Trainwreck Riders :: Lonely Road Revival

Voor wie aan What The Toll Tells eerder dit jaar een vette kluif had, heeft Two Gallants’ geboortestal Alive Records er een niet te missen aanwinst bij. Het betreft het al even bijzondere Trainwreck Riders uit San Francisco, dat met Lonely Road Revival gewoon verdergaat waar Two Gallants het even voor bekeken hield.

Ofschoon Two Gallants’ What The Toll Tells ten huize goddeau werd beschreven als een plaatje dat het perfecte midden houdt tussen alternatieve country, garage en folk, was er in de hoek van de folk toch nog wel wat plaats over om tot een verdere verdieping in en vermenging van de genres over te gaan. De groep besloot echter op veilig te spelen en hield het bij een vrij strakke plaat, maar opende daarmee wel het pad naar meer alternatieven voor andere bands. Dat Trainwreck Riders hierop inpikt, is geen toeval: de groep komt uit dezelfde Amerikaanse metropool en gaat in het Amerikaanse binnenland regelmatig op tournee met het bevriende tweetal.

Toch mag Trainwreck Riders in geen geval als een plagiaatgroep worden beschouwd. Daarvoor klinkt zanger Pete Frauenfelder te weinig als een witte neger. Hij heeft een iets te gladde stem die eerder aan een door blues geplaagde Neil Young doet denken. En dat is nog maar een nuanceverschil, want wanneer je Trainwreck Riders in songs als "Find Your Way Home" en "Rocks At Your Window" met een harmonica hoort jongleren, kom je gewoon in de totaal andere wereld van de folk terecht.

Als een rauwe garagegroep klinkt Trainwreck Riders bijgevolg nooit. Daarvoor is de muziek te veel op de roots van de americana gericht en kleurt het vocaal te keurig binnen de lijntjes van het klassieke songwriterschap. De kippenvelmomenten komen vooral van songs als "Christmas Time Blues" en "To The Grave", waarin Frauenfelder zijn Trainwreck Riders domineert als een prekende rockpriester in de geest van Bob Dylan en Johnny Cash. In andere songs, bijvoorbeeld "Old Timey Feeling" volgt hij de grillen van zijn groep, waardoor Trainwreck Riders in een aantal nummers eerder als een klassieke versie van Modest Mouse klinkt. Het is een uitloper van een groep die niet al te gemakkelijk te klasseren valt.

Dat schizofrene karakter maakt van Lonely Road Revival uiteindelijk een bevreemdend plaatje. Ofschoon het qua sound wel allemaal klopt, blijven wij ons toch afvragen hoe speelse liedjes als "Your Sisters And Your Sisters Friends" en "Wine Stains" naast minder vluchtige songs als "Christmas Time Blues" en "Find Your Way Home" moeten overtuigen. Dat hier geen eenduidig antwoord op volgt, maakt vooral duidelijk dat er voor Trainwreck Riders nog werk aan de winkel is.

Dat Lonely Road Revival als debuutplaat wel goed genoeg is om naar de toekomst van Trainwreck Riders uit te kijken, is een even grote waarheid. Met een iets vastere hand en een klein beetje meer ervaring valt er uit het concept van Trainwreck Riders zoveel meer te halen, hopelijk komt dit in een volgende album duidelijker tot uiting.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − acht =