het minst door de repetitieve structuur van het eerste deel van tien minuten, dat doet denken aan de pompende seventies soundtracks van Lalo Schifrin, maar eveneens verwijst naar de mengvormen van Rahsaan Roland Kirk, Herbie Mann, Mahavishnu Orchestra, Charlie Haden en nu en dan zelfs het orchestrale van Zappa. Het is uitbundig georchestreerde muziek, die er tegelijkertijd in slaagt funky en catchy te zijn, vooral door de lineaire opvolging van solo’s. Het is jazz, maar het leunt net zozeer aan bij avant-garde en bevat passages die je je zo kan voorstellen bij de droomsequenties in Hitchcocks Spellbound. Donkere, sensuele, labyrintische muziek die steeds verleidelijk blijft.

De tweede cyclus is van geheel andere aard en sluit nauwer aan bij de free jazz van tweede helft van de jaren zestig. De nerveuze kakofonie waar “Cosmic Tones” mee opent heeft zelfs iets van de groepsimprovisaties van Coltrane’s Ascension. Snel wordt echter al weer de structuur opgezocht met hypnotiserende herhalingen (deel 2), een zachte pseudo-bigbandswing met glansrol voor Mazurek (deel 3) en een dromerig stuk dat bijna het terrein van de neo-klassiek betreedt. Het is wat jammer dat een plaat die zo’n energie en creativiteit tentoonspreidt eindigt met een anticlimax, al staat de muzikaliteit onverminderd in de schijnwerpers. We Are All From Somewhere Else is niet voor ieders bek, maar wél van het kaliber om zowel door avontuurlijke jazz- als breeddenkende rockfans gesmaakt te kunnen worden.

Op 22 februari 2008 staat het Exploding Star Orchestra, samen met Zu, in De Kreun in Kortrijk. Op 23 februari volgt de Brusselse Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 15 =