The Album Leaf :: A Chorus Of Storytellers

We hadden er nooit van durven dromen, maar tussen de voorspelbare easy listening-momenten op A Chorus Of Storytellers zit af en toe wat schoonheid verborgen.

The Album Leaf, het soloproject van Jimmy LaValle (The Black Heart Procession, Tristeza) bestaat al sinds 1998, maar toch leek sinds 2004 de wereld voor de ingetogen melancholicus stil te staan. Toen verscheen The Album Leafs derde worp In A Safe Place dat enthousiast onthaald werd. Seal Beach EP en Into The Blue Again waren echter zwakke vervolgverhalen. LaValle bleef maar puren uit het succesvolle dromerige geluid van zijn voornaamste invloed, Sigur Rós. De band teerde ook steeds meer op de band met IJsland en werd — terecht of niet — stiefmoederlijk behandeld. Het is dan ook geen verrassing dat LaValle voor de mix van A Chorus Of Storytellers met Birgir “Biggi” Jón Birgisson, Sigur Rós’ Sundlaugin Studio introk.

Het was waarschijnlijk even wennen voor LaValle, maar de eenzaat liet zich in de studio omringen door zijn livemuzikanten, multi-instrumentalist Matthew Resovich, gitarist Drew Andrews en bassist Luis Hermosillo, en daarbovenop een IJslands blazersorkest. Meteen rees er hoop dat de donszachte mix van softe postrock en subtiele elektronica iets levendiger zou gaan klinken. Maar LaValle houdt tijdens de babyzachte opener “Perro” de boot af. We zakken meteen weg in dikke donskussens, met speelse kinderstemmen en lome elektronica op de achtergrond. In “Blank Pages” en “Summer Fog” zit dan weer die typische The Album Leaf-structuur: eerst een dromerige synth, dan een subtiele beat of twee, vervolgens strijkers, en tenslotte komt alles samen in een wazige soundscape. Eindigen doet LaValle met een pianodeuntje en een lichte cimbaaltik. Het scenario is weer helder gepresenteerd.

De postrock light wijkt een drietal keer af van zijn traditionele stramien. “Within Dreams” heeft een voller geluid dankzij de backbeats, mooie strijkers en synchrone drums. “Until The Last” is een orkestje van blazers, elektrische piano en violen op een licht gitaarwolkje. Het is even wegdromen, alleen is niet duidelijk waarover. Dat blijft het voornaamste pijnpunt van LaValles apathische muziek. Hij brengt geen verhaal, alleen lof aan Sigur Rós, Radiohead en consorten. In “Stand Still” zorgen de drums voor de nodige schwung en een zeldzame spanningopbouw. Een gelijkenis met Múm bleek terecht, tot de climax te bruusk wordt ingezet. Jammer maar helaas.

“Almost There” is zonder twijfel het beste van A Chorus Of Storytellers. De violen blijven boeien en de neerslachtige stemmen van The Black Heart Processions Pall Jenkins zijn zonder meer geslaagd. Het nummer doet de luisteraar rustig verdrinken in een door dauw omgeven meertje. Het subtiele “Tied Knots” zorgt met synths en strijkers — noem het gerust strijkertjes — voor een afscheid in stijl.

Niettemin blijft LaValle met een acuut gebrek aan originaliteit kampen. Andere nummers (“Within Dreams” en “Blank Pages”) klinken meer dan ooit als een onschadelijke ripoff van Sigur Rós. Genialiteit of diepzinnigheid moet je ook niet in deze The Album Leaf gaan zoeken. A Chorus Of Storytellers is simpelweg de ideale soundtrack voor een lazy Sunday.

The Album Leaf kan je op dinsdag 16 maart bewonderen in de Antwerpse Trix.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − negen =