Opboksen tegen hoge verwachtingen: haast niemand krijgt er zonder
meer een kick van. Ook Jimmy LaValle moest dus vermoedelijk even
slikken toen hij naar de studio verkaste om een opvolger in te
blikken voor ‘In A Safe Place‘. Het resultaat was dan ook
niet veel soeps en werd snel weer vergeten (of heeft u ‘Into The
Blue Again’ nog steeds in uw cd-rek staan?). Vier jaar later
bevindt de man zich in een totaal andere positie: die van de
underdog. “Ook weer niet bepaald ideaal”, zou u denken? Toch
schijnt hij zich vandaag een tikje comfortabeler te voelen dan
tijdens de opnames van zijn vorige worp.
Zit de groepsgeest daar dan misschien voor iets tussen? Hoewel de
creatieve controle nog steeds nagenoeg volledig in handen is van
LaValle, horen we op ‘A Chorus Of Storytellers’ alvast voor het
eerst in de carrière van The Album Leaf een echte groep. Dit
vertaalt zich vooral in een alomtegenwoordige intensiteit. Hoewel
de sound met elke plaat weidser en sterieler wordt, zit er ditmaal
ook (eindelijk) een klein weerhaakje aan. Een snuifje van de
energie die ook hun optredens kenmerkt, lijkt via de achterpoort
naar binnen te zijn geslopen. Op kousenvoetjes weliswaar, maar toch
is het verschil merkbaar.
Er werden echter nog een aantal andere deurtjes op een kier gezet
en er waait dan ook een fris briesje door dit album. Zo is ‘We Are’
met zijn pompende basdrum bijna dansbaar – bijna, het is en blijft
nu eenmaal The Album Leaf. Ook ‘Almost There’ en ‘There Is A Wind’
scheren hoge toppen. En via deze tracks komen we bij misschien wel
de grootste verrassing op ‘A Chorus Of Storytellers’. Waar vroeger
de gezongen nummers een schreeuw en een spurt richting
afstandsbediening uitlokten, merken we nu het omgekeerde: het zijn
de beste van heel de plaat.
Dit alles wil evenwel niet zeggen dat we enkel lekkers
voorgeschoteld krijgen. Hoewel het album op hoogtepunten ronduit
indrukwekkend is, smaakt het op andere momenten als een
magnetronmaaltijd. Niet per se slecht, maar niet waar we voor
betaald hebben. ‘Within Dreams’ en ‘Blank Pages’ zijn bijvoorbeeld
erg voorspelbaar. Best mooi, maar te klef en te klassiek om echt te
boeien. Ook ‘Until The Last’ is eerder half werk en lijkt wel een
afleggertje van Sigur Rós ten tijde van ‘( )’.
Het voornaamste knelpunt blijft echter de algehele braafheid van de
meeste songs. Hoewel het plaatje af en toe verrast, is het zeker
geen ‘Kid A‘.
Het oerrecept blijft nagenoeg onaangetast: dromerige synths,
zweverige beats, een paar noten gitaar en hier en daar enkele
obligate strijkers – daarmee moeten we het doen. De nummers klinken
meestal oprecht en soms bloedmooi, maar we hebben een flink deel
ervan al eens eerder gehoord. Bovendien mist de plaat soms het
scherpe randje dat zo broodnodig is bij dit soort fluweelzachte
muziek. De wollen sokkenbarometer slaat pas echt alarm als we zien
dat, op de intro na, elke track afklokt op om en bij de vier
minuten. Je reinste waaghalzerij!
Dat het eerder genoemde briesje gerust een storm had mogen zijn,
doet niets af aan de vele kwaliteiten van ‘A Chorus Of
Storytellers’. Hoewel we naast weilanden en madeliefjes ook al eens
graag zweet en solfer ruiken, leveren LaValle en de zijnen een meer
dan behoorlijk werkstukje af. Laten we nu met zijn allen lekker nog
minder verwachten van hun volgende plaat, dan zal die vast en zeker
knallen.
The Album Leaf speelt op 16 maart in Trix.
