Plaid & Bob Jaroc :: Greedy Baby

Het record van langstdurende dracht stond tot voor kort op naam van de Indische olifant. Pas na een zwangerschap van maar liefst twee jaar is een jong olifantenkalf, goed voorzien van poten, oren en slagtanden, klaar om de Aziatische grassteppes te veroveren. Wat betreft draagtijd, hebben het Engelse duo Plaid en hun partner in crime, beeldgoochelaar Bob Jaroc, het geslurfde zoogdier nu met de vingers in de neus geklopt.

Voor zijn liveoptredens doet Plaid al geruime tijd een beroep op het vakmanschap van videoartiest Jaroc. Uit die lange samenwerking groeide het idee om een gecombineerd beeld- en klankproject uit de grond te stampen. De heren besloten een poging te wagen om geluid en film te verwerken tot een interessanter geheel. De vrucht van dit huwelijk, de cd/dvd-combi Greedy Baby, ziet na vier jaar kiemen en broeden eindelijk het levenslicht. Het getrompetter van de boreling klinkt fris en dapper, maar het beestje staat nog wat wankel op zijn pootjes.

Plaid is een van de vlaggenschepen van het tegendraadse WARP-label. Het duo (Ed Handley en Andy Turner) is gespecialiseerd in het soort melodieuze IDM waarop uw mentale zelf de horlepiep kan dansen zonder dat u uw uiterlijke stoïcijnse ’cool’ verliest. Op het hyperkinetische album Not For Threes serveerden de heren nog knapperige beats, gelardeerd met de hen kenmerkende futuristische soundscapes. Later bereidden de Londenaars in hun keuken meer hapklare, maar nog steeds uiterst genietbare gerechtjes, zoals het verrukkelijke Double Figure. Op hun laatste wapenfeit, het deels teleurstellende Spokes uit 2003, bleven Handley en Turner echter een beetje ter plaatse trappelen: de plaat was verre van slecht, maar evenmin geniaal. Greedy Baby is een beetje in hetzelfde bedje ziek.

De triomftocht van Plaid op Les Nuits Botanique voorspelde nochtans veel goeds. De verzamelde schare hipsters kreeg in de donkere Brusselse concertzaal een rits strak gespeelde nummers van de nieuwe dvd te horen. De repetitieve, soms gestileerde en erg abstracte beelden die Jaroc afvuurde, betoverden het dansende publiek zonder de muziek te degraderen tot leuke decoratie-electronica. De stap naar het huiselijke tv-scherm blijkt echter een brug te ver. Slechts op enkele momenten grijpt Jaroc je echt bij het nekvel en slaagt hij erin zijn visuele hallucinogenen ongemerkt door de strot te duwen. Een vergelijking maken met die andere WARP-huisartiest, Chris Cunningham, zou niet echt fair zijn. Bovendien hebben ook Handley en Turner hun muzikale huiswerk niet helemaal naar behoren gemaakt.

"War Dialer" is behalve de titel van de openingstrack ook de naam van een programma dat hackers gebruiken om onbeveiligde computersystemen te lokaliseren door verschillende telefoonnummers op te bellen. De filosofie achter het nummer (de visualisatie van de link tussen audio en video) mag dan behoorlijk ronkend klinken, meer dan een geeuw ontlokken doet de song niet.

Die valse start wordt gelukkig helemaal goedgemaakt met "I Citizen The Loathesome" en het nog betere "The Launching Of Big Face". Dit is vintage Plaid uit de Double Figure-hoogdagen. De speelse melodietjes en stuwende tempowisselingen creëren een spookachtig sfeertje dat doet denken aan Selected Ambient Works van Aphex Twin. De ronddraaiende panorama’s van nachtelijke parkings en achterafsteegjes visualiseren perfect de stemming van "I Citizen…" en ook de uit punten en lijnen opgetrokken vlinder van "The Launching Of…" fladdert achteloos naar een volgende dimensie.

Het grappige animatiefilmpje "The Return Of Super Barrio" is het enige echte kijkstukje op de dvd en verdient een pluim ondanks zijn behoorlijk clichématige inslag (sloppenwijkheld Super Barrio mobiliseert de arme Mexicaanse onderlaag om de strijd aan te gaan met het grootkapitaal en buitenlandse imperialisten, de corrupte ordediensten en politici met dictatoriale neigingen).

Op "Super Positions" en "To" mogen de oudere gebroken beats weer hun intrede doen. Vooral de clip van dat tweede nummer, een statisch beeld van een ondergaande zon waar een zwerm vogels doorheen vliegt, werkt betoverend.

Tekenend is het feit dat de beste nummers op deze dvd ("Assault On Precinct Zero", "Zala" en "New Family") onder de extra’s werden gelogeerd. Die tracks zijn namelijk de hoogtepunten uit het oudere album Double Figure. Door zijn vorige werk heeft Plaid de lat bijzonder hoog gelegd en met dit Greedy Baby slaagt het duo er, zelfs met de hulp van Jaroc, niet in daar overheen te springen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 8 =