God Is An Astronaut :: All Is Violent, All Is Bright

Aah, dat internet. Een bron van vermaak, plezier en spam. En van verrassingen. Wie had immers ooit gedacht dat Sigur Rós en Mogwai samen een e.p. zouden opnemen? Een hoax natuurlijk, maar vier zogezegde songs uit die samenwerking waren wel te vinden tussen alle enen en en van de digitale snelweg. Làchen hoor.

En toch. Hoe zou dat klinken, een samenwerking tussen de Schotse en de IJslandse band? Tussen de schone en het beest? Tussen brute branie en het geluid van de ijsvlakte? Smijt er een sampler bovenop en het antwoord komt uit Ierland en draagt de naam God Is An Astronaut. Het drietal levert met All Is Violent, All Is Bright het bewijs dat postrock poppy kan zijn zonder goedkoop te klinken.

Het zijn de broers Niels en Torsten Kinsella die in 2002 God Is An Astronaut startten en een jaar later op het eigen Revive Records hun debuut The End Of The Beginning uitbrachten. Samen met drummer Lloyd Hanney trokken ze voor opvolger All Is Violent, All Is Bright een jaar uit. Fans werden gewonnen in hun thuisland, en dankzij het internet groeide de renommee van de groep tot ver buiten het groene eiland. Het was even wachten, maar nu is er dan eindelijk die wereldwijde distributiedeal die ervoor zorgt dat de plaat ook bij ons te krijgen is.

De groep bestaat slechts uit drie mensen maar beschikt toch over een meer dan volle klank: loops en samples vullen de gitaar, bas, piano en drums aan, het geheel klinkt wijds en licht-interstellair als M83 op zijn best. Voeg daar de drive van Mogwai aan toe, de schoonheid en dreiging van Sigur Rós, en het beeld begint zich scherp te stellen.

Op die manier beschreven, klinkt de muziek van God Is An Astronaut als een formule: postrock zoals het door duizenden wordt gespeeld en zijn slechte naam kreeg. En toch passen de Ieren niet in die grote zak. Daarvoor zijn de nummers te sterk, spreekt er uit de gitaren te veel emotie. Daarvoor klopt het plaatje te goed.

Zo zwelt opener "Fragile" aan uit een mistbankje ambient en elektronica: stapsgewijs komen de gitaar en de drums naar voor, waarover Torsten Kinsella een ijle walvissenzang voortbrengt. Distortionpedalen worden ingetrapt en daar krijgen we de te verwachten geiser. Als vanzelf komt daar met de titelsong een eerste hoogtepunt uit voort: vanuit een wandelritme schiet de groep plots vijf versnellingen hoger om zich op een onmogelijk moment te pletter te rijden. De Cure-synths van "Forever Lost" zetten het verhaal verder alsof er niets gebeurd is, ondersteund door een glasheldere Mogwaipiano.

Niet zelden is God Is An Astronaut ronduit poppy. Er zijn de rechttoe-rechtaan drums van "Forever Lost" en ook "Fireflies And Empty Skies" heeft het soort houthakkersdrums dat je eerder bij een doorsnee rocksong zou verwachten. Ook "Suicide By Star" heeft dat spacy trekje dat zijn titel rechtvaardigt, maar eveneens een loeierd van een finale. Dit is postrock door een popbril bekeken.

Zonder dat je er veel erg in hebt, zit je plots aan de laatste tracks. All Is Violent, All Is Bright kabbelt en stuwt immers als één lange song, als een aan- en afrollen van de golven, tot de afsluiter "When Everything Dies" de luisteraar opnieuw aan land werpt. Geen moment dreigt verveling, geen lange stukken die richtingloos nergens heen lijken te gaan: God Is An Astronaut is eloquent genoeg om binnen beperkte tijd haar punt te maken.

En toch: het is onmogelijk over All Is Violent, All Is Bright te praten zonder alle postrockclichés boven te halen. Dat is een gebrek, maar slechts een kleintje. God Is An Astronaut toont echter aan dat er ook met die archetypische bouwstenen nog boeiende muziek te maken is. Met passie en gedrevenheid hebben drie Ieren een erg mooie plaat gemaakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + zestien =