My Morning Jacket :: Okonokos

"Wat is het nut van live-albums?" is een al eeuwen onbeantwoorde vraag. Zelfs de catechismus, een onuitputtelijke bron van wijsheid, in een handige vraag-antwoordvorm gegoten, verstomt deze maal. Zou de grote Thomas Aquinas het antwoord geweten hebben?

Live-albums hebben eigenlijk weinig nut. Als document voor de aanwezigen zijn ze misschien wel mooi, maar de anderen hebben er de facto weinig aan. Vaak zijn het niet meer dan handig vermomde best ofs, al dan niet aangevuld met enkele nieuwe nummers, met een ietwat pover geluid. De geluidskwaliteit mag de laatste jaren dan wel met rasse schreden vooruit gegaan zijn, voor het overige blijven ze weinig meerwaarde bieden, behalve dan als tijdsdocument, als de groep niet langer bestaat.

My Morning Jacket brak vorig jaar door, nou ja doorbreken, met Z, het album waar ze volgens frontman en vaste waarde Jim James naar streefden. De logische opvolger van It Still Moves is hoe dan ook een superieur album en bracht de "nieuwe" My Morning Jacket volop voor het voetlicht. Dat de groep dan ook net nu met een officieel live-album naar buiten treedt, mag niet verbazen.

Okonokos werd opgenomen in Fillmore West (San Francisco) en is niet alleen op een dubbel-cd maar ook op dvd gepleurd, beiden apart te verkrijgen. Met de eerste drie tracks, "Wordless Chorus", "It Beats 4 You" en "Gideon", wordt Z klakkeloos gevolgd, waarna twee tracks uit It Still Moves volgen: "One Big Holiday" en "I Will Sing You Songs". Met "Lowdown" wordt daarna echter een oudje van stal gehaald, alsof de groep bewijzen wil dat ze niet alleen songs uit de laatste albums zal plukken, maar ook de oude fans hun verzetje gunt.

Natuurlijk zijn de nummers uit It Still Moves en Z prominent aanwezig, op cd 1 zijn het er niet minder dan vier, maar ook ouder en onbekender werk komt aan bod, vooral dan op cd 2. "O Is The One That is Real" kent u misschien nog van de split-e.p. met Songs: Ohia en "I Think I’m Going To Hell" komt zelfs uit het debuut The Tennessee Fire. Met vier nummers — naast de al vermelde staan ook "At Dawn" en "Xmas Curtains" op de setlist — krijgt zelfs At Dawn een mooie rol toebedeeld.

Live slaagt de groep er treffend in om uit de verschillende songs toch een geheel te distilleren, de psychedelische rock met een Neil Young op zang zweeft nog steeds ergens tussen Southern Rock en country in, en krijgt nu en dan zelfs wat stevige Led Zeppelinachtige injecties. Door vakkundig de oudere, en vaak rustigere songs door de sets te weven, blijft de groep boeien. Het maakt van Okonokos dan ook een degelijk album en een mooie staalkaart van waar de groep voor stond en staat.

Toch blijft het album steken in goede bedoelingen: op geen enkel moment is er een interactie met het publiek merkbaar, waardoor de plaat te steriel overkomt. De songs worden met verve en vakmanschap gebracht maar dragen bitter weinig bij aan de originele versies, de oudere nummers klinken hoogstens wat harder. Uiteindelijk blijft Okonokos dan ook een album dat leuk is voor de fans, maar niet het meesterwerk dat in geen enkele platenkast zou mogen ontbreken. Iets wat over de meeste live-albums gezegd kan worden eigenlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × twee =