Een band die meer dan vijf miljoen exemplaren van zijn debuut heeft verkocht en over zo’n 229.164 MySpace-vriendjes beschikt, dat moet wel Coldplay zijn? Mis. U2 dan, of misschien toch Oasis? Nee en nee, het gaat over de meest buitenproportionele eendagsvlieg van de afgelopen twee jaar: The Killers.
Een welgemeende qué? is wel op zijn plaats. Buiten het immens populaire "Somebody Told Me" hebben de heren van The Killers immers niet al te veel potten gebroken op het Europese continent. Toegegeven: "Smile Like You Mean It", "Jenny Was A Friend of Mine" en vooral "Mr. Brightside" zijn stuk voor stuk alleraardigste nummertjes. Nergens werd echter het niveau van die ene, terechte megahit gehaald op debuut Hot Fuss. En dan toch nog 53 weken in de Billboard-hitlijst blijven plakken. Om daartoe in staat te zijn, moet je van aanpakken weten, en verdomd goed zijn in allerhande marketingstrategieën.
Combineer die talenten nog eens met een stel overenthousiaste bloggers en een uitstekend management om zo het spectaculaire Killers-effect te bekomen: met slechts één plaat op zak jezelf opgewaardeerd zien van een anoniem achterafzaaltje tot een uitverkocht voetbalstadion. Die tweede plaat moet dan wel goed zijn, en dat beseften ze daar in Las Vegas terdege. Producers Flood en Alan Moulder moesten een geluid zien te smeden dat zich laat typeren als een hommage aan Oasis en Queen. En het olijke viertal is er rotsvast van overtuigd dat ze daar uitstekend in geslaagd zijn. Of om het met de woorden van zanger Brendan Flowers te zeggen: "Sam’s Town is one of the best albums of the past twenty years".
Dat bescheidenheid siert, zou Flowers mogen weten. Hij heeft immers God gevonden. Dat betekent veelal een muzikale terugkeer naar de essentie, of iets van die strekking. Je kent dat wel: de juiste vestjes worden gecombineerd met een stel bakkebaarden om u tegen te zeggen, en Johnny Cash is de grote held. Geloofwaardig, als je als Black Rebel Motorcycle Club door het leven gaat. Maar hier gaat het om een uiterst salonfähig wavebandje.
Dat blijkt ook, jammer genoeg. Nergens komen de heren Killers ook maar in de buurt van wat een sprankel waarachtigheid zou kunnen zijn. "When You Were Young" is een verdienstelijke poging om in de voetsporen van Bruce Springsteen te treden, meer niet. Ook "For Reasons Unknown" is een geheide hit: uitermate radiovriendelijke rock waar U2 een patent op heeft.
Blazers en strijkers zijn prachtig, een achtergrondkoortje kan het geluid kleuren, maar het moet allemaal wel op zijn plaats staan. En dat is hier dus niet het geval. "My List" doet zo vaagweg denken aan die massale benefietsingles ten voordele van pakweg de slachtoffers van landmijnen. "Bling Bling (Confessions of a King)" serveert een hapklare brok pubersentiment ("When I offered you survival/You said it’s hard enough to live"), een traan zal echter niemand laten. Heel het album wordt mooi samengevat op "This River Is Wild": danspunk en Springsteen gaan er in de mix. Geen bijster slim idee, meer valt er echt niet over te zeggen.
Wat niet wegneemt dat de vier Killers erin geslaagd zijn hun kunstje een tweede keer te flikken: een hitgevoelig album bij elkaar schrijven dat waarschijnlijk wederom door een halve aardkloot gekocht wordt. Ze doen maar. Wat authenticiteit zou hier echter wel op zijn plaats zijn. Excuus, het zal wel weer zoiets gevoelsmatigs zijn.
The Killers spelen op 14 november in de AB. Het optreden is volledig uitverkocht.
