Sonic Youth :: The Destroyed Room

Sonic Youth is een band die twee levens leidt: er zijn de gewone platen en er zijn de andere platen. In die laatste categorie kan de band vol overtuiging zijn experimenteerdrang uitleven en volop buiten de lijntjes kleuren. Enige omzichtigheid is met andere woorden geboden bij het beluisteren van een album vol b-kantjes en rariteiten.

2006 is een goed jaar voor Sonic Youth-fans. De band speelt voor het eerst sinds lang nog eens een zaalconcert in ons land én er is een ontzettende stroom releases. Naast een nagelnieuwe studioplaat, Rather Ripped, waren er heruitgaves van het titelloze debuut, The Whitey Album — in de vermomming Ciccone Youth — en Thurston Moores Psychic Hearts. En dan hebben we het nog niet over Moores en Ranaldo’s soloperformances gehad. Op de valreep komt daar, om het contract met Geffen af te ronden, nog The Destroyed Room bij.

Deze worp, genoemd naar het op de cover afgebeelde kunstwerk van Jeff Wall, verzamelt een serie onuitgegeven en zogenaamd hard to get materiaal op één schijfje. Dat de diehard fan op al dan niet legale wijze zijn weg naar het merendeel van de hier verzamelde songs reeds gevonden zal hebben, maakt de relevantie van deze release er niet minder op. Wie Sonic Youth echter gemakkelijkheidshalve onder de noemer "arty wankers" catalogiseerde, zal deze plaat een harde noot om te kraken vinden. Onder het motto ’Let’s see who’s here and who’s not’ opent The Destroyed Room met de meer dan tien minuten durende jam "Fire Engine Dream", een outtake van de sessies voor Sonic Nurse. Het nummer, dat niet veel meer is dan een vage, maar intrigerende songschets, vertoont meer verwantschap met gelijkaardige momentopnamen als "Slaapkamers Met Slagroom" en "Tremens" uit de eerste SYR-platen, dan met de afgewerkte nummers op Sonic Nurse.

"Fire Engine Dream" is een goede referentie voor wat volgt: geen enkel nummer op The Destroyed Room, op het akoestische "Razor Blade" na misschien, behoort tot het makkelijk verteerbare soort. Op deze plaat hoor je Sonic Youth aan het werk zonder enige remming. Zelfs de idee ’song’ lijkt ondergeschikt in de zoektocht naar meeslepende klanken. Zo is er het bezwerende "Loop Cat" dat ontstaan is na een uit de hand gelopen experiment met studio-apparatuur, of "Campfire", dat oorspronkelijk op At Home With The Groovebox te vinden was. Voor die plaat liet Grand Royal — u weet wel: The Beastie Boys — een aantal rockartiesten zoals Pavement en Sonic Youth aan de slag gaan met een groovebox. Het resultaat is niet meteen dansbaar te noemen, maar het laat wel horen dat Sonic Youth meer in zijn mars heeft dan wat binnen de grenzen van de gitaarmuziek valt.

Naast deze sfeervolle experimenten en flarden songs die soms, bijvoorbeeld in "Blink" en "Queen Anne Chair", in de lijn liggen van wat de band deed op Made In USA, wordt een goed deel van de beschikbare schijfruimte ingenomen door de definitieve versie van "The Diamond Sea". Blijkt dat de versie die terug te vinden is op Washing Machine zowaar een ingekorte versie is. Op The Destroyed Room staan ruim zeven minuten méér "The Diamond Sea", waarmee het nummer nu afklokt op dik 25 minuten en het gerust de term ’muzikaal massavernietigingswapen’ verdient. "The Diamond Sea" laat je, nog meer dan voorheen, alle hoeken van de kamer zien en is zo’n gigantische muzikale uppercut dat je na afloop versuft in een hoekje achterblijft.

Door zulke nummers op één plaat te gooien, heeft Sonic Youth met The Destroyed Room een heerlijk zoethoudertje uitgebracht dat de band van zijn meest ongeremde kant laat zien. Wie bij gewone Sonic Youth-albums al eens een wenkbrauw de hoogte in laat schieten, houdt zich echter het best op een veilige afstand van dit album.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 14 =