De kans dat u de film ‘Zidane – A 21st Century Portrait’, vanaf nu
ingekort tot ‘Zidane’, al onder ogen hebt gekregen is niet erg
groot, om de simpele reden dat hij onze zalen niet heeft gehaald.
Wij kunnen ons inderdaad iets interessanters voorstellen dan
Zinedine Zidane die tijdens Real Madrid-Villareal 92 minuten lang
vanuit alle mogelijke hoeken wordt gefilmd. De kans dat u de
soundtrack bij deze experimentele documentaire hebt gehoord, is al
iets groter, want die is wel bij ons verkrijgbaar én vervaardigd
door de Schotten van Mogwai. Deze naam
alleen al doet bij velen alle deuren en ramen open gaan.
Mogwai en voetbal. Akkoord, de Schotten behoren tot de fanbase van
Celtic Glasgow, maar daar houdt de normale connectie tussen de twee
op. Het balspel heeft met Nelly Furtado‘s
‘Força’ en Garry Hagger met het onvergetelijke ‘Brugge Kampioen’ in
het verleden al logischer hymnen gehad. Mogwai heeft er dan ook nog
voor gekozen, al dan niet na het bekijken van de specifieke
wedstrijd, om hun gekende uithalen in de kast te laten en voor
‘Zidane’ een rustige en ingetogen soundtrack te schrijven, waarin
vooral piano centraal staat. Naar ons gevoel is het allemaal een
tikje té rustig gehouden, want verschillende nummers kunnen best
wat meer opwinding gebruiken. Neem nu ‘Wake Up And Go Beserk’:
sfeerschepping, een vol geluid, ingetogen, maar geen typische
songstructuur en zeker niet degene die we van Mogwai gewoon zijn.
Het nummer blijft ter plaatse trappelen, iets wat Zidane zelf zich
beter niet permitteerde. ‘Wake Up And Go Beserk’ kabbelt maar
nergens heen.
Een aantal nummers op ‘Zidane’ zijn thematisch verbonden met
elkaar. De verstandige consument heeft bij het bekijken van de
titels beslist iets in de mot. ‘Half Time’ en ‘Time and a Half’
zijn verwant maar ook ‘Black Spider’ en ‘Black Spider 2’, net als
‘Terrific Speech’ en ‘Terrific Speech 2’. Wat titelkeuze betreft,
hebben ze bij Mogwai al voor hetere vuren gestaan. Als beste duo
komen ‘Terrific Speech (2)’ en ‘Terrific Speech’ uit de bus.
Ingezet met wat dissonante sfeergeluiden, profileert het eerste
zich als het meest genietbare nummer van Mogwai’s zesde
langspeelplaat. De trage baslijn is repetitief en determinerend en
zorgt voor een veilige onderbouw voor de grillige, bijna
psychedelische elektronische geluiden. ‘Terrific Speech’ brengt de
voornoemde baslijn voor een gedeelte op piano en krijgt daardoor
een melancholischer tintje mee. Dat het de noise van zijn
tegenhanger grotendeels aan de kant laat, werkt dit enkel maar in
de hand.
Eveneens sterk is single en opener ‘Black Spider’, dat genoeg
variatie bevat om het gebrek aan een climax op te vangen. Met
uitzondering van de twee laatste nummers ademt deze Mogwai de
typische sfeer uit van groepen als Labradford en Tortoise: alles
blijft behoorlijk zwaar en ingehouden.
‘It Would Have Happened Anyway’ laat plots een ander geluid horen.
Postrock maakt hier plaats voor pure ambient, en zeker geen
slechte. Dit voorlaatste nummer vormt een voorbode voor wat als het
tweede deel van deze plaat mag beschouwd worden. ‘Black Spider 2’
haalt een lengte van maar liefst ruim dertig minuten. Behoorlijk
veel als je weet dat de voorgaande nummers rond de vier minuten
schommelen. Na het schaduwstuk met ‘Black Spider’ kiest Mogwai voor
een absolute stilte van vier minuten om er een ambient einde van 23
minuten aan te plakken. Er gaat een statische dreiging van uit,
maar die duurt een stuk te lang om de hele rit aantrekkelijk te
houden.
Liefhebbers van de rustige, ingetogen postrocktak zullen verheugd
zijn dat Mogwai eindelijk eens een plaat durft maken zonder
gitaargeweld en dominante climaxstructuren. Liefhebbers van deze
laatste twee elementen zullen, samen met vele fans van Mogwai, aan
‘Zidane’ niet onmiddellijk hun favoriete Mogwai-ervaring beleven.
Wat ons betreft, had hier gerust wat meer poeder bij gemogen.
