Underworld and Gabriel Yared :: Breaking And Entering

Een soundtrack componeren is zowat de ultieme natte droom van vele artiesten. Toen de technogoeroes van Underworld de kans kregen om samen met Gabriel Yared de muziek voor de nieuwste film van Anthony Minghella te schrijven, twijfelden ze geen seconde. Een razend spannende combinatie die wel eens vuurwerk zou kunnen opleveren, zou je aanvankelijk denken.

De film Breaking And Entering gaat hier pas begin volgend jaar in première en is kort samengevat een psychologisch drama waarin een architect een inbreker op heterdaad betrapt. Doorheen de film bouwt de architect, gespeeld door Jude Law, een vreemde relatie op met de islamitische inbreker. De tagline van de film klinkt alvast veelbelovend; "Love is no ordinary crime". Wél vrij ordinair is de soundtrack, die nu al in de rekken ligt. De tandem Yared-Underworld bolt niet zoals het hoort en het eindproduct levert niet het verhoopte resultaat op.

Karl Hyde en Rick Smith, de twee overgebleven Underworldleden, hebben hun carrière nochtans te danken aan de filmindustrie. Toen hun "Born Slippy" eind 1996 werd opgepikt in Danny Boyles cultfilm Trainspotting, zorgde dat voor hun grote doorbraak. Het nummer groeide in geen tijd uit tot het lijflied van een nieuwe generatie jongeren, zeg maar de elektronische variant op Nirvana’s "Smells Like Teen Spirit".

Gabriel Yared kan worden gezien als een van de belangrijkste soundtrackcomponisten van de afgelopen jaren. De man is verantwoordelijk voor de orkestrale gelaagdheid in The English Patient en The Talented Mr. Ripley. Die twee soundtracks leverden hem een handvol awards op, waaronder een Golden Globe, een Academy Award en zelfs een Oscar. Het laatste noemenswaardige wapenfeit van de Libanese componist is de soundtrack van Cold Mountain, met een heerlijk theme waarin de voluptueuze strijkers hun effect niet missen.

Hoe contradictoir het ook moge klinken, de beelden van de film werkten ditmaal verblindend, ze begrensden de creativiteit. Net zoals de eerste soundtracks bij stomme films niet meer of minder dan begeleidende pianoriedeltjes waren, trakteert het superteam de luisteraar hier op meer dan een dozijn nietszeggende muziekjes die wel ondersteunen maar veel te weinig beklijven.

"Will And Amira" is gesteund op een desolaat pianootje, dat als Leitmotiv verder in de film terugkeert. Het nummer is zodanig clichématig opgebouwd dat het te begrijpen valt waarom Yareds soundtrack voor Troy in laatste instantie door die van James Horner werd vervangen. Akkoord, bij een psychologisch drama mag je geen spectaculaire technoklanken verwachten. Bovendien zal de donkere ambient van "Hungerford Bridge" wel voor de nodige spanning zorgen, net als de tribale drumpatronen van "Monkey Two" en "We Love Bea", die wellicht stammen uit de A Hundred Days Off-periode, toen Karl en Rick hun opnamestudio volpropten met allerhande slaginstrumenten. Toch geven ook die nummers de film geen extra dimensie. De soundtrack vormt geen entiteit op zich, hij legt zich neer bij een secundaire rol.

Nog een tip voor de heren van Underworld: haal Darren Emerson terug in de groep, en maak samen weer van die heerlijke ravemuziek zoals op Second Toughest In The Infants en dubnobasswithmyheadman. Yared tovert beter die weelderige strijkers van weleer terug uit zijn hoed. Deze razend spannend gewaande combinatie lost de verwachtingen immers helemaal niet in. Hopelijk is de film een pak spannender dan de soundtrack laat vermoeden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 17 =