Is er nog plaats voor een garagegroep met een brandend hart voor de typische trash van het einde van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig? Misschien wel voor het publiek dat de eerlijke, hartstochtelijke revivalpunk van Exploding Hearts op prijs stelt, want met Feel Like Hell mikt The Bamboo Kids op het nog steeds vurig kloppende hart van dat tijdperk.
De oorlog in Irak is nog niet goed voorbij, of het wordt de mensheid weer iets duidelijker dat de opwarming van de aarde allesbehalve een mythe is. Het is een samenloop van omstandigheden die een beetje doet denken aan het einde van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. Een tijd waarin er naast de oliecrisis altijd wel een koude oorlog was om de mensen bang te maken, en als dat nieuws weer een beetje luwde, viel er nog wel altijd wat over het aids-virus te zeggen. Zo bleef het balletje maar aan het rollen.
Twintig jaar verder ziet de wereld er niet veel anders uit. De jaren negentig hebben de mensen heel even de indruk gegeven dat het allemaal wel in orde zou komen, maar ondertussen zijn we weer terug bij af. In Irak regent het bomaanslagen, in de plaats van de USSR is er nu een corrupter Rusland met nucleaire wapens in de aanbieding en in Israël is het nu nóg minder leuk zonnebaden. Redenen in overvloed dus om de protestgeest van toen nog eens nieuw leven in te blazen.
The Bamboo Kids uit New York schaamt er zich alvast niet voor om zijn publiek met een flinke portie nostalgie te injecteren. Met een song als "Reveille" richt de band zich meteen op het hart van een politiek geëngageerd luisterpubliek, en dat door met een refreinzin als "This is a remedy!" in één klap rebellie en hoop op te wekken. Het geeft Feel Like Hell in combinatie met het naadloos inpikkende "If I Had My Way" een veelbelovende blitzstart.
Belofte maakt echter schuld, en wanneer Feel Like Hell halverwege toch een beetje als een pudding in elkaar dreigt te zakken, komen de minder sterke punten van The Bamboo Kids aan het licht. Het valt bijvoorbeeld op dat de groep in vergelijking met zijn befaamde referenties toch een heel stuk minder rammelt, en dat de plaat — met zijn veertien nummers en meer dan vijfenveertig minuten — een goede timing mist,nochtans noodzakelijk voor een band met een voorliefde voor punkiconen.
Is het toeval dat The Bamboo Kids ons met songs als "USA Out Of NYC" of "Rock ’N Roll Soldier" af en toe wel eens aan een afgelikte Billy Joel met "Uptown Girl" of een vrij brave Bruce Springsteen met "Born In The USA" doet denken? Neen, het is één van de gevolgen van het feit dat de plaat vaak net iets te glad klinkt om het échte garagepunkverhaal van het tijdperk de nodige eer te bewijzen. Iets dat van Feel Like Hell in combinatie met de overdreven lange duur een slechts voor de helft geslaagde plaat maakt.
Of dat voor u voldoende redenen zijn om Feel Like Hell links te laten liggen, moet u zelf maar beslissen. De plaat bevat — naar het mooie voorbeeld van populaire bands als The Strokes en The Libertines — genoeg potentiële singles, maar is dat nog wel genoeg om vandaag het nieuws te halen?
