Van veelbelovende naam naar nietszeggende geluidsproducenten: het is niet bepaald de meest interessante carrièrestap. Helaas is het dat wat The Magic Numbers met hun nieuwe plaat doen. The Runaway is -–jammer genoeg— zowat de meest overbodige plaat in tijden.
Meer dan drie jaar is het geleden dat The Magic Numbers hun laatste studioplaat uitbrachten. In de herfst van 2006 had Those The Brokes de moeilijke taak de alom op lof onthaalde debuutplaat van een waardige opvolger te voorzien. Een herhalingsoefening noemden we die tweede plaat bij zijn verschijnen en dat was een veeg teken aan de wand.
Nochtans begon het verhaal van The Magic Numbers veelbelovend. In het zog van de geweldige single "Forever Lost" ontpopte de band zich, met behulp van het titelloze debuut, tot publiekslievelingen tijdens die mooie zomer van 2005. De goedmoedige popnummers, die met een hippie-feel en instant herkenbaarheid een glimlach op menig gezicht toverden, gingen er in als zoete koek.
Aan alle mooie liedjes komt helaas een eind. Vijf jaar later blijft er immers niet veel over van de magie die eens rond de band hing. Hoe goed sommige van de oude nummers ook waren, echte eeuwigheidswaarde blijken ze na slechts enkele jaren amper te bezitten. Het nieuws, eerder dit jaar, dat The Magic Numbers een derde plaat zouden uitbrengen, veroorzaakte dan ook eerder een verwonderd bestaan-die-dan-nog?-gevoel in plaats van opwinding en hoogspannen verwachtingen.
Een geluk dat de verwachtingen niet aan de hoge kant lagen. The Runaway is immers een volgende stap in de neergang van dit Brits viertal. Van opwinding, passie of zelfs maar een riedel die blijft hangen, is op deze derde langspeler nergens sprake. The Runaway klinkt als een verplicht nummertje, een zielloze collectie nummers die niet tot de luisteraar doordringen.
Wat op zich geen nadeel hoeft te zijn: hoewel The Runaway nergens begeestert, stoort de plaat evenmin. De nieuwste van The Magic Numbers is het soort album dat je de godganse dag kan opzetten, zonder je een seconde te ergeren aan wat op de achtergrond weerklinkt. Alleen wie —om welke reden dan ook— behoefte aan geluidsbehang heeft, kan simpelweg opteren voor een betere plaat of zelfs de radio, die als grote voordeel heeft dat je niet om de haverklap opnieuw op play moet duwen én die af en toe een nummer uitstoot dat —op z’n minst— een of andere spontane emotionele reactie oproept.
Niets van dat bij The Runaway. Zelfs single "The Pulse" —waarmee het album bovendien opent— gaat onopgemerkt voorbij. Het dozijn nummers dat volgt, inclusief een hidden track, is in hetzelfde bedje ziek: je hoort ze wel, maar voelt ze niet. Zelfs na enkele weken dagelijks naar The Runaway luisteren, lukt het ons niet ook maar een refrein of zelfs songtitel spontaan voor de geest te roepen, een feit dat beangstigend veelzeggend is.
Hoe mooi het voor The Magic Numbers allemaal ook gestart is, het heeft er veel van weg dat The Runaway de plaat te veel is. Had de band na Those The Brokes de eer aan zichzelf gehouden, had mettertijd mogelijk een cultstatus tot ontwikkeling kunnen komen. Of dat er nu nog inzit, lijkt twijfelachtig.
The Magic Numbers komen op 27 oktober naar de Botanique.
