The Magic Numbers :: Those The Brokes

Ze werden als hippies bestempeld en hun sterke debuutplaat kon op algemeen enthousiasme rekenen. Helaas bijven The Magic Numbers op hun tweede plaat ter plaatse trappelen en heb je het gevoel dat je het allemaal al eens eerder gehoord hebt. Of hoe zelfs kwalitatief sterke songs niet per se indruk maken.

Ze waren een van de revelaties van vorig jaar en hun titelloze debuut scheerde hoge toppen in menig eindejaarslijstje van 2005. Geen wonder: The Magic Numbers was het soort plaat dat je als luisteraar helemaal omarmt en waar je het zelfs op de koudste winterdag warm van kreeg. Helaas lagen de accenten niet altijd correct. Het dubbele broer-zus-gezelschap kreeg het etiket ’hippies’ opgekleefd en hun omvangrijke fysieke verschijningen kregen meer aandacht dan hun muziek, met als jammerlijk hoogtepunt een passage op Top Of The Pops die op de valreep werd afgeblazen na de zoveelste kinderachtige opmerking aan het adres van de band.

De niet aflatende stroom flauwe grappen heeft echter geen hoorbare invloed gehad op de band, die muzikaal nog steeds heel wat gewicht in de schaal te werpen heeft. Op zich is er weinig of niets veranderd in het universum van The Magic Numbers, wat al afgeleid kon worden uit single "Take A Chance": het nummer gaat verder op het elan van "Love Me Like You" en "Forever Lost". Dat dat, als de band zulke singles blijft maken, binnen afzienbare tijd in een knaller van een verzamelplaat moet eindigen, staat in de sterren geschreven.

Het staat echter eveneens in de sterren geschreven dat, als de band op hetzelfde elan blijft verdergaan, de volgende albums vooral uit vulsel zullen bestaan. Those The Brokes is namelijk de gedroomde plaat voor elke platenfirma die graag op veilig speelt. De groep maakt geen koerswijziging en fans blijven met deze nieuwe worp dus een beetje op hun honger zitten. Het begint allemaal best fijn met het aanstekelijke "This Is A Song", maar na verloop van tijd overvalt je een gevoel van "is dit het maar?". Met "You Never Had It" lijkt de groep even een nieuw pad in te slaan door subtiele golven van gitaarfeedback door zijn zomerse popmelodieën en meerstemmige zangpartijen te jagen, maar voor de rest zijn de best sterke songs nagenoeg allemaal meer van hetzelfde.

"Undecided" is nog een poging om van het vertrouwde Magic Numbers-geluid af te wijken: Romeo Stewart is er met dit nummer in geslaagd een eersteklas soulsong af te leveren waarin hij de leadzang overlaat aan de hemelse stemmen van zus Michele en Angela Gannon. Maar vanaf "Undecided" —halfweg de plaat begint het allemaal iets te veel van hetzelfde te worden. De nummers hebben bijna allemaal ellenlange in- en outro’s en dat stelt het geduld van de luisteraar na verloop van tijd behoorlijk op de proef. En dan hebben we "Take Me Or Leave Me" nog niet moeten uitzitten. Hoe mooi de stem van Michele Stodart ook is, in dit door haar geschreven nummer is het vooral haar talent tot vervelen dat boven komt drijven.

Gelukkig is Those The Brokes niet helemaal kommer en kwel. Wie de eerste plaat van The Magic Numbers niet in huis heeft, zal aan dit album wél een vette kluif hebben. Nog een verkoopsargument is het absoluut magische "Boy", een wondermooie, fragiele song, ongetwijfeld het mooiste dat de band tot nu toe voortbracht. Ondanks het déjà vu-gevoel zijn er zodoende toch genoeg lichtpuntjes om Those The Brokes het voordeel van de twijfel te geven en te spreken van een eerder geslaagde plaat, al hadden we veel liever een briljant album in handen gehad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 8 =