The Album Leaf :: Into The Blue Again

De nieuwe plaat van The Album Leaf had evengoed In A Safe Place, Part Two kunnen heten. Maar waar de "safe" van de voorganger nog stond voor de geborgenheid die het album uitstraalde, is op Into The Blue Again de muziek zélf angstvallig veilig. James La Valle beperkt zich immers tot een flauwe kopie van de plaat die zijn doorbraak betekende.

De vriendjes en vriendinnetjes van Sigur Rós, Amiina en Múm die In A Safe Place mee kleur gaven, mochten voor deze nieuwe worp ophoepelen. The Album Leaf is weer helemaal een one man show, met La Valle die zowat alle op de plaat aanwezige instrumenten voor zijn rekening neemt. Dat was misschien geen goed idee, want de man gedijt wel bij professionele hulp van bijvoorbeeld Sigur Rós. Dit keer werkte hij nog wel samen met Josh Eutis van Telefon Tel Aviv en maatje Pall Jenkins van The Black Heart Procession, maar hun inbreng is behoorlijk miniem. Quasi op zijn eentje dus, beperkt Jimmy La Valle zich tot wat hij al kende, en tot datgene wat iedereen al eerder van hem heeft gehoord.

La Valle maakt zijn muziek steevast via hetzelfde vastgeroeste stramien: elk nummer heeft zijn bezwerende intro, waarna er een of andere beat bijkomt, dan nog één, en nog één, tot uiteindelijk de opzwellende strijkers voor het overweldigende effect moeten zorgen. Het is allemaal zo duidelijk uitgekiend, zo gefabriceerd! Op In A Safe Place konden de heerlijk heersende rust en melancholie dat euvel nog grotendeels verdoezelen, ditmaal valt La Valle jammerlijk door de mand. Er is geen spanning, geen verrassing, geen bezieling. Hier en daar misschien een opflakkering, maar nergens verovering. The Album Leaf brengt een haast onmerkbaar geluid dat voorbij glijdt zonder dat je er echt weet van hebt. Het valt amper op als de laatste noot van slotnummer "Broken Arrow" plaats maakt voor een banale stilte, terwijl de stilte na een plaat nooit banaal hoort te zijn.

Ze klinken veel te bekend in de oren, de tien tracks die samen Into The Blue Again vormen. "Red Eye", het welgemikte zwaartepunt van de plaat, is een soort uitgesponnen, vertraagde versie van "Twentytwofourteen", "Always For You" is "Eastern Glow" revisited. We herkennen dezelfde ritmes, dezelfde beats, soms zelfs bijna letterlijk hetzelfde klankenpalet. Alles steekt natuurlijk in een ander jasje, maar veel wezenlijke verschillen zijn er niet te bespeuren. La Valle maakt daarom geen slechte nummers, maar tapt overduidelijk uit een vaatje dat In A Safe Place en de Seal Beach-e.p. al zowat helemaal hadden leeggezogen. Echt niets is nieuw aan Into The Blue Again, werkelijk alles is op de een of andere manier gerecycleerd.

Het lichtpuntje — er is er gelukkig wel één — is de iets prominentere aanwezigheid van La Valles bevreemdende stem. Terwijl de man eigenlijk helemaal geen geweldige zanger is, redt hij de plaat zo wel van de totale ondergang. Op "Writings On The Wall", het beste nummer van de plaat, past La Valles monotone stem perfect bij het voor zijn doen erg actieve muzikale palet. Ook tijdens "Always For You" en "Wherever I Go" (de titels lijken zo uit de laatste Mariah Carey weggelopen) zorgt de aanwezigheid van een stem voor een menselijke toets die op de andere nummers vaak ontbreekt. Misschien is dat wel de richting die Jimmy La Valle moet inslaan.

Wat The Album Leaf vooralsnog de das omdoet, is het succes van In A Safe Place. Het bracht Jimmy La Valle verkeerdelijk op het idee dat een doodgewone formule, mits een plaatsje op de soundtrack van The OC, genoeg is om hopen fans binnen te rijven en ze vast te houden. Met het geld dat die fans in de la brachten trok La Valle zich zes maanden lang terug om de songs voor Into The Blue te schrijven. Als deze plaat dan het beste is dat hij op dat half jaar bijeen heeft geharkt, denken wij dat Jimmy dringend nood heeft aan bezinning. En laat die maar langer duren dan zes maanden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + tien =